kv-15

15

விஜய் அந்தப் புத்தகத்தின் முகப்பைப் பார்த்தே வியந்தான் . இன்னும் அதை நன்றாகவே பராமரித்து வந்திருந்தனர் . அந்தப் புத்தகம் அவனது வாழ்வில் ஏற்படுத்தப் போகும் பலவித கடினமான காண்டங்களை அறியாமலே அவன் அதை கைகளில் ஏந்தினான் .

அவனுக்குள் ஒரு புத்துணர்வு . ஒரு புத்தகம் நம் வாழ்வை எப்படி வேண்டுமானாலும் மாற்றும் . அதை நாம் மனதில் எந்த அளவில் உள்வாங்கி இருக்கிறோம் என்பதற்கு அதுவும் ஒரு சான்று . ஆனால் இந்தப் புத்தகம் விஜயின் வாழ்வை பல கோணங்களில் வைத்துப் பார்க்கக் காத்திருந்தது . புத்தகத்திற்கும் அவனை பிடித்திருந்தது போலும் .

முதல் பக்கத்தில் ‘ வம்ச சரித்திரம் ‘ என்று குறிப்பிட்டு இருந்தது . அதைப் படித்தவன் , ஜானவி தொண்டையைச் செருமவும் அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான் .

“ எங்க குல வழக்கப் படி இதை யாரும் , ஐ மீன் , எங்க வம்சத்த சேர்த்தவங்களத் தவிர வேற யாரும் படிக்கக் கூடாது ..” அவன் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னே அவள் கூறிவிட ,

“ படிச்சா என்ன ஆகும் ? அதுவும் சொல்லிருப்பாங்களே !” தலையச் சாய்த்து நக்கலாகக் கேட்க ,

“ உங்களுக்குத் தான் கஷ்டம் வந்து சேரும் . எங்களுக்கு ஒண்ணுமில்ல .” அவளும் தோளைக் குலுக்கி சாதாரணமாகக் கூறினாள் .

“ அப்படி எத்தனை பேர் இத படிச்சு கஷ்டப் பட்டத நீ பாத்தா ?” இமைக்காமல் அவளைப் பார்க்க ,

“ யாரும் இது வரை படிக்கல . ஏன் .. இப்படி ஒரு புத்தகம் இருக்குன்னு கூட யாருக்கும் தெரியாது . அப்படி எதாவது ஒன்னு நடந்தா நான் பொறுப்பில்ல . அப்பறம் என்னை சொல்லக் கூடாது . அதுக்குத் தான் முன்னாடியே சொல்றேன் .” பொறுப்பாக கூறுவதாக அவள் காட்டிக் கொண்டாள் .

‘ உன்னை சொல்றதுக்கு தான் ஆயிரம் விஷயம் இருக்கே ! சாட்சியே இல்லாம கொலை பண்ற அளவுக்கு நீ கேடின்னு எனக்குத் தெரியும் . உன்னை சொல்லக் கூடாதா ..!?’ மனதில் உருமியவன் , “ அந்தக் கஷ்டம் உங்களுக்கு வராது . வேணும்னா , எனக்கு எதாவது ஆனா அதுக்கு ஜானவி வர்மா காரணம் இல்லன்னு எழுதி தந்துடவா ?” கையைக் கட்டிக் கொண்டு அவளிடம் கேட்க ,

அவளுக்கு எரிச்சல் இன்னும் அதிகமானது .

“ இந்த நக்கல் எல்லாம் என்கிட்டே வேணாம் . நான் யாருன்னு தெரியும் இல்ல ..” கோபத்தில் அவள் இருக்க ,

“ எனக்குத் தெரியும் , அதை இந்த உலகத்துக்கு கூடிய சீக்கிரம் சொல்றேன் . இப்ப நான் கிளம்பறேன் .” புத்தகத்துடன் எழுந்தான் .

அவன் வார்த்தைகள் அவளை உள்ளே கிழித்தாலும் , புத்தகத்துடன் அவன் கிளம்புவது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை . தன்னைக் குறையதை விட அதுவே முதன்மையாகத் தோன்ற ,

“ சாரி . நீங்க இதை கொண்டு போக நான் அனுமதிக்க முடியாது . வேணும்னா இங்கேயே இருந்து படிங்க . தினமும் இங்க வந்து படிச்சுட்டு போக நான் அனுமதிக்கறேன் . ஆனா இந்தப் புத்தகம் இந்த அரண்மனைய விட்டு வெளிய போகக் கூடாது , அதுக்குன்னு ஒரு மதிப்பிருக்கு . அதை நீங்க புரிஞ்சுக்கோங்க .” ஜானவி கூறியது அவனை ஒரு வகையில் யோசிக்க வைத்தது .

அவனைப் பின் தொடரும் கிருஷ்ணமாச்சாரிக்கு இது தெரிந்தால் , நிச்சயம் ஆபத்துத் தான் என்பதை அவனும் உணர்வான் .

“ சரி இதுக்கு நான் சம்மதிக்கறேன் . இப்ப ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் எனக்குத் தனிமை தேவை , சோ…” என விஜய் ஜானவியை அனுப்ப முயல ,

“ நோ . என்னையும் இந்த பயணத்துல நீங்க இன்வால்வ் பண்ணனும்னு நான் கேட்டேனே . சோ நானும் இங்க தான் இருப்பேன் . உங்களுக்கு கண்டிப்பா ஹெல்ப்ஃபுல்லா தான் இருப்பேன் .” அவள் வார்த்தைகளில் உண்மை இருந்தது .

விஜய் எதுவும் சொல்லாமல் அங்கிருந்த சோஃபா ஒன்றில் வாகாக அமர்ந்து கொண்டு அந்தப் புத்தகத்தை படிக்க ஆரம்பித்தான் .

ஆரம்பத்தில் தல வரலாறு படிப்பது போலத் தான் ஆரம்பித்தது . பத்மநாப சுவாமி எப்படி அனந்தன் காட்டில் காட்சி தந்தார் , பின்பு எப்படி தன்னுடைய நீளத்தை சுருக்கிக் கொண்டு மரத்தினால் ஆனா வடிவமாக மாறினார் . பின்பு அரசன் மூலம் அங்கே கோவில் எழுப்பியதும் அதன் பின்னர் நடந்த தீவிபத்து ஒன்றில் மரத்தினால் ஆனா பெருமாள் சில சேதமடைந்துவிட , பின்பு மார்த்தாண்ட வர்மா கண்டகி நதியில் இருந்து சாளக்ராம கற்களைக் கொண்டு வந்து அங்கே பத்மநாபனுக்கு சிலை அமைத்தார் .

அதன் பின்னர் அவர்களின் சரணாகதி என வரலாறு போய்க்கொண்டிருக்க , ஒரு கட்டத்தில் அந்த ரகசிய அறைகளைப் பற்றி ஆரம்பித்தது . அப்போது சில குறிப்புகள் மட்டும் அனைவரும் புரிந்துகொள்ளும் விதமாக தங்கமும் வைரமும் போன்ற பொக்கீஷங்களைப் பற்றி இருக்க , அதற்கு அடுத்த வரிகள் வேறு சில புரிந்துகொள்ள முடியாத எழுத்துக்களால் இருந்தது . அதில் எழுத்தும் படமும் இருக்க அப்படி ஒரு மொழி உலகிலேயே இல்லை என்பதை அவன் அறிவான் . ஆனால் அதனை அவன் எப்போதோ தன் தந்தை வைத்திருந்த சில பழைய ஏடுகளில் பார்த்திருக்கிறான் . அவர் பூஜை அறையில் அவரது முன்னோர்கள் வைத்திருந்தது என்று பாதுகாத்திருந்தார் .

அவசரமாக மற்ற பக்கங்களை அவன் புரட்ட ஆங்காகே இப்படித் தென்பட்டது . அவனது சந்தேகம் உறுதியானது . அனைவர்க்கும் தெரியும்படி பொக்கீஷக் குறிப்புகளைக் எழுதி வைத்துவிட்டு , அந்த ரகசிய அறையின் விஷயங்களை மட்டும் இப்படி புரியாத மொழியில் எழுதி இருப்பது விளங்கியது . உடனே நிமிர்ந்து அவன் ஜானவியைப் பார்க்க ,

அவள் அருகில் எழுந்து வந்தாள் .

“ இது மாதிரி இருக்கற விஷயங்கள் தான் அந்த ரகசிய அறையின் குறிப்புகள் . இத மொழிபெயர்க்க உங்ககிட்ட எதாவது ஏடு அல்லது புத்தகம் மாதிரி இருக்கா .? நீயும் இதைப் பார்த்துத் தான் பல இடங்களுக்குப் போனியா ?” கண்களில் பரபரப்புடன் நின்றான் .

“ அப்படி எதுவும் இல்ல . ஆனா நானும் இது தான் அந்த ரகசிய அறையின் குறிப்புகள்னு தெரிஞ்சிகிட்டேன் . அந்த வார்த்தைகள் எனக்கும் புரியல . அதுல இருக்கற படங்கள மட்டும் வெச்சு அப்படி இருக்கிற இடங்களை தேடிப் போய் பார்த்தேன் . ஆனா அங்க எதுவும் இது சம்மந்தமா இல்ல .” விரக்தியில் சொல்ல ,

“ ம்ம் .. அப்படி படங்கள மட்டும் வெச்சு கணிச்சுட முடியாது . உலகத்துல பல இடங்கள் ஒரே மாதிரி தான் இருக்கும் . அது வச்சு கண்டுபிடிக்கறது சாத்தியமில்ல . கூடவே இதுல இருக்கிற அந்த எழுத்துக்களும் தான் அந்த இடத்தைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டும் . அதுக்குத் தான் படமும் எழுத்தும் சேர்ந்து எழுதி இருக்காங்க .

நான் அத கண்டுபிடிக்கறேன் . நான் வீட்டுக்குப் போயிட்டு நாளைக்கு வரேன் . நாளைக்கு நான் வரப்ப , இந்தப் புத்தகத்துல இருக்கற அந்த புரியாத வாசகங்களை மட்டும் தனியா ஒரு நோட்ல எழுதி வை . அதுல இருக்கற அதே ஆர்டர்ல இருக்கணும் . அப்ப தான் சுலபமா கண்டுபிடிக்க முடியும் . புரியுதா… அது மட்டும் இல்ல .. இதுல இருந்து ஒரு பக்கத்த நீ கிழிச்சு வெச்சிருக்கியே அதையும் நாளைக்கு நான் பார்க்கணும் . காட் இட் ..?” அவளுக்கு ஆணைகளைப் பிறப்பித்து விட்டு அவன் கிளம்ப எத்தனிக்க ,

“ என்ன ஆர்டர் போட்டுட்டு போறீங்க ? நான் எதுக்கு இதெல்லாம் எழுதி வைக்கணும் .? நான் ஒன்னும் உங்க அசிஸ்டன்ட் இல்ல .” அவளின் வாய்துடுக்கு அவனிடம் எடுபடாது என்பதை மறந்தாள் .

உடனே அதற்கு பதில் தயாராக வைத்திருந்தான் . “ ஓகே நான் அப்ப புக்க எடுத்துட்டுப் போறேன் .” ஒரே வார்த்தையில் அவளை அடக்கினான் . அவனது பார்வையே அவளை அடக்கி வைத்தது .

‘ என்ன நெஞ்சழுத்தம் இருந்தா கொலையும் பண்ணிட்டுத் தெனாவட்டா திரிவ .. இதுல எனக்கு வேலை செய்ய மாட்டியா .. நான்சென்ஸ் ..’ அவனது உதடுகள் சொல்லத் துடித்தாலும் இப்போதைக்கு அவற்றை அடக்கியே வைத்தான் .

“ இல்ல .. நானே எழுதி வைக்கறேன் ..” முகம் உர்ரென வைத்துக்கொண்டு ஜானவி சொன்னது அவனுக்கு சற்று திருப்தி அளித்தது .

‘ இதெல்லாம் சாதாரணம் . உன்னை எல்லாம் கொட்டுற பனில நடுங்க நடுங்க இரவெல்லாம் நடக்கவிடனும் .’ இப்படி ஒரு தண்டனையை அவன் மனது ஏன் நினைத்தது என அவனுக்கே புரியவில்லை .

அவனுக்கே உரித்தான வேக நடையில் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினான் .

அவன் சென்றதும் , முதலில் அவள் கிருஷ்ணமாச்சாரிக்கு ஆள் அனுப்பி வர வைத்தாள் . அவளுக்கும் அந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி அவரிடம் கூறும் எண்ணம் இல்லாததால் அதனை மறைத்து ,

“ அவன் அரசாங்க ஆர்டரோட வருவான்னு நான் கொஞ்சமும் எதிர்ப்பார்க்கல .” கத்தினாள் .

“ நானும் இதை எதிர்ப்பார்க்கல . ஆனா , அவன் நீ சொல்ற பேச்சைக் கேட்க , நான் சொல்ற மாதிரி நீ செய்யணும் .” வழக்கம் போல அவளுக்கு ஐடியா சொல்ல ஆரம்பித்தார் .

“ அத முதல்ல சொல்லுங்க . என்னையே வேலை வாங்கறான் . சரியான திமிர் . தலைலேந்து கால் வரைக்கும் திமிராவே அலையறான் . அவன நான் சொல்றபடியெல்லாம் ஆட்டி வெச்சா தான் என் மனசு அடங்கும் .” கருவிக் கொண்டிருந்தாள் .

“ அவனை நீ அடுத்த முறை பாக்கறப்ப எப்படியாவது இந்த கருப்பு சாந்தை அவன் நெத்தில வெச்சுடு .” என ஒரு சிறிய டப்பா ஒன்றை அவளிடம் நீட்ட ,

“ என்னது நான் அவனுக்கு வெச்சுவிடணுமா .. இதெல்லாம் என்னால பண்ண முடியாது . வேணும்னா அவனே வச்சுக்கற மாதிரி பண்றேன் .” ஆத்திரத்துடன் மறுத்தாள் .

“ இல்ல மா . நீ தான் உன் கையால வைக்கணும் . அப்ப தான் அவன் உன் வழிக்கு வருவான் . உன்னோட லட்சியத்துக்காக நீ செய்யணும் .” கடைசியில் சொன்ன வார்த்தை அவளை அந்த டப்பாவை வாங்கிக் கொள்ள வைத்தது .

கிருஷ்ணமாச்சாரி , அவர் அந்த ரகசிய அறைக்குள் வந்ததைப் பற்றி ஜானவியிடம் ஒரு வார்த்தை கூட கூறவில்லை . ஜானவியும் அவளது புத்தகத்தைப் பற்றி பேசவில்லை . இருவரும் தனித்தனியாக அவரவர் நோக்கங்களில் மூழ்கி இருந்தனர் .

கிருஷ்ணனைப் பொறுத்தவரை , ஜானவிக்கு அந்த ஆறவது அறையின் ரகசியம் அவளுக்கு மட்டும் தெரிய வேண்டும் என்று தான் சொல்லி இருந்தாள் . ஆனால் அதற்குள் இருக்கும் மூலப் பொருளை அடைய அவள் போராடுவதை கிருஷ்ணனிடம் மறைத்தாள் .

அதே போல , கிருஷ்ணமாச்சாரி அவளுக்கு உதவ மட்டுமே உடன் இருக்கிறார் . அவருக்கு வேண்டியது ராஜ உபசாரம் என்று மட்டும் தான் ஜானவி நினைத்திருந்தாள் . ஆனால் அவருக்குப் பின் ஒரு பெரிய திட்டமும் கூட்டமும் இருப்பதை அவள் உணரவில்லை .

இப்படி இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மறைத்துத் தான் அவர்களது கூட்டணி இருந்தது .

கிருஷ்ணன் சென்ற பிறகு , வேறு வழியே இல்லாமல் , அந்தப் புத்தகத்தின் குறிப்புகளை தெளிவாக ஒரு நோட்டில் எழுத ஆரம்பித்தாள் . ஒன்றையும் விடாமல் பார்த்துப்பார்த்து எழுதியும் , வரைந்தும் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள் . நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இப்படி அமர்ந்து எழுதுவதால் , கையும் கழுத்தும் வலி எடுக்கத் தொடங்கியது . வார்த்தைக்கு வார்த்தை விஜய் அவள் வாயில் அவலாகிப் போனான் . திட்டித் தீர்த்தாள் .

‘ இந்த பொட்ட உனக்கு வெச்ச பிறகு , நீ என் பின்னாடி நாய்க்குட்டி போல திரியனும் . நான் என்ன வேலை சொல்லப்போறேன்னு காதை தீட்டி வெச்சுட்டு அலையணும் . அப்ப தான் எனக்குத் திருப்தி . ஆனா அதை நான் இப்ப பண்ண மாட்டேன் . எனக்கு வேண்டிய தகவலை நீ முதல்ல கண்டுபிடிச்சுக் குடு . அப்பறம் உனக்கு வைக்கறேன் ஆப்பு .. விஜயபூபதி… !.’

விஜய் அவன் வீட்டுக்குச் சென்றதும் , உடனே அவனது பூஜை அறைக்குச் சென்றான் . அவனது தந்தை பூஜை செய்யும் விக்ரகம் இருந்த அந்த சிறு மண்டபத்தின் கீழே ஒரு சிறு பெட்டி வைத்திருந்தார் . அதை வெளியே எடுத்தான் . அதில் பலவித ஓலைகளும் , மக்கிய சில தாள்களும் , பழுப்பேறிய சில பழைய காகிதங்களும் இருந்தன . அவரது அப்பா தாத்தா போன்றோர் வைத்திருந்தை பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்தார் .

அவர் அவ்வப்போது எடுத்து சுத்தப்படுத்தி வைக்கயில் விஜய் பார்த்திருக்கிறான் . அதனால் தான் அவனுக்கு அதில் இப்படிப்பட்ட எழுத்துகளும் ஓவியங்களும் இருந்தது நினைவில் இருந்தது . வரிசையாக அவற்றை இப்போது பிரித்து வைத்தான் . அப்படிப்பட்ட எழுத்துக்களுடன் ஓவியங்களும் இருக்கும் ஓலைகளை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டான் .

காலையில் இருந்து வெறும் வயிற்றில் இருந்ததினால் இப்போது அவன் வயிற்றிப் பிசைந்து , வேறு எதிலும் கவனம் செலுத்த முடியாமல் போக , நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு கிச்சனுக்குள் சென்றான் .

அவனும் அவன் தந்தையும் சேர்ந்து சமைத்த காலங்கள் நினைவிற்கு வந்து அவனை வதைத்தது . இன்றும் அவன் வீட்டிற்கு வந்தால் , அவனுக்காக அவனுக்குப் பிடித்த மிளகு போட்ட பருப்பு துவையலும் , வேப்பம்பூ ரசமும் மணமணக்க வைத்துக் கொடுப்பார் .

அவனுக்காக ஒரு கண்ணாடி பாட்டிலில் வேப்பம்பூ எடுத்து காய வைத்திருப்பார் . அந்த பாட்டிலைக் கண்டதும் கண்ணைக் கறித்துக் கொண்டு வந்தது .

அந்த அனைத்து உணர்வுகளும் இப்போது ஜானவி மேல் கோபமாக மாறி இருந்தது .

சாதம் வைத்து , ரசம் வைத்து சூடாக உண்டவன் , தனது ஆராய்ச்சி வேலையில் ஈடுபட்டான் .