บทที่ 12/1 : ช่างน่าเจ็บใจนัก!
บทที่ 12/1 : ช่างน่าเจ็บใจนัก!
ครั้นเห็นร่างสูงสง่าที่เพิ่งก้าวเข้ามาภายในร้าน ต่างก็ต้องรีบคำนับ “ถวายพระพรองค์ไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ / เพคะ”
ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน หนึ่งหมื่นตำลึงกลับทำให้หลงจู๊ชราเรียกสติกลับมาได้ไวที่สุด เขายิ้มแทบหน้าบานเป็นดอกเบญจมาศ วันนี้มิใช่ลาภลอยแล้ว นี่มันเทพเจ้าแห่งทรัพย์เสด็จลงมาหาเขาถึงร้านต่างหาก!
“หนึ่งร้อยเท่า... หนึ่งร้อยเท่านะพ่ะย่ะค่ะ!” เขารีบประคองหนังสือขึ้นมาด้วยมือสั่นเทา “ข้าน้อยจะห่อถวายองค์ไท่จื่อเดี๋ยวนี้!”
จี้ไป๋กลับไม่แม้แต่จะมองเขา เพียงยกมือขึ้นเล็กน้อย ลั่วเฉิงที่ติดตามมาด้านหลังก็ก้าวออกมาทันที พร้อมคลี่เอกสารฉบับหนึ่งออก
“ทางการได้รับแจ้งว่า ร้านแห่งนี้มีการรับซื้อและขายสิ่งของซึ่งมีที่มาไม่ชอบด้วยกฎหมายหลายรายการ มีหมายให้ตรวจค้นและยึดของต้องสงสัยทั้งหมดไว้ก่อน”
รอยยิ้มบนใบหน้าหลงจู๊แข็งค้างไปชั่วพริบตา “หา?”
ลั่วเฉิงปรายตามองหนังสือในมือเขา “รวมถึงเล่มนั้นด้วย”
สีหน้าหลงจู๊จากแดงระเรื่อเพราะความยินดีกลายเป็นซีดเผือด “ตะ...แต่ว่า หนังสือเล่มนี้มีคนนำมาฝากขาย ข้าน้อยไม่ได้...”
“มีสิ่งใดค่อยไปอธิบายกับเจ้าหน้าที่” จี้ไป๋กล่าวเรียบๆ ก่อนยื่นมือไปคว้าหนังสือออกจากมือหลงจู๊โดยไม่รอให้ผู้ใดคัดค้าน
จี้เซวียนขมวดคิ้ว “เสด็จพี่ เรื่องนี้...”
จี้ไป๋ปรายตามองพระอนุชาอย่างเย็นเยียบเพียงครั้งเดียว “เจ้ามีปัญหากับการที่ทางการตรวจค้นร้านรับซื้อของผิดกฎหมายหรือ”
เพียงเท่านั้น คำพูดที่กำลังจะออกจากปากของจี้เซวียนหยุดลงทันที หากเขาเอ่ยไปมากกว่านี้ ภาพลักษณ์องค์ชายผู้ทรงธรรมที่สร้างมาตลอดหลายปีจะเหลืออะไร
จี้ไป๋จึงไม่สนใจเขาอีก พลันคว้าข้อมือเล็กของฉินเนี่ยนที่ยังยืนนิ่ง แล้วดึงนางเดินออกจากร้านไปเสียเฉยๆ
“เดี๋ยว... ท่านพี่!” ฉินเนี่ยนเกือบสะดุดธรณีประตู แต่ต้องรีบสาวเท้าตามแรงดึงของบุรุษตัวโตอย่างช่วยไม่ได้
ขณะที่จื่ออิงกับจื่อเยว่มองหน้ากันว่าจะเอาอย่างไรต่อ
ส่วนจี้เซวียนยังมองตามแผ่นหลังของคนทั้งสอง สีหน้าเดิมที่ยังประคองให้มีรอยยิ้มพลันเย็นลง เพียงอีกนิดเดียวหนังสือก็จะตกอยู่ในมือเขาแล้ว เขาย่อมกุมฉินเนี่ยนไว้ได้ แต่จี้ไป๋กลับโผล่มาทำลายทุกอย่างในเสี้ยวเวลาเท่านั้น
ช่างน่าเจ็บใจนัก!
ด้านซูชิงชิงยังยืนงุนงงอยู่กับเหตุการณ์ทั้งหมด กระทั่งได้สติจึงหันไปหาจี้เซวียน นางย่อกายลงอย่างงดงาม
“เมื่อครู่... ขอบพระทัยองค์ชายรองที่ทรงช่วยหม่อมฉันเพคะ”
จี้เซวียนปรายตามองนางเพียงแวบเดียว คนผู้นี้ช่างโง่เขลานัก ทว่าเขาก็ยังคงตอบเสียงละมุนอบอุ่น “คุณหนูซูไม่จำเป็นต้องขอบใจข้า”
ก่อนจะหันมองออกไปนอกร้าน เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงหลายส่วน เพื่อเร่งให้นางเข้าหาจี้ไป๋เร็วขึ้นอีกนิด
“วันนี้คุณหนูซูก็คงเห็นแล้ว ต่อให้เป็นข้า เมื่ออยู่ต่อหน้าเสด็จพี่ก็ยังต้องถอย หากไม่มีผู้ที่มีอำนาจมากพอคอยหนุนหลัง ต่อให้เจ้าเป็นฝ่ายมาถึงก่อน ผู้อื่นก็ยังสามารถแย่งชิงไปได้อย่างง่ายดายเช่นนี้”
กล่าวจบเขาก็หมุนกายจากไป ทิ้งให้ซูชิงชิงยืนครุ่นคิดอยู่ภายในร้านเพียงลำพัง
ทางด้านฉินเนี่ยน ที่ถูกจี้ไป๋ลากออกมา ในหัวของหญิงสาวเต็มไปด้วยความงุนงงสับสน ว่าเหตุใดทุกอย่างที่นางวางแผนมาอย่างดิบดี ถึงได้ตาลปัตรผิดเพี้ยนไปขนาดนี้!
อีกทั้งยังไม่เข้าใจว่า เหตุใดทั้งจี้เซวียนและจี้ไป๋ ถึงได้พร้อมใจกันมาโผล่ที่นี่ได้ราวกับนัดหมายกันมา ยามนี้ทั้งสองควรยังอยู่ในท้องพระโรงมิใช่หรือ มิหนำซ้ำจี้ไป๋ยังอยู่ในอาภรณ์สำหรับเข้าเฝ้าสีเข้ม เห็นได้ชัดว่าเขาเตรียมตัวไปประชุมเช้า เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่
เมื่อเขาดึงนางออกมาจนถึงมุมถนนที่ห่างไกลผู้คน จี้ไป๋จึงยอมปล่อยมืออีกฝ่าย หญิงสาวรีบชักข้อมือกลับมาถูเบาๆ ก่อนเงยหน้ามองเขาอย่างไม่พอใจนัก แต่พอเห็นดวงตาคมจ้องเขม็งอยู่ นางก็รีบเปลี่ยนสีหน้าในพริบตา
“ท่านพี่ไท่จื่อมาที่นี่ได้อย่างไรเพคะ”
จี้ไป๋แค่นเสียง “หึ! ทำไม”
ฉินเนี่ยนรีบส่ายหน้า “เปล่าเพคะ... เนี่ยนเอ๋อร์เพียงดีใจที่ได้พบท่านพี่ไท่จื่อเท่านั้น”
‘ดีใจกับผีน่ะสิ! เหตุใดนายถึงโผล่มาทุกครั้งที่ฉันกำลังจะทำสำเร็จกัน’
แววตาจี้ไป๋ขยับเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย
สำเร็จเช่นนั้นหรือ?
เมื่อครู่ก็เห็นอยู่ว่านางกำลังเป็นรองจี้เซวียนต่างหาก ถ้าไม่ใช่เขามาช่วยได้ทัน ป่านนี้หนังสือของท่านลุงจะเป็นเช่นไรแล้ว ยังดีที่เขาให้คนติดตามทั้งฉินเนี่ยนและจี้เซวียน เมื่อได้รับข่าวว่าจี้เซวียนกำลังมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ใด เขาจึงเปลี่ยนแผนก่อนเข้าท้องพระโรงและตรงมาจัดการทันที
แต่ยิ่งคิด ก็ยิ่งหงุดหงิด
“แล้วเจ้าเล่า เหตุใดจึงอยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้า”
นางยิ้มหวานยิ่งกว่าเดิม “เนี่ยนเอ๋อร์มาเดินเล่นเพคะ”
“เดินเล่น?” เขาก้าวเข้าไปหานางอีกนิด
หญิงสาวถอยหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “เพคะ”
“เดินเล่นของเจ้า ถึงขั้นต้องไปแย่งซื้อหนังสือกับผู้อื่นเชียวหรือ”
“ก็...” นางกะพริบตาปริบๆ “เนี่ยนเอ๋อร์อยากได้นี่เพคะ”
จี้ไป๋ไม่ถามต่อ แต่ก้าวเข้ามาอีกทีละก้าวด้วยแววตาคาดคั้น นางจึงถอยอีกทีละก้าวไปด้านหลังเช่นกัน แม้ริมฝีปากบางยังพยายามยิ้มหวาน แต่ภายในใจกลับสั่นสะท้านด้วยความกลัวอย่างบอกไม่ถูก กระทั่งแผ่นหลังเล็กแนบเข้ากับกำแพงด้านหลังจึงไม่มีทางให้ถอยอีก
ชายหนุ่มโน้มกายลงเล็กน้อย แขนข้างหนึ่งยกขึ้นเท้ากำแพงเหนือไหล่ของนาง กักร่างเล็กเอาไว้ตรงกลาง ก่อนชูหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาตรงหน้า
“ข้าไม่ยักรู้ว่าคุณหนูฉินอยากได้หนังสือของบิดาตนเองถึงเพียงนี้ อยากได้เสียจนต้องเอาออกจากจวนไปฝากร้านขาย แล้วตื่นแต่เช้ามาซื้อกลับในราคาที่แพงกว่าเดิมหลายสิบเท่า”
‘เขารู้ได้อย่างไร?!’ สีหน้าของนางค่อยๆ เจื่อนลง
จี้ไป๋มองใบหน้าเล็กที่เริ่มเสียอาการอย่างพึงพอใจ
“หนังสือเล่มนี้ข้าจะนำไปคืนท่านลุงด้วยตนเอง” เขาเอ่ยช้าๆ “แล้วจะบอกท่านลุงด้วยว่า บุตรสาวผู้แสนรู้ความของท่าน นำหนังสือหายากออกไปขายเพื่อทำสิ่งใด”
“ไม่ได้นะ!” ฉินเนี่ยนเบิกตากว้างทันที ลืมสิ้นความกลัวทุกสิ่ง
นางรู้ดีว่าฉินอี้รักตำราเล่มนี้มาก แม้ว่าบิดาจะไม่ลงโทษนางรุนแรง แต่เขาจะต้องเสียใจมากแน่ๆ! เพียงคิดก็รู้สึกผิดขึ้นมาแล้ว
ในที่สุดฉินเนี่ยนก็คว้าชายแขนเสื้อของจี้ไป๋เอาไว้ ทั้งยังเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตากลมโตอย่างออดอ้อนจนสุดความสามารถ อย่างไรเสียยอมสารภาพ โทษย่อมลดลงครึ่งหนึ่ง!
“ท่านพี่ไท่จื่อ... เนี่ยนเอ๋อร์ผิดไปแล้วเพคะ”
จี้ไป๋เลิกคิ้ว “เจ้าผิดเรื่องใด”
“ก็...” นางเม้มริมฝีปากบาง “เนี่ยนเอ๋อร์เพียงอยากเอาชนะคุณหนูซูเท่านั้นเอง ท่านพี่อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกท่านพ่อเลยนะเพคะ”
“เอาชนะนางเพราะเหตุใด?”
นางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบงัดเหตุผลที่สมกับเป็นฉินเนี่ยนที่สุดออกมา “ก็ครั้งก่อนในงานชมบุปผาอย่างไรเพคะ นางทำให้เนี่ยนเอ๋อร์แพ้จนเสียหน้า เรื่องนี้ผู้คนทั้งเมืองหลวงรู้กัน ท่านพี่ไม่เคยได้ยินหรือ”
‘ก็เพื่อให้ชิงชิงเข้าหานายเร็วๆ อย่างไรเล่า ฉันทำเพื่อนายทั้งนั้น’
“หึ!” จี้ไป๋มองคนโกหกตาใสตรงหน้า
หากเขาไม่ได้ยินเสียงในใจของนาง ก็คงหลงเชื่อไปแล้วว่านางยังผูกใจเจ็บเรื่องงานชมบุปผาจริงๆ ทั้งที่เขารู้ดีว่า เหตุผลที่นางจงใจหาเรื่องซูชิงชิงครั้งนี้ ก็เพื่อผลักอีกฝ่ายให้รีบเข้าหาเขาต่างหาก
ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนจะสอดหนังสือเล่มนั้นเก็บเข้าไปในอกเสื้อของตนหน้าตาเฉย
ฉินเนี่ยนเห็นดังนั้นก็ร้อนรนขึ้นมาทันที นางกลัวว่าเขาจะไม่ยอมคืนหนังสือของบิดาให้จริงๆ “ท... ท่านพี่ไท่จื่อเพคะ...”
“หืม”
“หนังสือ...”
“ข้าเก็บไว้”
“แต่เป็นของท่านพ่อนะเพคะ!”
“เมื่อครู่เจ้ายังเอาไปฝากขายอยู่เลยมิใช่หรือ”
“...” ฉินเนี่ยนถูกแทงเข้าเต็มๆ แต่มีหรือนางจะยอมง่ายๆ นางรีบยื่นมือไปหมายจะคว้าคืน แต่จี้ไป๋ขยับตัวหลบได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังรวบร่างเล็กเข้ามากอดเสียเต็มวงแขน กอดแน่นจนนางแทบขยับตัวไม่ได้อีก
ยัยน้องโดนลงโทษแน่ๆ ...
ใครไม่อยากรอ... อ่านต่อรวดเดียวจบใน E-book ได้เลยยยย