บทที่ 11/2 : ยื่นมือมาสอดไม่เข้าเรื่อง!!!
บทที่ 11/2 : ยื่นมือมาสอดไม่เข้าเรื่อง!!!
ซูชิงชิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย กดข่มอารมณ์ลงไป จนสาวใช้ข้างกายต้องออกหน้าเอ่ย “คุณหนูฉิน หนังสือมิใช่ของเล่น หากท่านมิได้ต้องการอ่านจริงๆ อย่าได้มาขวางคุณหนูของเรา”
“คุณหนูของข้าเป็นผู้ใด บ่าวเช่นเจ้ามีสิทธิ์สอดปากหรือ” จื่ออิงสวนกลับทันควัน
เช่นนั้นซูชิงชิงจึงยกมือปรามคนของตนไว้ ก่อนเอ่ย “คุณหนูฉิน...”
ทว่าฉินเนี่ยนหาได้สนใจฟังจนจบไม่ นางหันไปมองหลงจู๊ “นางให้เท่าใด ข้าให้สองเท่า”
ดวงตาของหลงจู๊พลันเป็นประกายทันที “คุณหนูฉินกล่าวจริงหรือขอรับ ข้าขายให้คุณหนูซูหนึ่งร้อยตำลึง สองเท่าก็เป็นสองร้อยตำลึง”
“ข้ารับ ข้าฉินเนี่ยนไม่เคยพูดเล่นเรื่องเงินทอง”
คำตอบนั้นทำให้รอยยิ้มของหลงจู๊กว้างขึ้นอีกหลายส่วน
แน่นอนว่าเมื่อคืนฉินเนี่ยนเลือกคนผู้นี้มาอย่างดีแล้ว คนค้าขายที่เห็นเงินสำคัญกว่าคุณธรรมเช่นนี้ เหมาะกับฉากแย่งซื้อของที่สุด
ซูชิงชิงเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว “หนังสือเล่มนี้มีค่ามาก ผู้ที่ครอบครองควรเป็นผู้เห็นคุณค่าของมันจริงๆ หากคุณหนูฉินเพียงต้องการเอาชนะข้า ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเงินกับเรื่องเช่นนี้”
ฉินเนี่ยนหัวเราะเบาๆ
“สิ่งที่ข้าฉินเนี่ยนไม่เคยขาดก็คือเงิน ต่อให้ข้าซื้อหนังสือเล่มนี้กลับไปใช้รองขาโต๊ะ นั่นก็เป็นเรื่องของข้า” นางหยุดเล็กน้อย พลางมองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “หรือที่คุณหนูซูพูดเช่นนี้ เพราะไม่มีเงินมาสู้อย่างยุติธรรมกับข้ากันแน่”
สีหน้าของซูชิงชิงเปลี่ยนไปทันที
ตระกูลซูเดิมก็มิได้มั่งคั่งเทียบเท่าตระกูลฉิน ยิ่งก่อนหน้านี้เพื่อวิ่งเต้นเรื่องคดีของซูเหวิน ทรัพย์สินในจวนก็ถูกใช้จ่ายออกไปไม่น้อย แม้นางจะตามหาหนังสือเล่มนี้มานาน แต่หากต้องจ่ายเงินอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังย่อมเป็นไปไม่ได้
หลงจู๊เห็นซูชิงชิงเงียบไปก็เริ่มหวั่นว่าอีกฝ่ายจะไม่มีเงินจ่าย จึงรีบหันมาเอาใจฉินเนี่ยนทันที “คุณหนูฉินช่างมีสายตา หนังสือเล่มนี้หายากยิ่งนัก หากตกอยู่ในมือคุณหนูย่อมเหมาะสมที่สุดขอรับ”
ฉินเนี่ยนยกมุมปากอย่างพอใจนัก
ซูชิงชิงมองหนังสือบนโต๊ะอีกครั้ง สุดท้ายก็เอ่ยขึ้น “ข้าให้สามเท่า”
รอยยิ้มตรงมุมปากฉินเนี่ยนพลันลึกขึ้นเล็กน้อย ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามที่นางคาดเอาไว้พอดี นางจึงยกมือขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“ห้าเท่า”
หลงจู๊ยิ้มเสียจนดวงตาแทบหายไป รีบหันกลับไปมองซูชิงชิงอย่างคาดหวัง ว่าอีกฝ่ายจะสู้ต่อหรือไม่
แต่เมื่อราคาเดิมของหนังสือสูงถึงหนึ่งร้อยตำลึงอยู่แล้ว ห้าเท่าก็เท่ากับห้าร้อยตำลึง จำนวนเงินนี้มากพอให้คนในจวนซูใช้จ่ายได้ทั้งเดือน ซูชิงชิงจะควักเงินจำนวนนี้ออกมาเพียงเพื่อหนังสือเล่มเดียวได้อย่างไร
ฉินเนี่ยนมองสีหน้าเจื่อนลงของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกสาแก่ใจอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้านี้ช่างเหมือนกู้ซือหนิงทุกกระเบียดนิ้ว โลกเดิมมีหรือเซี่ยซินหรานจะได้เห็นคุณหนูหมื่นล้านผู้นั้นเสียสีหน้าเพราะสู้เรื่องเงินไม่ได้
พอได้มาเห็นใบหน้าเดียวกันเป็นฝ่ายจนมุมอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ ต่อให้รู้ดีว่าซูชิงชิงไม่ใช่กู้ซือหนิง แต่มันก็ช่วยให้อารมณ์ของนางดีขึ้นอย่างประหลาด
‘ขอโทษทีนะชิงชิง ใครใช้ให้เธอหน้าเหมือนยัยนั่นเองล่ะ!’
หลงจู๊มองสองฝ่ายสลับกันไปมา เมื่อเห็นว่าซูชิงชิงนิ่งไปแล้ว ก็รีบหันมาค้อมกายให้ฉินเนี่ยน
“เช่นนั้นข้าน้อยจะห่อหนังสือให้คุณหนูฉินเดี๋ยวนี้”
ในขณะที่ชัยชนะกำลังจะตกเป็นของฉินเนี่ยน เสียงทุ้มของบุรุษผู้หนึ่งกลับดังก้องเข้ามาจากหน้าร้าน
“ข้าให้สิบเท่า”
ทุกคนหันขวับไปมองตามเสียงนั้น ก่อนจะเห็นร่างสูงในอาภรณ์หรูหราก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาอย่างสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มบาง จนทุกคนภายในร้านต้องรีบค้อมกายลงพร้อมกัน
“ถวายพระพรองค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ / เพคะ”
จี้เซวียนยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงให้ทุกคนตามสบาย ก่อนสายตาจะหยุดลงที่หนังสือบนโต๊ะ และเงยหน้าขึ้นไปมองฉินเนี่ยนกับซูชิงชิงที่เปิดศึกชิงหนังสืออยู่ก่อนหน้า
ฉินเนี่ยนเห็นอีกฝ่ายก็เดือดดาลจนลืมบท นางเผลอจ้องเขาเขม็ง อยากจะคว้าหนังสือตรงหน้าขึ้นมาฟาดเขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด ที่ช่างยื่นมือมาสอดไม่เข้าเรื่องนัก
ในขณะที่ซูชิงชิง เมื่อพบว่าเป็นองค์ชายรอง แววตาของนางก็เปล่งประกายด้วยความปีติ นางคิดไปเองว่า อีกฝ่ายคงทนมองเห็นนางถูกคุณหนูฉินใช้อำนาจข่มเหงไม่ไหว จึงเข้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์เป็นแน่
แต่จี้เซวียนเพียงปรายตามองนางครั้งหนึ่ง ก่อนจะหันไปยังหนังสือบนโต๊ะอีกครั้ง เพราะนี่ต่างหากคือเหตุผลที่เขามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่
นับตั้งแต่คืนงานเลี้ยงฉลองชัย เขาก็ให้คนคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวของฉินเนี่ยน เมื่อคืนคนของเขาจึงตามรอยบ่าวจากจวนเจิ้งกั๋วกงมาจนถึงตลาดตะวันออก และสืบรู้ในเวลาต่อมาว่า ฉินเนี่ยนได้นำหนังสือหายากของฉินอี้มาฝากไว้ที่ร้านแห่งนี้ ทั้งยังจงใจปล่อยข่าวให้ซูชิงชิงมาซื้อในเช้าวันถัดมา
หนังสือเล่มนี้เป็นของรักของฉินอี้ ฉินเนี่ยนย่อมไม่มีทางปล่อยให้หลุดไปอยู่ในมือผู้อื่นจริงๆ หากสุดท้ายหนังสือตกมาอยู่กับเขา นางก็ต้องเป็นฝ่ายมาหาเขาเองมิใช่หรือ
เพียงคิดถึงตรงนี้ รอยยิ้มตรงมุมปากชายหนุ่มก็ยิ่งลึกขึ้น
หลงจู๊รีบกุลีกุจอออกมาคำนับอีกครั้ง “องค์ชายรองทรงต้องการหนังสือเล่มนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”
วันนี้ช่างเป็นวันลาภลอยของเขาโดยแท้! หนังสือเล่มเดียวกลับทำให้ทั้งคุณหนูซู คุณหนูฉิน กระทั่งองค์ชายรองยังมาแย่งกันซื้อ หากรู้ว่าจะมีโชคถึงเพียงนี้ เมื่อคืนเขาควรจุดธูปบูชาเทพเจ้าให้มากกว่านี้สักสามดอก!
“สิบห้าเท่า” ฉินเนี่ยนกัดฟันสู้ต่อ
จี้เซวียนหันมามองนางอย่างเจ้าเล่ห์ “ยี่สิบเท่า”
มือเล็กที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่น นางเพียงอยากเอาหนังสือของบิดามาเล่นฉากนางร้ายเท่านั้น เหตุใดคนผู้นี้ต้องโผล่มาสอดด้วย!
“สามสิบเท่า!”
จื่ออิงฟังแล้วหน้าเปลี่ยนสีทันที รีบเข้าไปกระตุกชายแขนเสื้อผู้เป็นนายเบาๆ เตือน “คุณหนูเจ้าคะ...”
ฉินเนี่ยนไม่แม้แต่จะหันไปมอง อย่างไรนางก็ต้องเอาหนังสือไปคืนบิดาให้ได้ หนังสือเล่มนี้มีชีวประวัติของเสิ่นหว่านหรงผู้เป็นภรรยาของเขาอยู่ในนั้น ครั้งบ้านเมืองเกิดจลาจล แม้นางจะใกล้คลอดเต็มทีแล้วก็ยังออกหน้าจัดการเสบียงและช่วยเหลือผู้ลี้ภัยด้วยตนเอง กระทั่งสถานการณ์คลี่คลายจึงให้กำเนิดฉินเนี่ยน ก่อนจะสิ้นใจเพราะตกเลือดหลังคลอด ด้วยเหตุนี้ฉินอี้จึงหวงแหนหนังสือเล่มนี้ยิ่งกว่าเล่มใด หากต้องสูญเสียไป ท่านพ่อต้องเสียใจเป็นแน่!
จี้เซวียนเห็นเช่นนั้นกลับยิ่งมั่นใจว่าตนจับจุดอ่อนของฉินเนี่ยนได้ถูกต้อง เขาจึงเสนอราคาต่อทันที
“ห้าสิบเท่า”
ฉินเนี่ยนแทบมีควันพุ่งออกจากศีรษะ
‘ห้าพันตำลึงแล้วนะ! แทบจะซื้อจวนทั้งหลังได้แล้ว’
‘หนังสือของท่านพ่อเองแท้ๆ ตาจี้เซวียนนี่ อยากตายนักหรือไร!’
นางกำลังจะอ้าปากเสนอราคาอีกครั้ง ทว่าเสียงทุ้มต่ำอีกเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน
“หนึ่งร้อยเท่า”
คำเสนอราคาที่สูงกว่าครั้งก่อนถึงสองเท่า ทำให้คนทั้งร้านหันขวับไปมองยังประตูพร้อมกันอีกครั้ง แม้แต่จี้เซวียนยังขมวดคิ้วว่าผู้ใดกล้าเข้ามาสอดกัน
ใครมาอีกกกกกก
ใครไม่อยากรอ... อ่านต่อรวดเดียวจบใน E-book ได้เลยยยย