kv-12

12

ஜானவியின் தாய் வசுந்தராதேவி ஒரு ராணி என்ற நினைப்புடன் தான் எப்போதும் இருப்பார் . ஆனால் கணவன் , பிள்ளைகள் குடும்பம் என்னும் வட்டத்திற்குள் வரும் போது அவர் தன்னை மாற்றிக் கொள்வார் . அதே சமயம் , பிள்ளைகளின் விருப்பத்திலோ அல்லது கணவனின் செயல்களிலோ தலையிடமாட்டார் .

ஜானவியின் தந்தை ப்ரித்விராஜவர்மா அந்தக் குடும்பத்தைத் தன் தந்தைக்குப் பிறகு வெகு சிறப்பாகவே தாங்கினார் . குடும்ப விவரங்கள் ஊர் விவரங்கள் கோவில் சம்மந்தப் பட்ட விஷயங்கள் யாவையும் அவர் குறைவில்லாமல் பார்த்துக் கொண்டார் .

அவரின் தந்தை அவருக்கு ஒப்படைத்த பொறுப்புகளை ஒரு நாள் ஜானவியை அழைத்து அவர் கூறினார் . அப்போது ஜானவிக்கு பன்னிரண்டு வயது தான் ஆனது . ஆனாலும் அப்போது அவருக்கு உடல் நிலையில் சில உபாதைகள் ஏற்படவே , எங்கே நமக்குப் பிறகு இதை பாதுகாக்க ஆள் இல்லாமல் போகுமோ என்ற பயத்தினாலே அவர் அப்போதே சிறிது சிறிதாக அவளைத் தயார செய்ய நினைத்தார் . அது ஜானவியின் மனதில் ஆழப் பதிந்தது .

மேற்கொண்டு அவளின் தாத்தா வேறு அவளுக்கு இன்னும் சில தகவல்களையும் அந்த ரகசிய அறைகளின் கதைகளையும் கூற அவளுக்குள் ஆர்வம் , ஆவல் இரண்டும் பெருகிக் கொண்டே வந்தது . அதற்கான புத்தகத்தை அவள் தந்தை கொடுத்த போது , இது நம்ம குடும்பத்துக்கு மட்டுமே உண்டானது என்று மட்டும் அவளுக்கு மனதில் பதியும் படி சொல்லியிருந்தார் .

இன்று அந்தப் புத்தகத்தினைத் தேடி ஒருவன் வருவான் என்றும் , அவனிடம் அனைத்தையும் கொடுப்போம் என்றும் அவள் சிறிதும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை .

கிருஷ்ணன் சொல்லிய யோசனை அவளுக்கு ஒரு வகையில் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி இருந்தது . அவனை வைத்து எப்படியும் அந்த அறைக்குள் இருக்கும் ரகசியத்தை தனக்கே உரித்தாக அடைய வேண்டும் என்று கனவு கண்டு கொண்டிருந்தாள் .

ஆனால் அது அவளை வெகு தூரப் பயணத்திற்குத் தள்ளக் காத்திருந்தது . காணக் கூடாததும் செய்யக் கூடாததும் அனைத்தும் அவள் அனுபவிக்க விதி இருந்தது .

ஜானவி ஒருபுறம் தன்னுடைய இலக்கை அடைய காத்திருந்தால் , கிருஷ்ணமாச்சாரி ஒரு புறம் அந்தக் கதவினுள் புகுந்து தான் அடைய நினைத்த , இந்த உலகத்தினை ஆளும் பதவியைக் கைப்பற்ற ஆசைப் பட்டார் . யாருக்கும் தெரியாமல் அவர் பல வேலைகளைச் செய்து கொண்டு தான் இருந்தார் .

ஜானவியிடம் இருக்கும் புத்தகம் பற்றி அவருக்கு சிறிதும் தெரியாது . தெரிந்திருந்தால் அதை முதலில் கைப்பற்ற நினைத்திருப்பார் . ஆனால் ஜானவி மூலம் தான் அந்த அறைக்குள் செல்ல முடியும் என்பதை தன் சக்தி மூலம் அறிந்தவர் , ஒரு நாள் பள்ளி செல்லும் விஜய்யை கண்டார் . அரூபமாக அவன் வீட்டிற்குள் புகுந்தவர் , அவனது கை ரேகையைக் கண்டார் . அப்போது முதல் அவன் தான் அந்தக் கதவின் சாவி என்பதைப் புரிந்து கொண்டார் . ஆனாலும் அது ஜானவியின் உதவியால் மட்டுமே ஆகக் கூடிய காரியம் என்றும் அறிய , அன்று முதல் விஜய்யின் மீது ஒரு கண் வைத்திருந்தார் .

இதைக் கண்ட அனந்து , வெங்கடேசனிடம் கூற , அவர்களின் குடும்பத்திடம் பேச்சு வார்த்தை வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்று அவனுக்குச் சொல்லியிருந்தார் .

இன்று அதற்கான நேரம் நெருங்குவதை உணர்ந்த கிருஷ்ணன் , எப்போதும் போல இடுக்காட்டுகுள் சென்றார் . அங்கே ஒரு வெட்டவெளியில் அமர்ந்தவர் , தன் பையில் இருந்த ஒரு உருளையான கண்ணாடி போன்ற ஒரு பந்தை எடுத்தார் . கண்ணை மூடி சில மந்திர ஒலிகளை அதனிடம் கூற , சற்று நேரத்தில் அது சுழல ஆரம்பித்தது .

அதன்மேல் இருந்து ஒளி பரவ அதில் ஒரு மூன்று பேரின் முகம் மட்டும் தெரிந்தது . அவர்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணனைப் போல ஒரு சாமியாரின் தோற்றத்தில் இருந்தனர் .

“ கிருஷ்ணா நேரம் நெருங்கிகிட்டு இருக்கு . அந்த அறையில இருக்கற சக்தி கடவுளுக்கு சொந்தமாகறதுக்கு முன்னாடி , நமக்கு வந்து சேரனும் . ரொம்ப கவனமா இரு .” மூன்றில் ஒரு முகம் பேசியது .

“ அதுக்காகத் தான் காத்துகிட்டு இருக்கேன் . நிச்சயம் அந்த சக்திய நான் அடையணும் . அதுக்குப் பிறகு , இந்த உலகத்துல எங்க எது நடக்கணும்னு நான் தான் முடிவு செய்வேன் .” கண்களில் உக்கிரம் பொங்க சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் கிருஷ்ணன் .

“ இந்த உலகத்தை இப்ப ஆளறதும் நாம தான் . ஆனா நீ அதுக்குத் தலைவனாகனும்னா உன்கிட்ட அந்த சக்தி இருக்கணும் . உன்னை எங்க கூட்டத்துக்கு நாங்க அறிமுகம் செய்ய நேரம் பாத்திருக்கோம் . வர்ற மாசம் அமாவாசை அன்னிக்கு நீ நாங்க சொல்ற இடத்துக்கு வந்துடு . எந்த இடம்னு இன்னும் ரெண்டு நாள் கழிச்சு சொல்றேன் .” இன்னொரு முகம் கூற ,

“ கண்டிப்பா வரேன் . அதுக்குத் தான காத்துட்டு இருக்கேன் .” சிரித்தார் .

“ நீ அந்த சக்தியை எங்ககிட்ட சேர்க்கலன்னா பின் விளைவுகள் பயங்கரமா இருக்கும் . உன்னை விட அதிக சக்தியோட இருக்கறவங்களும் அங்க இருக்காங்க . பாத்துக்கோ ” எச்சரித்தது மூன்றாவது முகம் .

கிருஷ்ணனின் முகம் சற்று சுருங்கியது .

“ சரி நாங்க வரோம் .” என்றதும் அந்த ஒளி குன்றி மீண்டும் அந்த உருளைப் பந்துக்குள் புகுந்து கொண்டது . அதை பத்திரமாக எடுத்து தன் பைக்குள் வைத்துக் கொண்டு தன் இருப்பிடம் விரைந்தார் கிருஷ்ணமாச்சாரி .

“ மாமா நான் ஊருக்குப் போறேன் .” அரவிந்த் அனந்துவின் முன்னாடி வந்து நின்றான் .

தங்கையின் மகன் என்றாலும் சிறு வயது முதலே அவரே வளர்த்ததினால் அவருக்கு அவன் மீது பற்று அதிகம் தான் . அவனுக்கும் அதே அளவு பாசம் அவர் மீது இருந்தது .

“ பாத்து போயிட்டு வா ப்பா . ஊருக்கு போயிட்டு போன் பண்ணு . அந்த கிருஷ்ணன் கிட்ட ஜாக்கரதையா இரு .” எச்சரித்தார் .

“ சரி மாமா .” என்று அவன் கிளம்ப , அங்கே நின்றிருந்த விஜயினைப் பார்த்தான் .

“ அண்ணா , நீங்க கார் வெச்சுகோங்க . நான் பஸ்ல போய்டுவேன் . நான் அந்த ஓனர்கிட்ட சொல்லிக்கறேன் .” எனவும் ,

“ நீ எடுத்துட்டுப் போ அரவிந்தா . நான் வந்துக்கறேன் .”

“ இல்லண்ணா .. எனக்கு இது பழக்கப்பட்ட ஊரு . உங்களுக்கு அப்படி இல்ல . அதுனால நீங்க எடுத்துட்டு வாங்க . வரேன் மாமா .” சொன்னபடி இரண்டே நாள் தங்கிவிட்டு கிளம்பிவிட்டான் . எப்போதுமே அவன் இங்கு வந்தாள் ஒரீரு நாட்களுக்கு மேல் தங்குவதில்லை . இம்முறையும் அப்படியே கிளம்பினான் .

விஜய் அடுத்து வந்த நாட்களில் அனந்துவிடம் நிறைய கற்றுக் கொண்டான் . அவனுடைய மூளைக்கு வேலை கொடுக்கும் அளவிற்கு அவனுக்கு சில பயிற்சிகளைக் கொடுக்க நினைத்தார் . அவனை காலை வேளையில் அந்தக் காட்டிற்குச் சென்று சில நேரம் உலவச் சொன்னார் .

அவன் எதற்கு என்று கேட்டாலும் , உனக்கே புரியும் என அனுப்பி வைத்தார் .

தினமும் அந்தக் காட்டிற்குள் அவன் செல்ல , அவனையும் அறியாமல் அதனால் ஈர்க்கப் பட்டான் .

முதல் நாள் அவர் சொல்லிச் சென்றவன் , அடுத்த நாள் அவனே சென்று வந்தான் . தனக்குள் ஒரு வித உணர்வு பரவுவதை அவனால் தடுக்க முடியவில்லை . அது எந்த மாதிரி உணர்வு என்று அவனால் பிரித்தறிய இயலவில்லை .

ஆனால் அவன் வாழ்வின் பல கேள்விகளை அவனால் எதிர்கொள்ள முடியும் என்கிற தைரியம் இருந்தது . அவனுக்காக ஒரு இலக்கு காத்திருப்பதை புரிந்து கொண்டான் . அனந்து கூறிய படியே அவனும் அந்தக் காட்டிற்குள் பத்மநாப சுவாமியைத் தேடினான் .

பார்க்கின்ற ஒவ்வொரு மரமும் இது இலுப்பை மரமா என்று அவனை தேடவைத்தது .

அலுத்துச் சோர்ந்தவன் ஓர் நாள் , அந்தக் காட்டிற்குள் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்தான் . கண்ணைமூடி இனி தன் வாழ்வில் தனகென்று யார் இருக்கிறார்கள் என்று யோசித்த போது , கண்களில் நீர் கசிந்தது . அதை அவனது கைகள் துடைத்துக் கொள்ளும்முன் ஒரு பெண்ணின் கை அதைத் துடைப்பது போல உணர்ந்தான் . சட்டென கண்விழிக்க அங்கே யாரும் இல்லை . கண்ணீர் மட்டும் துடைக்கப்பட்டிருக்க , இது தன் கனவா என்று யோசித்து மீண்டும் கண் மூடிக் கொண்டான் .

அந்தக் காற்று அவனுக்குள் எதையோ புகுத்தப் பார்த்தது . ஜானவி ஏனோ நினைவில் வந்தாள் . அவளின் மீது கோபம் இருந்தாலும் , அவளைக் காணும் ஆவல் மனதிற்குள் எழத் தொடங்கியது .

‘ ச்சி .. எனக்கு ஏன் இப்படி எல்லாம் தோணுது ‘ என சுற்றிப் பார்த்தவன் , அதற்கு மேல் தாங்காமல் எழுந்து வீட்டிற்கு வந்தான் .

அனந்துவிடம் தனக்குப் பல மாதிரியான உணர்வுகள் வருவதை பொதுவாகக் கூறினான் .

“ வாழ்க்கை அது தானே விஜய் . நீ ஊருக்குப் போ . நான் கொஞ்ச நாள்ல அங்க வருவேன் . உன்னோட முதல் வேலை , அந்தக் கோவில் நிலவரை ரகசியத்தை அந்த அரச குடும்பத்துல இருந்து தெரிஞ்சுக்கறது தான் . நீ வேற யாரையும் பார்க்க வேணாம் . அந்த ஜானவிய மட்டும் பாத்தா போதும் . அதுக்குப் பிறகு நீயே கண்டுபிடிப்ப .” என்றதும் ,

முயன்று அவள் தன் தந்தையைக் கொன்றவள் என சொல்லிக்கொண்டான் .

“ சரி அங்கிள் . ஆனா , நானா அங்க போக முடியாதே . என்ன சொல்லி நான் போறது ..?” அவன் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே அவனது கைபேசி சினிங்கியது .

அவனது உயர் அதிகாரி மினிஸ்டர் தான் அழைத்திருந்தார் .

“ சொல்லுங்க சர் .” என ஆரம்பிக்க ,

அவர் சொன்ன செய்தி , வாழ்வில் ஏற்கனவே சில விஷயங்கள் முடிவு செய்யப் பட்டு விட்டது . நாம் எல்லாம் அதன் கருவி மட்டுமே என்று தெளிவாகப் புரிந்தது அவனுக்கு . பேசியை வைத்தவன் , ஆச்சரியத்தின் உச்சியில் இருந்தான் .

“ என்ன விஜய் , நீ அந்தக் கோவிலுக்குப் போக அதிகாரம் உள்ளவன்னு உத்தரவு வந்துடுச்சா ?” அனந்து சிரித்தார் .

“ சீக்ரெட் ஏஜென்சி , அந்தக் கதவைத் திறக்க என்ன வழின்னு கண்டுபிடிக்க அப்பாயின்ட் பண்ண கிரிப்டாலஜிஸ்ட் நான் தான் . வெளியில் தெரியாம டீல் பண்ண சொல்லியிருக்காங்க . ஆனா அந்த நிலவரை வரை செல்ல எனக்கு அதிகாரம் இருக்குன்னு லெட்டர் அனுப்பிர் இருக்காங்க . பிரதம மந்திரி கையெழுத்தோட .” அனந்துவை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான் .

“ நான் தான் சொன்னேனே விஜய் . எல்லாமே உன் தலைல எழுதி வச்சது தான் . அது படி தான நடக்கும் . இனியும் என்ன நடக்கணுமோ எல்லாம் உனக்கு சாதகமா தான் நடக்கும் . தைரியமா கிளம்பு .” சிரித்தவர் ,

எதையோ நினைவு கூர்ந்து ,

“ ஒரு நிமிஷம் என் கூட வா ” அவனை அழைத்துக் கொண்டு அவரது பூஜை அறைக்குச் சென்றார் .

அங்கிருந்த ஒரு பாட்டிலில் வைத்திருந்த வேர் ஒன்றை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தார் .

அதை வாங்கிப் பார்த்தவன் , மிகவும் மெல்லிதாக இருப்பதை உணர்ந்தான் .

“ இது என்னோட குரு எனக்குக் கொடுத்தது . இதை இப்போவே முழுங்கிடு .” ஒரு சொம்பில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து நீட்டினார் .

“ இது என்னது ? எதுக்கு அங்கிள் சாப்ட சொல்றீங்க . அதுவும் உங்க குரு உங்களுக்குக் கொடுத்தது ..” விஜய் தயங்கி நிற்க ,

“ இதை அவர் எனக்காக கொடுக்கல . சமயம் வர்றப்ப உபயோகப் படுத்திக்க கொடுத்தது . இது எனக்கு எப்பவுமே தேவைப்படாது . உனக்காகத் தான் வச்சிருந்தேன் . இது சாப்டா உன்னை கட்டுப்படுத்த நினைக்கறவங்களுக்கு ஏமாற்றத்தை கொடுக்கும் . உன் மூளை மனம் ரெண்டும் எப்பவும் உன்னோட கட்டுப்பாட்டுல இருக்கும் . இதுக்கு கண்டமதி வேர் ன்னு பேரு . சாப்பிடு விஜய் .” பாசமாக அவர் சொல்ல அதன் பின் கேள்வி இல்லாமல் அதை வாயில் போட்டு விழுங்கினான் .

அவனுக்கு ஆசி வழங்கி அனுப்பி வைத்தார் அனந்து . அவன் இருந்த பத்து நாட்களில் அவனுக்கே தெரியாமல் அவனை தயார் படுத்தி இருந்தார் . அந்தக் காட்டின் மரங்களும் காற்றும் அவனை ஒருநிலைப்பட வைத்திருந்தது .

வேதாளம் கேட்ட கேள்விகளுக்கு பதில் சொன்ன விக்ரமாதித்தனைப் போல அவன் மூளையை இன்னும் கூர்ந்து செயல்பட பணித்திருந்தது .

அவனது வாழ்க்கைப் பயணத்தை அவன் சிறப்பாக ஆரம்பித்தான் .

ஜானவி மீண்டும் அந்தப் புத்தகத்தை கையில் வைத்துக் கொண்டு அவளது அறையில் இருக்க , அந்தக் கடைசி பக்கத்தை புரட்டி இருந்தாள் . யாருக்கும் தெரியாமல் வைத்திருந்த அந்த ரகசிய வரிகளை படிக்க ஆரம்பித்தாள் .

அந்த நேரத்தில் அவளுக்கு அறையில் இருந்த தொலைபேசி அழைக்க அதை எடுத்தாள் .

அரண்மனை அலுவலில் இருந்து தான் அழைத்திருந்தது .

“ அம்மா , உங்களுக்கு டெல்லில இருந்து ஃபோன் வந்திருக்கு ” என்றாள் அந்தப் பெண் .

“ கனெக்ட் பண்ணு ” தொரனையாகக் கூறினாள் .

இணைப்பு கொடுக்கப் பட்டது .

அரசாங்க சீக்ரெட் என்ஜெசி , விஜய்யின் வருகையை அதிகாரப் பூர்வமாக அவளுக்கு அறிவித்தனர் .

“ நீங்க கோஆபரேட் பண்ணனும் . பப்ளிக்குக்கு தெரியாம பாத்துக்கோங்க .” அவளைப் பணிக்க ,

“ கண்டிப்பா செய்யறேன் ” ஒத்துக்கொண்டாள் .

‘ ஒ ! நீ அவ்வளோ பெரிய ஆளா… இத்தனை நாள் உன்னை சாதாரண ஒருத்தனா தான் நினச்சு இருந்தேன் . பிரதம மந்திரியே உன்னை ரிகமேன்ட் (recommand) பண்ற அளவு நீ புத்திசாலியா ? அதையும் பாக்கறேன் ‘ எரிச்சலுற்றாள் .

விஜய் மறுநாள் காலையே அவளுக்குப் போன் செய்தான் .