ตอนที่ 67 ออร์เดอร์ “จระเข้หิวไหม” ของคุณมาส่งแล้ว

ตูม!

เยว่เฉินโจวดีดตัวพุ่งทะยานลงสู่ผืนน้ำสีฟ้าครามในสระอย่างสุดแรงเกิด สองแขนกำยำวาดตัดผิวน้ำอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง ประหนึ่งคนที่กำลังว่ายหนีตายจากเงื้อมมือของมัจจุราช

ท่อนแขนทั้งสองข้างหมุนควงตัดน้ำเป็นวงกลมรัวเร็วจนมองแทบไม่ทัน สายน้ำแตกกระจายเป็นฟองคลื่นสีขาวโพลน ดูราวกับกงล้อเพลิงสองวงที่กำลังลุกไหม้และหมุนคว้างด้วยความเร็วสูง

ในวินาทีที่เขากระโจนตัวพ้นจากขอบบล็อกสตาร์ต แผ่นหลังของเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนหนักหน่วงที่ส่งผ่านแผ่นกระเบื้องริมสระได้อย่างชัดเจน มันคือแรงกระแทกจากอุ้งเท้าอันทรงพลังของจระเข้น้ำเค็มขนาดยักษ์ที่กำลังตะกุยพื้นวิ่งไล่กวดตามมาติด ๆ!

และในเวลานี้ ส่วนหัวอันน่าสะพรึงกลัวของจระเข้น้ำเค็มที่มีปากยาวเหยียดอัดแน่นไปด้วยคมเขี้ยวขาววาววับ ได้พุ่งมาหยุดอยู่ชิดริมขอบสระน้ำพอดิบพอดี

เยว่เฉินโจวแหวกว่ายพุ่งทะยานไปข้างหน้าในน้ำราวกับเรือตอร์ปิโดติดมอเตอร์ไฟฟ้าความเร็วสูง ความเร็วของเขาพุ่งทะลุขีดจำกัดประหนึ่งว่าบั้นท้ายกำลังถูกไฟบรรลัยกัลป์ลนก้น

สมองของเขาขาวโพลนไปหมดสิ้น ลืมสิ้นทุกเทคนิคการหายใจหรือจังหวะการจัดระเบียบร่างกายที่เคยฝึกฝนมา หลงเหลือเพียงสัญชาตญาณสัตว์ป่าเพื่อการเอาชีวิตรอดที่กำลังกรีดร้องสั่งการอยู่ในหัว ให้เร่งความเร็วไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต

เมื่อครู่นี้ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งจนขนลุกเกรียว ว่าปลายจมูกขรุขระของเจ้าจระเข้ยักษ์ตัวนั้น ได้ยื่นเข้ามาดุนเฉียดบั้นท้ายของเขาไปเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปดเท่านั้นเอง!

สัมผัสหยาบกร้าน เย็นเยียบ และชวนสยดสยองนั้น ทำเอาหนังศีรษะของเขาชาดิก หัวใจแทบจะหยุดเต้นคาสระ

เยว่เฉินโจวว่ายสุดกำลังแขนและแรงขาจนลืมเลือนทุกสิ่งรอบตัว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทิศเหนือทิศใต้อยู่ตรงไหน และไม่รู้ว่าฟ้าดินหน้าตาเป็นยังไง

กระแสเลือดที่สูบฉีดพลุ่งพล่านและเส้นประสาทสั่งการทั่วร่าง พร้อมใจกันส่งคลื่นสัญญาณเสียงคำรามก้องอยู่ในหัวเพียงประโยคเดียวว่า “เจ้าขาทั้งสองข้าง รีบว่าย รีบถีบน้ำเข้าสิวะ อ๊ากกกกก!”

จระเข้น้ำเค็มนั้นได้ชื่อว่าเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่มีขนาดใหญ่และทรงพลังที่สุดในบรรดาสัตว์เลื้อยคลานยุคปัจจุบัน โดยตัวผู้ที่โตเต็มวัยสามารถมีความยาวลำตัวได้ถึงเจ็ดเมตร และมีแรงกัดมหาศาลชนิดที่บดขยี้กระดูกวัวป่าให้แหลกเป็นผุยผงได้ในพริบตาเดียว

ในความเป็นจริง มันแทบไม่จำเป็นต้องกระโจนลงน้ำเพื่อไล่ล่าด้วยตัวเองเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่มันหมอบนิ่งอยู่ริมสระ อ้าปากกว้างอวดคมเขี้ยวอันคมกริบ กลิ่นอายนักล่าดึกดำบรรพ์และแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมา ก็เพียงพอที่จะบดขยี้ขวัญและกำลังใจของมนุษย์ให้พังทลายลงสู่ขีดสุดได้แล้ว!

หางขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสะบัดกวัดแกว่งดุจแส้เหล็ก ฟาดผิวน้ำริมสระจนมวลน้ำแตกกระจาย สาดซัดเข้าใส่ใบหน้าและลำตัวของเหล่านักกีฬาว่ายน้ำทีมชาติที่ยืนมุงดูอยู่ริมขอบสระอย่างจัง

ทุกคนต่างหน้าซีดเผือด ไร้สีเลือด สองขาอ่อนยวบ ยืนตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ที่ถูกสาป

นี่มันคือจระเข้กินคนตัวจริงเสียงจริงเลย!

ทั้งขนาดลำตัวที่ยาวกว่าสี่เมตร ทั้งน้ำหนักตัวมหาศาล ทั้งความดุร้ายน่าสะพรึงกลัว นี่มันเกินขอบเขตของคำว่าการฝึกซ้อมกีฬาไปไกลลิบโลกแล้ว!

สระว่ายน้ำมาตรฐานสากลสำหรับการแข่งขันระดับโลกและโอลิมปิกนั้น มีความยาวห้าสิบเมตร ดังนั้นในการแข่งขันประเภทหนึ่งร้อยเมตร นักกีฬาจึงต้องว่ายไปและกลับให้ครบหนึ่งรอบสระ

เนื่องจากจระเข้น้ำเค็มโตเต็มวัยมีขนาดลำตัวใหญ่โตและเทอะทะเกินไป อีกทั้งในน้ำยังมีคลอรีน มันจึงไม่เหมาะที่จะกระโดดลงไปในสระเพื่อว่ายคลอเคลียและประกบชิดชี้แนะเยว่เฉินโจวอย่างใกล้ชิด

ทว่าจุดเด่นของจระเข้น้ำเค็มคือ มันมีความสามารถในการคลานบนบกด้วยความเร็วสูง และมีพลังในการระเบิดการเคลื่อนที่ระยะสั้นได้อย่างยอดเยี่ยม ระยะทางห้าสิบเมตรบนขอบสระ มันใช้เวลาวิ่งเพียงแค่สิบห้าวินาทีเท่านั้น ซึ่งนับว่าเร็วกว่าสถิติความเร็วในการว่ายน้ำของเยว่เฉินโจวอยู่เล็กน้อย

ดังนั้น ในระหว่างที่เยว่เฉินโจวกำลังกัดฟันว่ายน้ำสุดชีวิตไปยังปลายสระอีกฝั่งเพื่อหนีตาย เซี่ยจือหนิงจึงอาศัยจังหวะนั้น นำเจ้าจอมหิววิ่งเหยาะ ๆ ลัดเลาะไปตามทางเดินริมสระอย่างสบายอารมณ์ เพื่อไปดักรอเขาที่จุดกลับตัวอีกฟากหนึ่งล่วงหน้า

ครั้นเมื่อเยว่เฉินโจวกำลังจะว่ายมาถึงผนังสระฝั่งตรงข้าม และในใจแอบคิดไปเองด้วยความโล่งอก ว่าตนเองสามารถสลัดหลุดพ้นจากกรงเล็บมัจจุราชของเจ้าสัตว์กินคนมาได้แล้ว—

ทว่าทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมาพ้นผิวน้ำเพื่อเตรียมกลับตัว เขากลับต้องเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า เมื่อพบว่าเซี่ยจือหนิงได้พาเจ้าจระเข้ยักษ์ตัวเดิม มายืนรอต้อนรับเขาอยู่ตรงขอบสระปลายทางเรียบร้อยแล้ว!

เซี่ยจือหนิงยกมือขึ้นดีดนิ้วดังเป๊าะอย่างอารมณ์ดี ดวงตากลมโตหยีโค้งเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดุจนางจิ้งจอกตัวน้อย “เอ๊ะเฮะเฮะ~”

“คุณลูกค้าขา ออร์เดอร์จากแอปพลิเคชัน ‘จระเข้หิวไหม’ ของคุณ มาจัดส่งเสิร์ฟร้อน ๆ ถึงที่ก่อนเวลาที่กำหนดแล้วนะคะ!”

เจ้าจอมหิวให้ความร่วมมือในการทำงานอย่างยอดเยี่ยมสมกับเป็นยอดโค้ชมืออาชีพ มันอ้าปากกว้างดั่งอ่างโลหิต ก่อนจะหุบขากรรไกรลงดัง “งับ!” ลมหายใจคาวคลุ้งพ่นออกมาระลอกใหญ่ คมเขี้ยวสีขาวที่เรียงรายแน่นขนัดราวกับแนวตะปูเหล็กกล้าส่องประกายวับวาวใต้แสงแดด ท่าทางของมันดูราวกับพนักงานเดลิเวอรีที่กำลังเอ่ยทวงถามว่า “คุณลูกค้า อย่าลืมกดให้คะแนนห้าดาวเต็มด้วยนะ~”

“ไม่อย่างนั้น ถ้าได้รับบริการไม่ถูกใจ เดี๋ยวฉันจะแจกฟันให้เป็นของแถมแทนรีวิวแย่เอง!”

“เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยย!”

ใบหน้าหล่อเหลาของเยว่เฉินโจวซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตาเดียว ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนผนังสระ เขาก็รีบม้วนตัวกลับหลัง พับเข่าถีบผนังสระอย่างรุนแรงจนน้ำกระจาย แล้วตีขาว่ายพุ่งย้อนกลับไปด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ในทันที!

เขาไม่กล้าที่จะผ่อนแรงหรือผ่อนคลายกล้ามเนื้อลงแม้แต่เศษเสี้ยววินาทีเดียว สารอะดรีนาลีนที่เพิ่งจะเริ่มลดระดับลงในกระแสเลือด พลันถูกกระตุ้นให้พุ่งทะยานสูงขึ้นจนทะลักจุดเดือดอีกครั้ง!

สารอะดรีนาลีน: เจ้านาย ฉันต้องกลับมาทำงานล่วงเวลากะดึกอีกแล้วสินะ~

อัตราการเต้นของหัวใจเยว่เฉินโจวที่เพิ่งจะสงบลง พุ่งกระฉูดแตะ 180 ครั้งต่อนาทีในชั่วพริบตา ระดับความตื่นตัวของร่างกายพุ่งทะลุเพดานสูงสุด—ในเวลานี้ สำหรับเขาแล้ว นี่ไม่ใช่การฝึกซ้อมว่ายน้ำธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือสมรภูมิรบชี้ชะตาเพื่อความอยู่รอดของชีวิตตนเอง!

การว่ายน้ำระยะทางหนึ่งร้อยเมตรในครั้งนี้ เกิดขึ้นและจบลงอย่างรวดเร็วปานพายุหมุนจนทุกคนรอบข้างแทบไม่เชื่อสายตา

เมื่อเยว่เฉินโจวว่ายมาถึงเส้นชัยตรงขอบสระฝั่งเดิม เขาก็ใช้สองมือเหนี่ยวขอบสระเอาไว้อย่างหมดเรี่ยวหมดแรง หน้าอกสะท้อนขึ้นลงหอบหายใจรัวเร็ว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและหมดอาลัยตายอยากในชีวิต

ร่างสูงใหญ่ลอยเท้งเต้งอยู่ในน้ำ ดวงตาลอยเคว้ง ดูราวกับว่าวิญญาณได้หลุดลอยออกจากร่างไปสู่สรวงสวรรค์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ทว่าสิ่งที่แปลกประหลาดก็คือ ไม่มีเพื่อนร่วมทีมคนไหนยอมยื่นมือลงมาช่วยดึงเขาขึ้นจากสระเลยแม้แต่คนเดียว

นักกีฬาทุกคน รวมทั้งโค้ชเถาและทีมงาน ต่างพากันยืนเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง จ้องมองตัวเลขดิจิทัลบนหน้าปัดนาฬิกาจับเวลาในมือของหัวหน้าผู้ฝึกสอน ราวกับกำลังถูกมนตร์สะกดลึกลับตรึงร่างเอาไว้

เซี่ยจือหนิงเห็นสภาพหมดสภาพและน่าเวทนาของเยว่เฉินโจว จึงเดินยิ้มแย้มตรงเข้าไปริมขอบสระ ยื่นมือออกไปหมายจะช่วยดึงตัวเขาขึ้นมา

ทว่าทันทีที่สายตาของเยว่เฉินโจวเหลือบไปเห็นใบหน้าและรอยยิ้มของเธอ เขากลับผงะถอยกรูด ตะเกียกตะกายถอยหลังไปกลางสระน้ำด้วยท่าทางตื่นตระหนก ราวกับเพิ่งมองเห็นภูตผีปีศาจสาวกำลังจะมาเอาชีวิต “อย่านะ อย่าเพิ่งเข้ามาใกล้ผมเด็ดขาดเลยคร้าบบบบ!”

เซี่ยจือหนิงชะงักมือค้าง ก่อนจะดึงมือกลับมาลูบจมูกตัวเองแก้เก้อด้วยความขัดเขิน นี่เธอดูน่าสะพรึงกลัวถึงขนาดนั้นเชียวหรือ

“ใจเย็น ๆ สิ ไม่ต้องกลัวแล้วนะ ฉันสั่งให้คนพาเจ้าจระเข้กลับไปเข้าตู้เรียบร้อยแล้วจริง ๆ จ้ะ”

เยว่เฉินโจวยื่นคอเหลียวซ้ายแลขวา มองสำรวจไปทั่วบริเวณริมสระน้ำอย่างหวาดระแวง ครั้นเมื่อมั่นใจว่าไม่มีเงาร่างของเจ้าสัตว์เลื้อยคลานขนาดยักษ์ตัวนั้นซุ่มอยู่อีกแล้ว เขาจึงค่อย ๆ พยุงร่างอันอ่อนเปลี้ยเพลียแรงปีนบันไดขึ้นมาจากสระด้วยตัวเอง

ทันทีที่สองเท้าเหยียบลงบนพื้นฝั่ง เขาก็สังเกตเห็นว่าทั้งโค้ชเถาและเพื่อนร่วมทีมชาติทุกคน กำลังจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยสีหน้าและแววตาที่ตกตะลึงพรึงเพริด ประหนึ่งว่าพวกเขาเพิ่งจะได้เห็นปรากฏการณ์มนุษย์ต่างดาวบุกโลกต่อหน้าต่อตา

เยว่เฉินโจวเริ่มรู้สึกประหม่าและกระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “มีอะไรผิดปกติเหรอครับโค้ช หรือว่าเมื่อกี้ผมว่ายช้าเกินไปจนน่าเกลียด ช้ากว่าเวลามาตรฐานปกติของผมเหรอครับ”

ไม่ใช่ว่าเขาแสร้งทำเป็นถ่อมตัวเพื่อโอ้อวด แต่ความรู้สึกในใจของเขาตลอดช่วงเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีเมื่อครู่นั้น มันช่างยาวนานและทรมานราวกับผ่านไปชั่วกัปชั่วกัลป์

มันทั้งกดดัน หนักหน่วง และเชื่องช้าจนน่าหวาดผวา โดยเฉพาะวินาทีเฉียดตายที่เขารู้สึกเหมือนถูกเจ้าจระเข้ยักษ์จูบบั้นท้ายเข้าให้อย่างจัง

โค้ชเถายกมืออันสั่นเทา ยื่นหน้าปัดนาฬิกาจับเวลาไปตรงหน้าเยว่เฉินโจว ตัวของโค้ชเองยังคงยืนนิ่งอึ้งจนแทบไร้ความรู้สึก “เมื่อกี้นี้—เธอเพิ่งจะว่ายทำลายสถิติไปแล้ว”

เยว่เฉินโจวเบิกตากว้างด้วยความช็อก ตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “จริงเหรอครับโค้ช!”

โค้ชเถาพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น น้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันจะโกหกเธอไปเพื่ออะไรกันล่ะ แถมเวลาที่ทำได้ มันยังเร็วกว่าสถิติโลกปัจจุบันไปไกลลิบเลยด้วย”

ปัจจุบัน สถิติโลกอย่างเป็นทางการของประเภทว่ายท่าผีเสื้อ 100 เมตรชาย ถูกบันทึกไว้ที่เวลา 49.45 วินาที

“แต่เมื่อกี้นี้ เวลาของเธอที่บันทึกได้คือ 45.79 วินาที!”

โค้ชเถายืนนิ่งค้างไปพักใหญ่ กว่าจะเค้นพลังเสียงและสติกลับคืนมาได้ “คิดดูสิ ในการแข่งขันว่ายน้ำชิงแชมป์โลกรอบชิงชนะเลิศครั้งที่แล้ว แชมป์เหรียญทองเฉือนชนะอันดับสองไปเพียงแค่ 0.04 วินาทีเท่านั้น ช่องว่างห่างกันแค่เพียงเสี้ยวปลายเล็บมือ!”

โค้ชเถาคว้าข้อมือของเยว่เฉินโจวไว้แน่น ก่อนจะยัดนาฬิกาจับเวลาใส่มือของเขา “แต่เจ้าเด็กนี่ วันนี้กลับระเบิดพลังทำเวลาไปได้ถึง 45.79 วินาที!”

“นี่มันเร็วกว่าสถิติโลกของท่าผีเสื้อชาย 100 เมตรไปถึง 3.66 วินาทีเต็ม ๆ เวลาที่ห่างกันขนาดนี้ มันมากพอที่จะให้นักกีฬาคนอื่นในสระวาดแขนและเตะขาตามหลังได้อีกตั้งสี่ห้าจังหวะเชียวนะ!”

เหล่านักกีฬาว่ายน้ำทุกคนต่างจ้องมองมาที่เยว่เฉินโจวด้วยแววตาเป็นประกายเจิดจ้าและตื่นเต้นสุดขีด สายตาของพวกเขาราวกับเหล่าผู้อาวุโสในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ที่เพิ่งจะค้นพบยอดอัจฉริยะผู้มีรากวิญญาณวารีบริสุทธิ์ระดับสวรรค์ในการทดสอบพรสวรรค์—เขาคือความหวังอันยิ่งใหญ่ที่จะกอบกู้เกียรติยศของทั้งสำนัก!

ต้องเข้าใจก่อนว่า ในประวัติศาสตร์การแข่งขันว่ายน้ำระดับโลกที่ผ่านมา ประเทศหลงกั๋วยังไม่เคยมีนักกีฬาชายคนไหนสามารถคว้าเหรียญทองในประเภทท่าผีเสื้อมาครองได้เลยแม้แต่คนเดียว!

เยว่เฉินโจวก้มลงมองท่อนแขนที่มีมัดกล้ามเนื้อเป็นลอนสวยและมีหยดน้ำเกาะพราวอยู่ เขายังคงรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในความฝันอันแสนประหลาด

“นี่—นี่คือระดับขีดความสามารถที่แท้จริงของผมจริง ๆ เหรอครับเนี่ย”

เพื่อนร่วมทีมว่ายน้ำต่างพากันกรูเข้ามา แล้วช่วยกันตบหัวไหล่ของเขาดังตุ้บ ๆ อย่างตื่นเต้นและดีใจ “จริงแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์เลยพวก!”

ในเวลานี้เอง เยว่เฉินโจวจึงค่อย ๆ ได้สติสัมปชัญญะกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ ขอบตาของเขาเริ่มร้อนผ่าวและเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก ก่อนจะก้าวเข้าไปหาแล้วค้อมศีรษะลงคำนับขอบคุณเซี่ยจือหนิงอย่างจริงใจและนอบน้อมที่สุด

“ผู้อำนวยการเซี่ยครับ ขอบคุณมากจริง ๆ ที่ช่วยเค้นศักยภาพและปลดล็อกขีดจำกัดของผมในวันนี้ครับ!”

เซี่ยจือหนิงพองแก้มป่องน้อย ๆ พลางเอ่ยเย้า “แหม เมื่อกี้ใครกันน้า ที่ทำท่าหวาดกลัวฉันจนแทบจะหนีตกสระน้ำไปอีกลอบน่ะ”

เยว่เฉินโจวหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาอย่างเขินอายพลางเกาหัว “โธ่ เมื่อกี้ผมตกใจจนตั้งสติไม่ทันจริง ๆ ครับ ผู้อำนวยการเซี่ยเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง โปรดอย่าได้ถือสากับเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างผมเลยครับ”

เซี่ยจือหนิงยกสองแขนขึ้นกอดอก เชิดคางมนขึ้นเล็กน้อยอย่างมีมาด “เอาเถอะ ไว้รอให้คุณชนะการแข่งขันและคว้าเหรียญรางวัลกลับมาได้เมื่อไหร่ อย่าลืมซื้อปลาสด ๆ กับเนื้อชิ้นโต ๆ มาเลี้ยงตอบแทนเจ้าจอมหิว ยอดโค้ชแห่งสวนสัตว์เราด้วยก็แล้วกันนะ!”

เยว่เฉินโจวพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่นโดยไม่ลังเล “แน่นอนที่สุดเลยครับ ผมสัญญา!”

โค้ชเถายืนมองนาฬิกาแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความเสียดาย “แต่น่าเสียดายอยู่เรื่องหนึ่ง ตามกฎเกณฑ์สากลแล้ว มีเพียงสถิติที่ทำได้ในระหว่างการแข่งขันอย่างเป็นทางการและเปิดเผยต่อสาธารณชนเท่านั้น ถึงจะได้รับการรับรองจากสหพันธ์กีฬาทางน้ำนานาชาติให้เป็นสถิติโลกใหม่อย่างเป็นทางการ”

ทว่าแววตาของเยว่เฉินโจวในเวลานี้กลับทอประกายเรืองรองและเปี่ยมล้นไปด้วยพลังใจ มุมปากของเขายกยิ้มอย่างมาดมั่น

“ไม่เป็นไรเลยครับโค้ช อย่างน้อยที่สุดในตอนนี้ ผมก็ได้รู้และสัมผัสด้วยตัวเองแล้ว ว่าเพดานขีดจำกัดสูงสุดของตัวผมเองมันอยู่สูงได้ถึงตรงไหน”

เขากำหมัดทั้งสองข้างแน่น หยดน้ำใสไหลรินลงตามแนวกล้ามเนื้อแขน “ความรู้สึกเฉียดตายเมื่อครู่นี้ มันช่วยทลายกำแพงความกลัวและทำให้ผมเชื่อมั่นในศักยภาพของตัวเองขึ้นมาอย่างแท้จริงครับ”

สำหรับจิตวิญญาณของนักกีฬาอาชีพแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในการก้าวสู่ชัยชนะก็คือพลังใจเช่นนี้นี่เอง—การมีความเชื่อมั่นอันแน่วแน่และไร้ข้อกังขาในศักยภาพของตนเองอยู่เสมอ

ในเวลานั้นเอง เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลสัตว์ที่เดินทางร่วมคณะมากับเซี่ยจือหนิง กำลังช่วยกันหิ้วถังพลาสติกขนาดใหญ่ที่บรรจุปลาน้ำเค็มตัวโตจำนวนสองถังใหญ่ เดินมุ่งหน้าตรงไปยังโซนห้องพักและบ่อพักสัตว์ชั่วคราว

เซี่ยจือหนิงกลอกดวงตาใสแจ๋วอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหันไปกวักมือเรียกลูกทีมนักกีฬาทุกคน ให้เดินตามมาทำความรู้จักกับโค้ชใหญ่แห่งทีมสัตว์ว่ายน้ำอย่างใกล้ชิด

ในก้นบึ้งของหัวใจ เหล่านักกีฬาทุกคนต่างร่ำร้องส่งเสียงปฏิเสธกันระงม ทว่าไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง เพราะทั้งโค้ชเถาและผู้ช่วยโค้ชต่างพากันต้อนและลากตัวพวกเขาให้เดินตามไป จึงจำใจต้องมายืนออกันอยู่หน้าผนังกระจกใส เพื่อชมการรับประทานอาหารของเจ้าจระเข้ยักษ์อย่างกล้ำกลืน

“ขอแนะนำให้ทุกคนได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะ ท่านนี้คือเทพสงครามสายเขมือบแห่งสวนสัตว์ป่าเซินอวี่ของเราค่ะ”

เซี่ยจือหนิงยืนถือไมโครโฟนไร้สายแนะนำอยู่หลังแผงกั้นกระจกไฟเบอร์กลาสนิรภัย “มันมีชื่อว่า จอมหิว ค่ะ เอกลักษณ์โดดเด่นประจำตัวคือ สามารถเกิดความหิวโซได้อย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ”

“ขอเพียงแค่ปากของมันว่างเมื่อไหร่ มันก็จะต้องหาอะไรสักอย่างมาขบเคี้ยวเล่นอยู่ตลอดเวลาค่ะ”

เหล่านักกีฬาทั้งหมดต่างพร้อมใจกันกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน ทุกคนคิดในใจตรงกันว่า ต่อให้เป็นชายหนุ่มร่างยักษ์ส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรอย่างพวกเขา หากหลุดเข้าไปอยู่ในปากของมัน ก็คงมีสภาพไม่ต่างอะไรจากไอศกรีมแท่งเล็ก ๆ ที่ถูกเคี้ยวกลืนลงท้องในคำเดียว!

ในเวลานั้น เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลกำลังใช้คีมเหล็กขนาดยาว คีบตัวปลากะพงทะเลยักษ์ที่มีความยาวเกือบหนึ่งเมตรครึ่งขึ้นมาจากถังแช่

ส่วนหัวของปลาตัวนั้นกว้างถึงยี่สิบเซนติเมตร มีขนาดใหญ่โตจนน่าตกใจสำหรับคนทั่วไป ทว่าเมื่อมันถูกนำมาวางเทียบอยู่เบื้องหน้าของจระเข้น้ำเค็มขนาดยาวกว่าสี่เมตรตัวนี้ ขนาดของมันกลับดูเล็กจ้อยประหนึ่งอาหารเรียกน้ำย่อยที่ไม่มีความสลักสำคัญใด ๆ

เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลซึ่งมีพละกำลังแขนอันแข็งแกร่ง ออกแรงเหวี่ยงปลากะพงทะเลยักษ์ตัวนั้น ลอยละลิ่วข้ามกำแพงกั้นเข้าไปในบ่อพักน้ำของเจ้าจอมหิวทันที—

อ่านล่วงหน้าได้ที่เพจเอินเอินขอแปล หรือเว็บ Samootnovel.com

ป.ล. ภายในเว็บมีล็อคอิน/ภารกิจ รับเหรียญฟรี ทำให้อ่านฟรีได้วันละ 10 ตอน++