37. ตอนที่ 36
ตอนที่ 36
“แดกไม่ได้แล้วยังจะหวงอีกนะมึง”
“ก็ของกู” ปฐพีพูดเสียงเย็น
“อะไรคือของมึง ข้าว หรือว่าคน” พันไมล์ยิ้มกรุ้มกริ่ม มองไปยังพสุธา ตอนแรกเขาก็รู้สึกเอ๊ะอยู่ในใจอยู่แล้ว ตอนนี้เขายังมีความรู้สึกสงสัยมากยิ่งขึ้น
เพื่อนโดนตัวแล้วผื่นขึ้น แต่คนที่เพิ่งจะรู้จักได้ไม่กี่วัน โดนตัวได้ไม่เป็นไร นี่มันคือสถานการณ์แบบไหนกัน
ปฐพีไม่ตอบเพื่อน หันไปหาพสุธา
“นายอย่าไปฟังมันพูดเพ้อเจ้อนะ” ปฐพีกลัวว่าพสุธาจะรู้สึกอึดอัดที่ถูกแซว จนตีตัวออกหากจากเขา แบบนั้นเขารับไม่ได้อย่างแน่นอน
“ผมรู้ว่าคุณพันไมล์แค่พูดเล่นครับ” พสุธาพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินไปยังห้องครัวของร้าน เพื่อทำอาหารให้ปฐพี
“มึงน่ะ ยังไงกันแน่ กูว่ากูมองไม่ผิดนะ มึงชอบน้องดินแล้วชัด ๆ” เมื่อพสุธาคล้อยหลังไปแล้ว พันไมล์ก็พูดขึ้นมา
“อย่าพูดมั่ว ดินยังเด็กอยู่เลย” ปฐพีตำหนิเพื่อน
“สิบแปดแล้ว เป็นน้องพวกเราแค่สองปีเองด้วย ไม่ได้ห่างกันเยอะสักหน่อย” พันไมล์เถียงกลับ ก่อนจะพูดต่อ
“หรือว่าจริง ๆ แล้วกูมองผิด มึงเป็นแบบที่ไอ้โก้พูด มีแสงจันทร์ขาวในใจ”
“ไอ้โก้ก็เพ้อเจ้อพอ ๆ กับมึง กูกับแสงจันทร์เป็นแค่เพื่อนกัน” ปฐพีปฏิเสธพลางถอนหายใจ
“แต่มึงก็ให้ความสำคัญกับแสงจันทร์มากนี่หว่า ปกติก็ไปโรงพยาบาลตลอด มีแค่ช่วงนี้ที่ไม่ค่อยได้ไป ไอ้โก้มันจะคิดว่ามึงมีใจก็ไม่แปลก”
“กูไปโรงพยาบาล ก็ไม่ได้แค่ไปเยี่ยมเพื่อนไหม กูไปเรียนรู้งานด้วย” ปฐพีอธิบายเป็นครั้งแรก แต่เขาก็เคยพูดต่อหน้าพสุธาไปแล้วเหมือนกัน ว่าเขาเข้าไปเรียนรู้งานด้านบริหารที่โรงพยาบาลมาสองสามปีแล้ว
“จริงเหรอ มึงไม่เคยมีความรู้สึกเกินเพื่อนกับแสงจันทร์เลยเหรอ” พันไมล์ถามอย่างสงสัยปนอยากรู้อยากเห็น
“ไม่เคย แสงจันทร์เป็นเพื่อนกู อีกอย่างแสงจันทร์ก็มีคนที่ชอบแล้วด้วย” ปฐพีอธิบาย
“ใคร”
“เสี่ย” ปฐพีพูดตอบ
“อะไรนะ แสงจันทร์ชอบพี่ชายมึงเหรอ นี่มันละครน้ำเน่าชัด ๆ มึงชอบแสงจันทร์ แต่แสงจันทร์ชอบพี่ชายมึง” พันไมล์พูดเสียงกลั้วหัวเราะ
ปฐพียกเท้าถีบเพื่อน
“ไอ้เหี้ย กูบอกว่าไม่ได้ชอบแสงจันทร์ มึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ” เพราะถูกยัดเยียดให้ชอบเพื่อนตั้งแต่เด็กของตัวเองบ่อยเข้า ปฐพีก็ด่าอย่างหงุดหงิด
“ไม่ได้ชอบจริง ๆ อะ ไม่ใช่เพราะว่ารู้ว่าแสงจันทร์มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ก็เลยถอยหรอกนะ” พันไมล์ถามพลางอมยิ้ม
“กูไม่ใช่คนขี้แพ้แบบนั้น ถ้ากูชอบจริง ๆ ต่อให้ในใจเขามีคนอื่น กูก็ต้องทำให้เขาเปลี่ยนใจมาชอบกูให้ได้”
“งั้นถ้าแสงจันทร์กับน้องดินตกน้ำพร้อมกัน มึงเลือกจะช่วยใคร” พันไมล์ยังไม่ยอมแพ้
“คำถามเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย”
“เอาน่า ตอบมาเถอะ”
“ใครอยู่ใกล้กว่า ก็ช่วยคนนั้นก่อนนั่นแหละ” ปฐพีตอบออกไป
“เป็นคำตอบที่ไม่ตรงตามมาตรฐานเลยจริง ๆ”
“เอาใหม่ ถ้าน้องดินและแสงจันทร์ถูกโจรจับตัวไปเรียกค่าไถ่ แล้วบอกให้มึงเลือกช่วยได้หนึ่งคน มึงจะเลือกช่วยใคร”
“ช่วยทั้งคู่สิ ก็รวย มีเงินพอไถ่สองคน”
“ไม่ โจรมันจะให้มึงเลือกคนเดียว”
“โจรเหี้ยอะไรโง่ขนาดนั้น ได้เงินสองเท่าไม่เอา เสือกจะเอาเงินแค่เท่าเดียว” ปฐพีด่า
พันไมล์มุมปากกระตุก หมดอารมณ์จะง้างปากเพื่อน
“ปากหนักไปเถอะมึง ถูกหมาคาบไปแดกแล้วอย่าร้องนะ”
“กูไม่ได้ปากหนัก แต่คำถามมึงมันโง่เกินไป” ปฐพีเถียงกลัว ก่อนที่จะเงียบเสียงลง เมื่อพสุธาเดินกลับเข้ามา พร้อมกับข้าวต้มหมูสับหอม ๆ
“น้องดิน พี่มีคำถามอยากถามน้องดิน” พันไมล์รั้งพสุธาเอาไว้ เมื่อพสุธาวางถ้วยข้าวต้มไว้ แล้วทำท่าจะถอยออกไป
“ถามอะไรครับ”
“น้องดินสนิทกับไอ้โก้มากไหม”
“ก็สนิทนะครับ เฮียโก้เหมือนพี่ชายคนหนึ่ง” พสุธาตอบอย่างงง ๆ ว่าอยู่ ๆ ทำไมพันไมล์ถึงได้ถามคำถามนี้
“แล้วถ้าไอ้โก้กับไอ้ป๋าตกน้ำพร้อมกัน น้องดินจะเลือกช่วยใครครับ”
“ใครอยู่ใกล้ ก็ช่วยคนนั้นก่อนครับ” พสุธาตอบออกไปอย่างไม่เสียเวลาคิด
พันไมล์หันขวับไปมองปฐพีทันที ปฐพีก็ยังยกคิ้วเล็กน้อยเหมือนกัน ไม่คิดว่าคำตอบของพสุธาจะตรงกับเขาขนาดนี้
“งั้นถ้าไอ้โก้กับไอ้ป๋าถูกโจรเรียกค่าไถ่จับตัวไป แล้วให้น้องดินเลือกช่วยได้คนเดียว น้องดินจะช่วยใครครับ”
“ไม่ช่วยใครเลยครับ ผมไม่มีเงินนี่นา แต่จะช่วยแจ้งตำรวจกับครอบครัวให้นะครับ” พสุธาตอบออกไป
พันไมล์ตบหน้าผากตัวเองฉาดหนึ่ง ก่อนจะพูด
“เอาล่ะ ไม่ยุ่งด้วยแล้วเรื่องนี้” พูดจบแล้วก็เดินออกไปทันที
“คุณพันไมล์เป็นอะไรไปน่ะครับ” พสุธาถามปฐพีอย่างงง ๆ
“มันเป็นบ้า นายไม่ต้องไปสนใจมัน” ปฐพีตอบ ก่อนจะพูดต่อ
“นายจะไม่ไปหาหมอจริง ๆ เหรอ พี่ว่านายควรจะไปตรวจดูสักหน่อยดีกว่านะ บางครั้งได้รับบาดเจ็บมา มันยังไม่แสดงอาการทันที แต่อาการจะแสดงให้เห็นในภายหลัง ซึ่งแบบนั้นมันก็อันตรายมาก อาจจะรักษาไม่ทัน” ปฐพีถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรครับ อย่างผมน่ะ อย่าว่าแต่แค่โดนเฉี่ยวจนรถจักรยานล้ม ต่อให้สิบล้อชนยังไม่ตายเลย” พสุธาพูดความจริง แต่ถูกปฐพีมองอย่างดุ ๆ
“ใครเขาพูดแช่งตัวเองแบบนั้น เอาเถอะ ถ้านายไม่อยากหยุดงาน งั้นรอนายเลิกงาน แล้วพี่จะพาไปหาหมอเอง”
“ไม่ต้องหรอกครับ ดึกขนาดนั้นแล้วจะรบกวนคุณหมอเปล่า ๆ”
“ไม่รบกวน มีหมอเวรประจำการอยู่แล้ว” ปฐพีไม่ยอมให้พสุธาปฏิเสธ เขาตั้งใจว่ารอพสุธาเลิกงาน เขาจะลากพสุธาไปหาหมอทันที
“ผมไปทำงานดีกว่า” พสุธาไม่รู้ความคิดของปฐพี เขาต้องการชิ่งหนี พูดจบแล้วก็รีบออกจากห้องไปทันที
“ไอ้ดินน้องรักของพี่ ได้ยินว่ามึงถูกรถเฉี่ยวมา ทำไมยังอยู่ที่นี่ ไม่ไปหาหมออีกฮะ” พสุธาเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว ก็เจอเข้ากับพี่ชายปลอม ๆ อีกคนหนึ่งของตัวเอง
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตำหนิตัวเองว่าไม่น่าบอกเรื่องนี้ออกไปเลย สุดท้ายก็ถูกทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่จนได้
“ก็ผมไม่ได้เป็นอะไร ตอนขึ้นชกมวยยังเจ็บกว่านี้อีก” พสุธาตอบออกไป
“มันจะเหมือนกันได้ยังไงล่ะวะ อีกอย่างหลังชกมวย มึงก็ต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลอยู่แล้วด้วย” เฮียโก้เถียง ก่อนจะพูดต่อ
“กูลางานให้แล้ว มึงมาเลย กูจะพาไปโรงพยาบาลตั้งแต่ตอนนี้
“ไม่เอาเฮีย ไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ จะให้แก้ผ้าให้ดูเลยไหม ว่ามันไม่มีแผลตรงไหน” พสุธาพูดเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะชะงักไป
“ถอดสิ” ไม่ใช่คำตอบจากเฮียโก้ แต่เป็นคำตอบจากปฐพี ที่เดินถือถ้วยข้าวต้มมา
พสุธามุมปากกระตุก แล้วคนคนนี้มาร่วมวงอะไรด้วยเนี่ย
“ได้ยินจากไอ้ไมล์ว่ามึงอาการกำเริบเหมือนกัน ไป กูพาไปหาหมอมันทั้งคู่เนี่ยแหละ” เฮียโก้อยากจะหิ้วคอทั้งเพื่อนทั้งน้องไปโรงพยาบาลพร้อม ๆ กัน
“กูไม่เป็นอะไร ดินเช็ดตัวให้แล้ว” ปฐพีปฏิเสธ
เฮียโก้ชะงัก แล้วมองไปยังพสุธา
“มึงเช็ดตัวให้มัน”
“อืม” พสุธาพยักหน้า
“เช็ดส่วนไหนบ้าง”
“ก็ทั้งหมด” พสุธาตอบ แล้วกะพริบตาปริบ ๆ ไม่เข้าใจว่าเฮียโก้ถามทำไม
“มึงเช็ดตัวให้มันทั้งหมด มึงเห็นของมันหมดแล้วสิ ไอ้ป๋า ไอ้เวร มึงรับผิดชอบน้องกูเลย ยกขบวนขันหมากมาสู่ขอน้องกูเดี๋ยวนี้เลย” เฮียโก้ชี้หน้าเพื่อน
พสุธาถอนหายใจ กลอกตาจนจะกลายเป็นเลขแปด
“เฮียโก้เป็นบ้าไปอีกคนแล้ว คนที่สมควรไปหาหมอก็คือเฮียนั่นแหละ”
“ไป ไปหาหมอกันให้หมดเนี่ยแหละ พี่ให้น้องดินลาหยุดได้” พันไมล์ที่เดินกลับมาพูดขึ้น
“ไม่เอาครับ” พสุธาปฏิเสธทันที ลาหยุดหนึ่งวัน เท่ากับเขาทำภารกิจเลื่อนระดับช้าไปหนึ่งวันน่ะสิ
“งั้นเอางี้ ตอนนี้ห้าโมงครึ่ง น้องดินไปหาหมอ กลับมาสักสองทุ่ม ทำงานถึงเที่ยงคืน ครบสี่ชั่วโมงพอดี” พันไมล์คิดว่าถ้าไปที่โรงพยาบาลของครอบครัวปฐพี เวลาสามชั่วโมงก็เพียงพอที่จะตรวจร่างกายจนครบแล้ว
“ได้ เอาแบบนั้นแหละ” เฮียโก้เป็นคนตอบ ส่วนปฐพีก็พยักหน้าเห็นด้วย เขาดึงมือพสุธาพาไปหาหมอ
“ไป ไอ้โก้ มึงขับ ระหว่างทางกูจะติดต่อโรงพยาบาล ให้เตรียมพร้อมเอาไว้”
“ตกลง”
สองหนุ่มตัดสินใจกันอย่างไม่ปรึกษาพสุธาเลยแม้แต่น้อย และพสุธาก็ถูกพาตัวไปโรงพยาบาลอย่างไม่เต็มใจสักเท่าไร
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เขาก็ถูกทีมแพทย์เข้ารุมล้อมทันที ทำให้ผู้ป่วยคนอื่นที่มาใช้บริการ ต่างมองกันเป็นตาเดียว แล้วสงสัยว่าเป็นลูกท่านหลานเธอคนไหนที่มาโรงพยาบาล ถึงได้รับการดูแลอย่างดีขนาดนี้
พสุธาถูกพาตัวไปตรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทำเอาเขาสงสัยว่าเขาจะป่วยเข้าแล้วจริง ๆ หรือเปล่า และกว่าจะตรวจได้ครบทั้งหมด ก็ผ่านไปเกือบสามชั่วโมง
“เบื้องต้นร่างกายแข็งแรงดีนะครับ ไม่มีส่วนไหนที่ผิดปกติ” ความจริงคุณหมอท่านนี้อยากจะบอกว่า
‘ถ้าจะผิดปกติ ก็คือแข็งแรงกว่าคนปกติ นักกีฬาทีมชาติยังไม่แข็งแรงเท่านี้เลย’
“แน่ใจนะ เขาเกิดอุบัติเหตุรถล้มมาด้วย” ปฐพีถามย้ำ
“ไม่มีความผิดปกติใด ๆ จริง ๆ ครับ กระดูกไม่มีรอยร้าว สมองไม่มีร่องรอยของการกระทบกระเทือน อวัยวะภายในทุกส่วนเป็นปกติ” คุณหมอตอบอย่างใจเย็น
“เห็นไหมล่ะครับ ผมบอกแล้วก็ไม่เชื่อ ว่าผมไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ” พสุธารีบพูดทันที
“ก็เพื่อความแน่ใจไง” เฮียโก้พูด ส่วนปฐพีก็พยักหน้า
“ทีนี้ก็แน่ใจได้แล้วนะครับ ว่าผมไร้ร่องรอยขีดข่วนใด ๆ” พสุธาพูด ก่อนจะชวนทุกคนกลับ
“จริงสิ เพื่อนคุณป๋ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ใช่ไหมครับ ผมขอไปเยี่ยมได้หรือเปล่า” พสุธาถามอย่างนึกขึ้นได้ และที่เขาอยากไปเยี่ยมแสงจันทร์ ก็เพราะอยากเห็นว่าอาหารยาฝีมือของตัวเอง เมื่อใช้กับผู้ป่วยหนักแล้ว มันได้ผลขนาดไหนกัน
ถึงระบบจะบอกว่าภารกิจสำเร็จ แต่พสุธาก็ยังอยากเห็นด้วยตาของตัวเองอยู่ดี
“ได้สิ หมอนั่นก็อยากเจอนายอยู่เหมือนกัน” ปฐพีตอบตกลงทันที
เฮียโก้มองเพื่อน และก็มองพสุธา เขาสงสัยว่าฉากที่อยู่ด้วยกันสามคน จะเป็นแบบไหน
เหมือนละครรักสามเส้าไหม
พสุธาไม่รู้ความคิดเหลวไหลของเฮียโก้ เขาเดินตามปฐพีไปยังห้องพักผู้ป่วยวีไอพี
“คุณลุงคุณป้า สวัสดีครับ” ปฐพีทักทายพ่อแม่ของแสงจันทร์ ที่นั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย
“อ้าวป๋า วันนี้ก็มาเหรอลูก เอ๊ะ น้องดินก็มาด้วย!” คุณจันทิมา เมื่อเห็นพสุธาที่ยืนอยู่ข้างหลังปฐพี เธอก็ลุกขึ้นพูดเสียงดัง ก่อนจะเดินไปหาพสุธาอย่างดีใจ
“น้องดินมาเยี่ยมพี่จันทร์เหรอลูก มาสิ มานั่งตรงนี้ กินส้มไหมลูก ป้าจะปลอกให้กิน” คุณจันทิมาพาพสุธาไปนั่งยังเก้าอี้ที่เธอนั่งก่อนหน้านี้ แล้วคว้าส้มมาลูกหนึ่ง
ความกระตือรือร้นของคุณจันทิมา ทำให้พสุธาตั้งตัวไม่ทัน รับมือไม่ถูกอยู่บ้าง
“น้องดิน คุณแม่ของพี่ท่านตือรือร้นไปหน่อย อย่าตกใจเลยนะ” คนป่วยที่สีหน้าดีกว่าเมื่อวานมาก พูดด้วยรอยยิ้มบาง
พสุธามองคนป่วย เขาพบว่าเจ้าตัวนั้นดูป่วยจริง ๆ แม้ว่าจะได้รับอาหารยาจากเขาไปแล้ว ก็ยังดูออกว่าป่วยหนักอย่างชัดเจน ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ เจ้าตัวมีอาการหนักขนาดไหนกันแน่
“ตอนนี้คุณอาการเป็นยังไงบ้างครับ” พสุธาถามออกไป
“พี่ดีขึ้นมากแล้วครับ ต้องขอบคุณน้องดินนะ ก่อนหน้านี้พี่ทรมานจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่พอได้ทานอาหารยาของน้องดิน ความทรมานก็ลดไปมาก และถูกแทนที่ด้วยความหวังแทน พี่หวังว่าต่อไป พี่จะได้ออกไปสูดอากาศ ไปท่องเที่ยงทั่วโลก ไปดูความสวยงามของโลกใบนี้” คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในห้องผู้ป่วยเป็นส่วนใหญ่ พูดอย่างคาดหวัง สายตาเปล่งประกาย
“ต้องมีวันนั้นแน่นอนครับ” พสุธาพูดให้ความมั่นใจแก่อีกฝ่าย
“แล้วนี่น้องดินมาที่โรงพยาบาล เพื่อมาเยี่ยมพี่โดยเฉพาะเลยเหรอ” แสงจันทร์ถามอย่างดีใจ
พสุธาเห็นความดีใจของแสงจันทร์ เขาก็กระอักกระอ่วนที่จะพูดความจริง
“ดินโดนรถเฉี่ยวน่ะ ก็เลยพามาหาหมอ พอดินรู้ว่านายรักษาตัวอยู่ที่นี่ ก็เลยขอมาเยี่ยม” ปฐพีตอบแทนพสุธา
“อะไรนะ โดนรถเฉี่ยวเหรอ แล้วเป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนไหม” คุณจันทิมาถามเสียงหลง คุณพันแสงก็มองอย่างเป็นห่วง ส่วนแสงจันทร์ทำสีหน้าเหมือนว่าตัวเองเป็นคนถูกรถเฉี่ยวเสียเอง
พสุธาอยากจะกุมขมับ เขาเป็นคนโดนรถเฉี่ยว แต่ดูเหมือนว่าต้องคอยปลอบใครต่อใครให้สบายใจว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ ทั้งสิ้น
“วันนี้ผมต้องขอตัวกลับไปทำงานก่อน วันพรุ่งนี้จะฝากอาหารยามากับคุณป๋านะครับ ว่าแต่คุณแสงจันทร์มีอะไรอยากทานเป็นพิเศษไหมครับ” พสุธาจับทิศทางอาหารยาได้แล้ว ดังนั้นเขาจึงทำได้หลายเมนู
“น้องดินน่ารักจังเลย ตามใจพี่ด้วย แบบนี้ทำพี่หวั่นไหว อยากแต่งงานด้วยเลยนะเนี่ย” แสงจันทร์ตอบไม่ตรงคำถาม แต่คำพูดนี้ทำให้สองสามีภรรยาตาลุกวาว
นั่นสิ รับน้องดินเป็นลูกบุญธรรมไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นรับเป็นลูกเขยหรือลูกสะใภ้เลยก็ไม่เลวนะ
แสงจันทร์ลูกแม่ สู้ ๆ เข้านะลูก
คุณจันทิมาเชียร์อยู่ในใจ
ฝั่งพสุธาก็เกือบสำลัก เมื่อได้ยินคำพูดของแสงจันทร์ เขาหันไปมองปฐพี ก็เห็นปฐพีมีสีหน้ามืดครึ้มอยู่
หึงแล้วเหรอ สงสัยว่าเฮียโก้จะคิดถูกจริง ๆ แสงจันทร์นี้ เป็นแสงจันทร์ขาวในใจของปฐพีจริง ๆ
ทว่า
“ฉันเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เสี่ยมันฟังดีกว่า”
แสงจันทร์ชะงักไปทันที ก่อนจะถลึงตาใส่เพื่อน
“ล้อเล่นแค่นี้ก็ไม่ได้ ขี้หวงจริง ๆ เลย” พูดกับเพื่อนจบแล้ว ก็หันมาหาพสุธา
“น้องดิน วันหน้าลำบากหน่อยนะครับ”
“หืม หมายความว่ายังไงนะครับ” พสุธาไม่เข้าใจ วันหน้าเขาจะลำบากเรื่องอะไร หรือว่าแสงจันทร์รู้เรื่องระบบของเขา
ไม่น่าใช่นะ พสุธาปฏิเสธข้อคาดเดาของตัวเองทันที พอดีกับที่แสงจันทร์พูดตอบ
“มีแฟนขี้หวงไงครับ วันหน้าต้องลำบากหน่อยนะ จะขยับตัวไปไหนคงลำบากแย่”