ฟู่ซีโจวคาดเดาว่าตอนนี้พวกเขาน่าจะเข้ามาอยู่ลึกในเขตภูเขาแล้ว เพียงแต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทราบพิกัดที่แน่ชัดนัก หลังจากจางขาเป๋มุดลอดออกมาจากปากอุโมงค์ มันก็หันกลับไปมองสำรวจด้านหลังอีกครั้ง ครั้นเห็นว่าไม่มีผู้ใดสะกดรอยตามมา จึงค่อยวางใจแล้วมุ่งหน้าขึ้นไปบนภูเขา มันก้าวเดินด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง โดยจงใจเลือกใช้เฉพาะเส้นทางสายเล็กๆ ที่ทั้งรกชัฏและสัญจรลำบาก ขณะที่ฟู่ซีโจวซึ่งสวมเสื้อคลุมล่องหนอำพรางกายอยู่ ก็ค่อยๆ ย่องตามหลังอีกฝ่ายไปติดๆ ด้วยฝีเท้าอันแผ่วเบา....

​

คนทั้งสองเดินลัดเลาะตามหลังกันไปท่ามกลางผืนป่ารกทึบ กระทั่งในที่สุด จางขาเป๋ก็หยุดฝีเท้าลงตรงหน้าปากถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งมีเถาวัลย์เลื้อยปกคลุมอยู่ บริเวณปากถ้ำถูกม่านเถาวัลย์บดบังไว้อย่างมิดชิดเสียจนหากไม่ใช่เพราะฟู่ซีโจวเดินตามติดมาโดยตลอด เขาก็คงไม่มีทางล่วงรู้ได้เลยว่าในจุดอับสายตาเช่นนี้จะมีถ้ำซ่อนอยู่ด้วย