​เมื่อฟู่ซีโจวเห็นว่าอีกฝ่ายกลืนยาลงท้องไปเรียบร้อยแล้ว เขาก็เพียงแค่คลี่ยิ้มบางๆ ออกมาโดยไม่ได้เอ่ยคำใดเพิ่มเติมอีก หลังจากรับประทานอาหารมื้อเที่ยงกันจนอิ่มหนำสำราญ เฉินเก๋อหมิงก็นึกขึ้นได้ว่าช่วงบ่ายลูกชายของตนยังมีประชุมสำคัญรออยู่ จึงเอ่ยปากขอตัวลา

​

“เหล่าหวังเอ๊ย นี่ก็บ่ายคล้อยมากแล้ว พวกเราคงต้องขอตัวกลับกันก่อนล่ะ สุรามื้อนี้ได้ดื่มกันอย่างถึงอกถึงใจจริงๆ เอาไว้วันหน้าพวกเราค่อยมานั่งดวลกันใหม่นะ!”

​

ตาเฒ่าหวังรีบเอ่ยรั้งไว้ทันที “จะรีบร้อนไปไหนกันเล่า อยู่พูดคุยกันต่ออีกสักประเดี๋ยวเถอะน่า”

​

“คงไม่สะดวกจริงๆ ครับอาหวัง พอดีที่คอมมูนยังมีงานด่วนต้องกลับไปสะสางน่ะครับ” เฉินเหว่ยชวนเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ พลางขยับเข้าไปประคองร่างของเฉินเก๋อหมิงให้ลุกขึ้นยืน

​

ทว่าทันทีที่เขายกตัวปินปินลงมาจากเก้าอี้ เจ้าตัวเล็กกลับเกิดอาการงอแงไม่ยอมท่าเดียว สองแขนสั้นๆ รีบโผเข้ากอดรัดต้นขาของฟู่ซีโจวเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “ไม่ไปครับ ไม่กลับนะ ผมจะอยู่เล่นกับคุณอา!”

​

................................

เนื้อหาตอนละ 1 บาท (ผมได้65 สตางค์) ถูกมาก!!!! ถือว่าเป็นค่า กาแฟ ขอบคุณครับ