บทที่ 21/2 : ไม่หรอก เพ้อเจ้อน่า...
บทที่ 21/2 : ไม่หรอก เพ้อเจ้อน่า...
“ท่านพี่...”
แม้ภายในห้องจะมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์จางๆ ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา แต่ฉินเนี่ยนก็จำเสียงของอีกฝ่ายได้ทันที ความตกใจเมื่อครู่จึงจางหายไปอย่างรวดเร็ว
“ท่านพี่มาได้อย่างไรเพคะ”
นางขยับตัวหมายจะลุกขึ้นนั่ง ทว่ามือใหญ่ของคนข้างเตียงกลับกดไหล่นางให้นอนลงดังเดิมอย่างนุ่มนวล หากหนักแน่นจนไม่อาจขัดขืน
“พี่ทำเจ้าตกใจหรือไม่” น้ำเสียงของจี้ไป๋เจือความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย “พี่เพียงแวะมาเยี่ยม เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
กล่าวจบ เขาก็ทาบฝ่ามือลงบนหน้าผากมนของนางอีกครั้งโดยไม่รอคำตอบ นางก็ยอมให้เขาวัดไข้แต่โดยดี ครั้นจี้ไป๋สัมผัสได้ว่าตัวนางอบอุ่นเป็นปกติแล้ว จึงเอ่ยขึ้นอย่างวางใจ
“ดูเหมือนเจ้าจะไม่มีไข้แล้ว”
“ดีขึ้นมากแล้วเพคะ แล้วท่านพี่เล่า เป็นอย่างไรบ้าง”
จี้ไป๋ยกมุมปาก “พี่แข็งแรงดี แผลเพียงเท่านี้ไม่เป็นไร”
ฉินเนี่ยนได้ยินคำอวดเก่งนั้นก็อดสวนกลับมิได้ “แข็งแรงเพียงใดก็ป่วยได้นะเพคะ และคนแข็งแรงก็ต้องพักผ่อนให้เพียงพอด้วย”
จี้ไป๋หลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ มิคิดจะโต้เถียงกับคนตัวเล็กที่กำลังทำเสียงดุใส่เขาแม้แต่น้อย
“ว่าแต่...” ฉินเนี่ยนหรี่ตามองเงาร่างสูงใหญ่ในความมืด “เหตุใดท่านพี่จึงมาเอาป่านนี้เล่าเพคะ? นี่มันยามใดแล้ว อีกอย่าง...”
สายตาของนางเหลือบไปยังหน้าต่าง ก่อนจะสังเกตเห็นม่านผืนบางที่ถูกเลื่อนแยกออกจากเดิม
“ท่านเข้ามาทางนั้นหรือ”
“อืม”
ฉินเนี่ยนถึงกับนิ่งไป “ท่านพี่ปีนเข้าห้องสตรียามวิกาลหรือเพคะ”
จี้ไป๋มองสีหน้าตื่นตะลึงของนางแล้วอดขำไม่ได้ “พี่เพิ่งกลับจากจัดการธุระนอกเมือง พอลั่วเฉิงรายงานว่าไข้เจ้าลดลงแล้วก็คิดจะแวะมาดูเสียหน่อย ประตูจวนปิดไปนานแล้ว หากให้คนเข้าไปรายงาน เกรงว่าจะปลุกคนทั้งจวนขึ้นมาเสียก่อน”
ฉินเนี่ยนมองเขาราวกับเพิ่งรู้จักกัน “องค์ไท่จื่อผู้สูงศักดิ์กลับปีนกำแพงเข้าจวนผู้อื่นกลางดึก หากถูกจับได้จะทำอย่างไรเพคะ”
จี้ไป๋เลิกคิ้ว “เจ้าไม่เชื่อฝีมือพี่หรือ”
“เนี่ยนเอ๋อร์ไม่ได้พูดเรื่องฝีมือเพคะ” นางกลั้นยิ้ม “กำลังพูดว่าท่านพี่ทำผิดธรรมเนียมต่างหาก”
‘นี่มันพฤติกรรมของโจรเด็ดบุปผาชัดๆ’ นางแอบบ่นในใจ
จี้ไป๋หัวเราะเบาๆ ครั้นเถียงคำกล่าวเรื่องธรรมเนียมของนางไม่ได้ จึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน
“เอาเถอะๆ พี่ผิดเอง ที่จริงแล้ว พี่เพียงอยากมาขอบใจเจ้า เรื่องเมื่อคืนก่อน ขอบใจที่เจ้าคอยดูแลพี่ตลอดทั้งคืน”
ฉินเนี่ยนกะพริบตา “เมื่อคืนท่านพี่รู้สึกตัวด้วยหรือเพคะ”
“เป็นบางช่วง” เขาตอบ “พี่จำได้ไม่หมด แต่พอรู้ว่าเจ้าคอยดูแลพี่ตลอดทั้งคืน เจ้าคงเหนื่อยแย่”
ฉินเนี่ยนยิ้มที่เขายังรู้ความ ก่อนมองอย่างเอาเรื่อง “หากรู้ว่าเนี่ยนเอ๋อร์เหนื่อย ท่านพี่ก็ยิ่งต้องกลับไปพักผ่อนให้ดีสิเพคะ ไหนเลยจะรีบไปทำงาน มิหนำซ้ำยังมีแรงมาปีนกำแพงจวนผู้อื่นอีก จะคุ้มค่าที่เนี่ยนเอ๋อร์เหนื่อยหรือเพคะ”
จี้ไป๋หัวเราะ “ได้ พี่จะกลับไปพักผ่อน”
“รับปากนะเพคะ”
“พี่รับปาก”
ฉินเนี่ยนจึงพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนนึกอะไรขึ้นได้แล้วเอ่ยต่อ
“ท่านพี่เองก็ช่วยเนี่ยนเอ๋อร์เอาไว้เช่นกัน หากวันนั้นไม่มีท่านพี่คอยปกป้อง เนี่ยนเอ๋อร์คงเอาชีวิตไม่รอดจากนักฆ่าพวกนั้นตั้งแต่อยู่บนเขาแล้ว ขอบพระทัยเพคะ”
จี้ไป๋ยกมุมปาก ตอบกลับราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด “เป็นหน้าที่ของคู่หมั้นอยู่แล้ว หากไม่ให้พี่ดูแลเจ้า จะให้พี่ไปดูแลผู้ใด”
ฉินเนี่ยนชะงัก ใบหน้าที่เพิ่งหายไข้กลับร้อนวูบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
‘พูดอะไรของนายเนี่ย!’
จี้ไป๋ได้ยินเสียงในใจนั้น รอยยิ้มตรงมุมปากก็ยิ่งชัดขึ้น
หญิงสาวรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดจนถึงปลายจมูก บดบังใบหน้าที่กำลังเห่อร้อนของตนเอง ก่อนจะออกปากไล่อย่างตะกุกตะกัก “ทะ... ท่านพี่หมดธุระแล้วก็รีบกลับไปพักผ่อนเถิดเพคะ เนี่ยนเอ๋อร์จะนอนแล้ว!”
“เพิ่งคุยกันไม่กี่ประโยคก็ไล่พี่เสียแล้ว?”
“ยามนี้ ที่นี่ ใช่ที่ที่เราควรนั่งคุยกันหรือเพคะ”
นางปรายตามองหน้าต่างที่เขาปีนเข้ามา “อีกอย่าง เมื่อครู่ท่านพี่เพิ่งรับปากว่าจะกลับไปพักผ่อน ลืมแล้วหรือเพคะ รีบไปเถอะ”
จี้ไป๋เห็นท่าทางเขินอายจนแทบจะมุดผ้าห่มหนีของนาง ก็ยิ่งอารมณ์ดีขึ้นหลายส่วน ชายหนุ่มยอมลุกขึ้นยืนแต่โดยดี
“เช่นนั้นเจ้านอนเถิด...”
“เพคะ” ฉินเนี่ยนตอบรับเสียงอู้อี้อยู่ใต้ผ้าห่ม
เขาเดินไปถึงข้างหน้าต่างแล้วหันกลับมามองคนบนเตียงอีกครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาราวกับเพียงหลุดปาก
“นอนหลับฝันดีนะ... เนี่ยนเอ๋อร์ของพี่”
ทว่าประโยคนั้นกลับทำคนใต้ผ้าห่มนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เมื่อนางได้สติ ร่างสูงก็ขยับพลิ้วไหวเร้นกายออกไปทางหน้าต่างอย่างเงียบเชียบแล้ว
เมื่อภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง หญิงสาวจึงค่อยๆ ลดผ้าห่มลง ก่อนยกมือขึ้นทาบพวงแก้มที่ยังคงร้อนผ่าวของตนเอง
‘เนี่ยนเอ๋อร์ของเขาเหรอ?’
ยิ่งคิดทบทวน นางก็ยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติ...
ในเนื้อเรื่อง จี้ไป๋เคยลอบปีนเข้าห้องของซูชิงชิงกลางดึกอยู่หลายครั้งหลังจากพวกเขารักกันแล้ว ตอนอ่านถึงตรงนั้น เซี่ยซินหรานยังเคยคิดเสียด้วยซ้ำว่าคนอย่างองค์ไท่จื่อที่ภายนอกดูเคร่งขรึมและยึดถือธรรมเนียม พอมีเรื่องของสตรีที่ตนรักกลับทำอะไรไม่ต่างจากบุรุษหนุ่มทั่วไป
แต่ยามนี้... คนที่เขาปีนกำแพงมาหากลับเป็นนางเสียอย่างนั้น
‘เดี๋ยวนะ... ไม่ใช่ว่า...’
ฉินเนี่ยนตบแก้มตนเองเบาๆ เหมือนยามนี้มันจะยิ่งร้อนขึ้นอีก
‘ไม่หรอก เพ้อเจ้อน่า... ฉันต้องเป็นไข้อีกแน่ๆ’
คิดได้ดังนั้น นางก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง พลิกกายหนีหน้าต่าง แล้วบังคับตัวเองให้เลิกคิดฟุ้งซ่านเสียที หากพรุ่งนี้ไข้กลับมาขึ้นอีก ท่านพ่อต้องจับนางนอนอยู่บนเตียงอีกสามวันแน่!
โดยหารู้ไม่ว่า
ร่างสูงนั้นยังคงยืนฟังเสียงในใจของนางอยู่ด้านนอกข้างหน้าต่าง ริมฝีปากหยักยกขึ้นอย่างสำราญใจยิ่ง
เนี่ยนเอ๋อร์ของพี่...
ใครไม่อยากรอ... อ่านต่อรวดเดียวจบใน E-book ได้เลยยยย