ตอนที่ 71 ชามะนาวหอมขี้เป็ด

เลนส์กล้องของทีมถ่ายทอดสดค่อย ๆ แพนและซูมเข้าไปจับภาพระยะประชิดของโต๊ะไม้ยาวที่ตั้งอยู่ตรงหน้าของเซี่ยชิงชิง บรรดาเซ็ตของว่าง ขนมหวาน และชาผลไม้ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ต้อนรับเหล่านักลงทุนและแขกคนดังโดยเฉพาะ ล้วนได้รับการจัดวางและตกแต่งจานอย่างประณีตบรรจงเป็นพิเศษ ยามเมื่อปรากฏอยู่เบื้องหน้ากล้องที่ปรับแสงอย่างละมุนละไม จึงยิ่งขับเน้นให้ดูสวยงาม หรูหรา และเย้ายวนใจชวนรับประทานอย่างยิ่ง

บนโต๊ะกลมขนาดเล็กที่ดีไซน์เป็นรูปอุ้งเท้าแมวเหมียวสุดน่ารัก แก้วทรงสูงบรรจุเครื่องดื่มสีสันสดใสถูกจัดวางเคียงคู่กับจานกระเบื้องสีพาสเทลที่มีเค้กมูสรูปกระต่ายสีขาวนวลนอนหมอบอยู่ ภาพความกลมกลืนตรงหน้านั้น ทั้งน่ารัก อ่อนหวาน และดึงดูดใจจนเหมาะแก่การยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายรูปเช็กอินลงโซเชียลเป็นที่สุด

ในขณะเดียวกัน บรรดาแฟนคลับผู้ภักดีและทีมงานหน้าม้าที่เซี่ยชิงชิงจ้างมาปั่นกระแส ก็กำลังพากันรัวนิ้วพิมพ์ข้อความชื่นชมกันอย่างคึกคักในช่องแสดงความคิดเห็น

【โอ้โห จัดจานได้สวยงามและประณีตอะไรเบอร์นี้! แค่ยกกล้องขึ้นถ่ายสุ่ม ๆ ยังดูสวยคลาสสิกเหมือนภาพนิ่งในโปสเตอร์ภาพยนตร์ฮอลลีวูดเลย】

【ได้ยินมาว่าขนมทุกชิ้นใช้ครีมสดแท้จากนมวัวธรรมชาติร้อยเปอร์เซ็นต์เลยเชียว ใช้วัตถุดิบเกรดพรีเมียมราคาสูงลิ่วขนาดนี้ ชิงชิงที่รักของเราจะไม่ขาดทุนแย่เหรอคะ】

【เห็นแบบนี้แล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ ถ้าชิงชิงผู้แสนดีทำธุรกิจด้วยความจริงใจและไม่หวังผลกำไรแบบนี้ต่อไป จะไม่ขาดทุนจนหมดตัวหรือเปล่านะ】

【เค้กกระต่ายน้อยพวกนี้น่ารักจนไม่กล้าตักกินเลย ได้ยินว่าเชฟในครัวของสวนสัตว์เป็นคนลงมืออบเองทีละชิ้นด้วย ช่างใส่ใจในรายละเอียดจริง ๆ เลย~】

เซี่ยชิงชิงยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นประคองไว้ระดับอก ส่วนมืออีกข้างถือจานเค้กชิ้นเล็ก เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มส่งสายตาให้กล้อง พลางเอ่ยแนะนำเมนูแนะนำด้วยน้ำเสียงสดใส

“และนี่ก็คือเครื่องดื่มซิกเนเจอร์สูตรลับเฉพาะของสวนสัตว์ชิงเหมิงของเราค่ะ—ชามะนาวหอมขี้เป็ด ตำสดด้วยมือทุกแก้ว ทางเราคัดสรรผลมะนาวสดไร้เมล็ดคุณภาพสูง มาตำผสมผสานกับชาอู่หลงสายพันธุ์ ‘หอมขี้เป็ด’ อันเลื่องชื่อ ซึ่งเป็นชาที่มีเอกลักษณ์กลิ่นหอมเฉพาะตัวอย่างยิ่งค่ะ~”

เธอยกจานขนมขึ้นเอียงโชว์ “เมื่อดื่มคู่กับเค้กชิ้นเล็ก ๆ ที่เชฟในครัวหลังบ้านของเราตั้งใจอบขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน รสชาติจะหอมหวานกลมกล่อม สดชื่น และไม่เลี่ยนเลยสักนิด ขอเชิญแขกผู้มีเกียรติทุกท่านร่วมชิมกันได้ตามสบายเลยค่ะ”

ทางด้านเซี่ยจือหนิง ซึ่งกำลังนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์ดูการถ่ายทอดสดอยู่นั้น เมื่อได้ยินชื่อเมนูเครื่องดื่มที่เซี่ยชิงชิงบรรยายอย่างภาคภูมิใจ คิ้วเรียวสวยของเธอก็พลันขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความสงสัยระคนประหลาดใจ

ในชีวิตประจำวันของเธอ เซี่ยจือหนิงแทบจะไม่เคยแตะต้องหรือสั่งชานมและชาผลไม้ตามกระแสนิยมมาดื่มเลย เธอจึงไม่คุ้นหูกับชื่อเครื่องดื่มประหลาดล้ำอย่าง ‘ชามะนาวหอมขี้เป็ด’ นี้แม้แต่น้อย

“ชามะนาวหอมขี้เป็ดเหรอ ทำไมถึงได้ตั้งชื่อเมนูอาหารได้พิลึกกึกกือขนาดนี้นะ”

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หญิงสาวจึงเปิดหน้าต่างเบราว์เซอร์แล้วพิมพ์ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับชาชนิดนี้บนอินเทอร์เน็ตทันที และหลังจากอ่านบทความวิชาการอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงได้กระจ่างแจ้งแก่ใจ ว่าคำว่า ‘หอมขี้เป็ด’ แท้จริงแล้วเป็นชื่อเรียกเฉพาะของใบชาอู่หลงสายพันธุ์ตานฉงอันโด่งดังทางตอนใต้ ซึ่งเดิมทีมีชื่อดั้งเดิมอันไพเราะว่า ‘หอมดอกเงิน’

ตามตำนานพื้นบ้านเล่าขานกันว่า ในอดีตชาวไร่ชาผู้ค้นพบชาที่มีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์นี้ เกรงว่าจะมีผู้คนแอบมาขโมยตอนกิ่งพันธุ์ชาไปปลูก จึงได้แกล้งตั้งชื่ออันน่ารังเกียจว่า ‘หอมขี้เป็ด’ เพื่อหลอกลวงไม่ให้ใครสนใจ

และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ สภาพผืนดินสีน้ำตาลปนเหลืองที่ใช้เพาะปลูกต้นชาชนิดนี้นั้น มีลักษณะเป็นก้อนหยาบ ๆ ดูกระดำกระด่าง คล้ายคลึงกับมูลของเป็ดนั่นเอง

ในยุคปัจจุบัน แบรนด์ร้านชาและเครื่องดื่มชื่อดังต่างก็นิยมนำใบชาหอมขี้เป็ดมาสกัดทำเป็นชามะนาวสด และกลายเป็นเมนูยอดฮิตติดลมบนที่ทำยอดขายถล่มทลายในแทบทุกร้าน

เมื่ออ่านข้อมูลมาถึงบรรทัดนี้ แววตาของเซี่ยจือหนิงก็พลันสว่างวาบ ประกายความคิดอันแยบยลและซุกซนผุดขึ้นมาในสมองทันที

ในเวลานี้ เจ้านกกระจอกสายลับตัวน้อยที่เถ้าแก่อีกาไปเจรจาดึงตัวมาช่วยงาน กำลังเกาะนิ่งอยู่บนหลังมือของเธอ มันก้ม ๆ เงย ๆ ศีรษะเล็ก ๆ จิกกินเศษคุกกี้อาหารนกกลิ่นหอมกรุ่นที่เธอป้อนให้อย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุข

ลำตัวกลมป้อมขนฟูฟ่องขยับไหวเบา ๆ ตามจังหวะการเคี้ยว ส่วนดวงตากลมเล็กสีดำขลับดั่งเมล็ดถั่วก็กลอกมองสบตาเธอดั่งนกรู้

เซี่ยจือหนิงยกยิ้มเจ้าเล่ห์พลางใช้นิ้วลูบอกฟู ๆ ของมันเบา ๆ “เจ้านกอ้วนกลมผู้น่ารัก รบกวนพวกเธอช่วยบินขึ้นไปชั้นบนอีกสักรอบหนึ่ง ช่วยเอาสารลับและส่งข้อความไปบอกพวกพ้องข้างในให้ฉันหน่อยนะจ๊ะ~”

ทันทีที่ได้รับคำสั่งและรับรู้ภารกิจ เจ้านกกระจอกตัวจ้อยก็กระพือปีกพรึ่บพั่บดีดตัวขึ้นสู่อากาศทันที ในจะงอยปากของมันยังคงคาบคุกกี้ชิ้นโตเอาไว้ครึ่งชิ้น ร่างกลมป้อมดุจลูกกระสุนปืนใหญ่ขนฟูพุ่งทะยานเป็นเส้นตรง “ฟิ้ว” ลอยละลิ่วตรงไปยังช่องหน้าต่างบนชั้นสี่อย่างว่องไวปานสายฟ้า

ภายในโถงจัดแสดงของสวนสัตว์ในร่มชิงเหมิง

บรรดาพนักงานเสิร์ฟในชุดยูนิฟอร์มสะอาดสะอ้าน ต่างพากันทยอยยกถาดไม้ที่บรรจุแก้วชามะนาวและจานขนมหวาน ไปจัดวางเสิร์ฟบนโต๊ะรับรองของเหล่าบรรดาแขกรับเชิญคนดังจนครบทุกโต๊ะ

หลังจากเซี่ยชิงชิงกล่าวแนะนำเมนูเสร็จสิ้น เหล่าอินฟลูเอนเซอร์และเซเลบริตีส่วนใหญ่ ต่างก็พากันยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพเซลฟี่คู่กับแก้วชาและขนมเค้ก เพื่อเตรียมนำภาพไปปรับแต่งฟิลเตอร์และโพสต์ลงโซเชียลมีเดียเรียกยอดไลก์

ทางด้านเฉินอี้หล่างซึ่งกำลังนั่งกอดอกรอคอยจังหวะอยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงร้อง จิ๊บ ๆ ของนกกระจอกตัวเล็กดังแว่วเข้ามาจากทางช่องหน้าต่างด้านหลังอีกครั้ง

เอ๊ะ เจ้านกกระจอกอ้วนกลมสองตัวนี้ ทำไมมันถึงได้ดูหน้าตาและท่าทางคุ้นเคยพิกลนะ

ไม่นานเกินรอ พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งก็นำถาดที่วางแก้วชามะนาวหอมขี้เป็ดกับจานเค้กรูปกระต่าย มาวางเสิร์ฟตรงหน้าเขาด้วยรอยยิ้มสุภาพ

เฉินอี้หล่างนั่งจ้องมองของว่างและเครื่องดื่มหน้าตาสวยงามหรูหราตรงหน้า ทว่าในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความขยะแขยงจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับปลายนิ้วไปแตะต้องมันเลยแม้แต่นิดเดียว

เพราะภาพคลิปวิดีโอสภาพความเป็นจริงของครัวหลังบ้านที่เซี่ยจือหนิงเปิดให้เขาดูเมื่อช่วงเช้านั้น มันช่างโสโครก รกรุงรัง เหม็นเน่า และย่ำแย่เกินกว่าที่คำบรรยายใด ๆ จะอธิบายได้ไหว ขนาดที่ว่าฝูงแมลงสาบแทบจะรวมตัวกันเต้นระบำแอโรบิกบนเขียงหั่นเนื้อได้อยู่แล้ว!

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ดวงตาของเฉินอี้หล่างก็พลันเบิกกว้างขึ้นมาด้วยความตกตะลึง เมื่อสายตาอันเฉียบคมของเขาเหลือบไปเห็นวัตถุแปลกปลอมบางอย่าง—มีเส้นขนเป็ดสีขาวหม่นเส้นหนึ่ง กำลังลอยคอเด่นหราอยู่บนผิวน้ำแข็งในแก้วชามะนาวของเขา!

นี่มันคือการเล่นพิเรนทร์ของเป็ดคอลดั๊กตัวไหนสักตัว หรือว่ามันคือ “วัตถุดิบเสริมพิเศษ” ที่หลุดรอดมาจากครัวนรกหลังบ้านกันแน่!

“โอ้โห คุณพระช่วย!”

เฉินอี้หล่างแกล้งทำตาโตแล้วส่งเสียงร้องอุทานออกมาลั่นห้องโถง “นี่ชามะนาวสูตร ‘หอมขี้เป็ด’ ของสวนสัตว์คุณ มันต้องเน้นความสมจริงและคงความเป็นธรรมชาติถึงขนาดนี้เชียวเหรอครับ ทำไมถึงได้มีเส้นขนเป็ดแท้ ๆ ลอยแถมมาให้ในแก้วด้วยล่ะเนี่ย?!”

เฉินอี้หล่างไม่รอช้า เขารีบใช้ปลายนิ้วคีบเอาเส้นขนเป็ดที่เปียกชุ่มเส้นนั้นชูขึ้นสูงเหนือศีรษะ แล้วหมุนตัวไปรอบ ๆ เพื่อโชว์ให้กล้องไลฟ์สดและแขกทุกคนในงานได้เห็นเป็นประจักษ์พยาน ประหนึ่งตำรวจกำลังชูหลักฐานชิ้นสำคัญในคดีฆาตกรรม

“ผู้อำนวยการเซี่ยครับ ชาของสวนสัตว์คุณนี่ มันช่างเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและสมจริงเกินไปหน่อยมั้งครับเนี่ย”

เขาแกล้งทำหน้าพะอืดพะอมพลางตะโกนถาม “ไอ้ชามะนาวหอมขี้เป็ดแก้วนี้ นอกจากขนเป็ดแล้ว มันไม่ได้แอบผสมขี้เป็ดของจริงลงมาด้วยใช่ไหมครับเนี่ย?!”

พรึ่บ!

บรรยากาศทั่วทั้งโถงจัดแสดงพลันเงียบกริบลงในพริบตา เงียบเสียจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่นกระทบพื้นกระเบื้อง บรรดาแขกรับเชิญและดาราทุกโต๊ะต่างพากันหันขวับมาจับจ้องที่เฉินอี้หล่างเป็นตาเดียว ช้อนเค้กและหลอดดูดน้ำชาที่กำลังจะส่งเข้าปากต่างชะงักค้างเติ่งในอากาศ สีหน้าของแต่ละคนบิดเบี้ยวและพังทลายลงพร้อม ๆ กัน ราวกับถูกใครบางคนใช้ดัชนีสกัดจุดหยุดนิ่งเอาไว้ในวินาทีเดียวกัน

เมื่อสายตาของเซี่ยชิงชิงเหลือบไปเห็นเส้นขนเป็ดสีขาวที่เปียกโชกในมือของเฉินอี้หล่าง ใบหน้าสวยหวานที่ฉาบด้วยเครื่องสำอางก็ฉายแววตื่นตระหนกและลนลานขึ้นมาทันที

“มะ—ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดค่ะ!” เซี่ยชิงชิงรีบเอ่ยปฏิเสธเสียงหลง “ครัวหลังบ้านของพวกเราผ่านมาตรฐานการรับรองสุขอนามัยอย่างเคร่งครัด สะอาด ถูกหลักอนามัยทุกขั้นตอน ถ้าหากทุกคนไม่เชื่อ ก็สามารถเดินตามชิงชิงเข้าไปตรวจดูด้วยตาตัวเองได้เลยค่ะ!”

เนื่องจากวันนี้เป็นวันสำคัญระดับชาติที่มีการเปิดตัวต้อนรับนักลงทุนรายใหญ่ ห้องครัวหลังบ้านย่อมต้องถูกสั่งให้ทำความสะอาดและจัดฉากจนเอี่ยมอ่องไร้ที่ติมาตั้งแต่เช้าตรู่ เซี่ยชิงชิงจึงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมและไม่รู้สึกหวาดกลัวต่อการตรวจสอบแม้แต่น้อย

เธอรีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนหวานและเจือแววขอโทษขอโพยอย่างน่าสงสาร “สงสัยคงจะเป็นจังหวะที่พนักงานยกถาดเดินผ่านโซนจัดแสดงสัตว์ แล้วมีลมพัดทำให้ขนเป็ดปลิวตกลงไปในแก้วโดยไม่ทันสังเกตเห็นน่ะค่ะ”

“ชิงชิงต้องกราบขออภัยในความผิดพลาดครั้งนี้จริง ๆ นะคะ เดี๋ยวฉันจะรีบสั่งให้พนักงานนำแก้วใหม่มาเปลี่ยนให้คุณเฉินทันทีเลยค่ะ”

และเพื่อเป็นการกอบกู้ภาพลักษณ์และกู้หน้าของสวนสัตว์กลับคืนมา ในระหว่างที่รอให้พนักงานเตรียมเครื่องดื่มแก้วใหม่ เซี่ยชิงชิงจึงตัดสินใจนำทีมงานช่างภาพประจำไลฟ์สด พร้อมทั้งกวักมือเชื้อเชิญเหล่าแขกรับเชิญคนดังทุกคน ให้เดินตามเธอเข้าไปเยี่ยมชมกระบวนการทำขนมในครัวหลังบ้านพร้อม ๆ กัน

จากมุมกล้องที่แพนถ่ายทอดสดออกไปสู่สายตาชาวเน็ต แม้ว่าพื้นที่ของครัวหลังบ้านในสวนสัตว์ชิงเหมิงจะไม่ได้กว้างขวางใหญ่โตมากมายนัก ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างกลับถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เคาน์เตอร์สเตนเลสถูกขัดจนขึ้นเงา กระเบื้องปูพื้นสะอาดเอี่ยมจนสะท้อนแสงไฟนีออนวับวาว

บรรดาเชฟและผู้ช่วยทุกคนต่างสวมหมวกคลุมผม สวมหน้ากากอนามัย และใส่ถุงมือยางสีขาวอย่างรัดกุม กำลังก้มหน้าก้มตาจัดแต่งหน้าเค้กกันอย่างขะมักเขม้นและเป็นมืออาชีพ

เมื่อได้เห็นภาพความสะอาดสะอ้านตรงหน้า บรรดาแขกรับเชิญต่างก็เริ่มพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในขณะที่เหล่าแฟนคลับในห้องไลฟ์สดก็เริ่มเปิดศึกถล่มเฉินอี้หล่างทันที

【โธ่เอ๊ย นึกว่าเรื่องอะไร เกือบจะเข้าใจชิงชิงผิดไปแล้วเชียว】

【ผู้อำนวยการเซี่ยของเราบริสุทธิ์ใจและโปร่งใสขนาดนี้ จะไปกลัวการตรวจสอบทำไมกัน!】

【พูดก็พูดเถอะ ไอ้ขนเป็ดเส้นนั้น มันไม่ใช่ว่าเฉินอี้หล่างแอบพกติดตัวมา แล้วแกล้งหย่อนลงไปเองเพื่อสร้างกระแสเรียกร้องความสนใจหรอกนะ】

【มีความเป็นไปได้สูงมาก! หลังจากที่เขาดังจากเพลงฟลุกเพลงนั้น เขาก็ไม่มีผลงานอะไรใหม่ออกมาอีกเลย คงกลัวคนจะลืมหน้าล่ะสิ】

【ชิงชิงอุตส่าห์มีน้ำใจ เมตตาเชิญเขามาร่วมงาน แต่เขากลับเนรคุณ ใช้วิธีสกปรกมาใส่ร้ายป้ายสีชิงชิงเพื่อหิวแสงแบบนี้ แย่มากจริง ๆ!】

เฉินอี้หล่างยืนกอดอก มองดูข้อความก่นด่าของแฟนคลับเซี่ยชิงชิงที่พร้อมใจกันเล็งปลายหอกพุ่งเป้ามาที่เขา ทว่าแทนที่เขาจะโกรธ มุมปากของชายหนุ่มกลับยกยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็น นิ้วโป้งของเขาแอบเลื่อนกดสั่งการบนหน้าจอสมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงอย่างแนบเนียน

ชั่วครู่ต่อมา ท่ามกลางความเงียบสงบในครัวหลังบ้าน เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าของโทรศัพท์มือถือหลายสิบเครื่อง ก็พลันดังขึ้นพร้อม ๆ กันอย่างน่าประหลาด

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เหล่าบรรดาแขกรับเชิญและอินฟลูเอนเซอร์ที่กำลังยืนชื่นชมห้องครัว ต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพร้อมใจกันก้มหน้าลงหยิบโทรศัพท์มือถือของตนเองขึ้นมาเปิดดูโดยไม่ได้นัดหมาย

แต่ละคนทยอยกวาดสายตาอ่านข้อความและเปิดดูไฟล์ที่ถูกส่งเข้ามา พลางหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่กแล้วเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความตกตะลึง

และเพียงชั่วเวลาไม่กี่วินาที สีหน้าของพวกเขาทุกคน ก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนจากความสงสัย กลายเป็นความหวาดผวาและขยะแขยงอย่างถึงขีดสุด!

ต้องเข้าใจก่อนว่า เหล่าดารา เซเลบ และอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังส่วนใหญ่ ล้วนเลือกใช้สมาร์ตโฟนระดับไฮเอนด์ยี่ห้อผลไม้ชื่อดังกันแทบทั้งสิ้น เนื่องจากกล้องมีความคมชัดสูงและมีระบบประมวลผลที่สะดวกสบายต่อการถ่ายภาพและไลฟ์สด

และในระบบปฏิบัติการของโทรศัพท์ยี่ห้อนี้ จะมีฟังก์ชันการแชร์ไฟล์ระยะใกล้แบบไร้สาย ที่ช่วยให้ผู้ใช้งานที่อยู่รอบข้างสามารถส่งรูปภาพและวิดีโอหากันได้โดยตรงทันที ซึ่งฟังก์ชันนี้มีชื่อเรียกว่า “แอร์ดรอป”

และในเวลานี้ ก็ไม่รู้ว่ามีใครบางคน ได้ใช้ฟังก์ชันแอร์ดรอปนี้ ทำการกดส่งอัลบั้มภาพถ่ายชุดหนึ่ง แบบยิงกราดกระจายส่งตรงเข้าสู่โทรศัพท์ของทุกคนที่ยืนอยู่ในรัศมีของสวนสัตว์ชิงเหมิงอย่างทั่วถึง!

ภาพถ่ายชุดนั้นเด้งปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนทีละภาพ ทีละภาพ—และภาพถ่ายแต่ละใบนั้น มันช่างเปรียบเสมือนฝ่ามือขนาดยักษ์ที่มองไม่เห็น ที่กำลังเงื้อฟาดลงบนใบหน้าสวย ๆ ของเซี่ยชิงชิงอย่างรุนแรงและฉาดใหญ่!

เพราะห้องครัวที่ปรากฏในรูปถ่ายชุดนั้น มันมีโครงสร้าง เสา และผังห้อง เป็นสถานที่เดียวกันกับห้องครัวที่ทุกคนกำลังยืนอยู่นี้อย่างไม่ต้องสงสัย!

ทว่าสิ่งที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ก็คือในภาพถ่ายชุดนั้น เคาน์เตอร์ทำอาหารกลับเต็มไปด้วยคราบสกปรกเกรอะกรังสีดำ ผลมะนาวสดที่ใช้ทำชามะนาว ถูกเทกองทิ้งไว้บนพื้นมุมห้องอย่างมักง่าย เปลือกของมะนาวเริ่มเหี่ยวย่นและเน่าช้ำ

มีฝูงแมลงวันหลายตัวบินรุมตอมเกาะอยู่บนกองมะนาวอย่างไม่เกรงกลัว กระทั่งภาพที่พวกมันกำลังถูขาหน้าอันน่าขยะแขยง ก็ยังถูกกล้องความละเอียดสูงซูมบันทึกเอาไว้ได้อย่างชัดเจนเต็มสองตา!

บนพื้นกระเบื้องมีคราบเหนียวเหนอะหนะสีน้ำตาลดำเกาะติดฝังแน่น ผสมปนเปกันระหว่างเศษผักเน่า คราบน้ำขัง และเศษอาหารบูด ขนเป็ดสีขาวหลายสิบเส้นร่วงหล่นเกาะติดอยู่ในคราบเหนียวสกปรกเหล่านั้นอย่างเกลื่อนกลาด ซึ่งเห็นได้ชัดเจนว่าเป็นขนที่ร่วงมาจากฝูงเป็ดคอลดั๊กที่ถูกปล่อยให้วิ่งเพ่นพ่านอยู่ในครัว

และสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนจนชวนให้อาเจียนที่สุด ก็คือตรงมุมซ้ายของภาพถ่าย ดันถ่ายติดกองมูลเป็ดสด ๆ กองเบ้อเริ่ม ที่ยังไม่ได้ผ่านการเช็ดทำความสะอาด แถมกองมูลเป็ดนั้น ยังวางอยู่ชิดติดกับขอบตะกร้าที่ใช้ใส่ผลมะนาวสดอีกด้วย!

สภาพครัวหลังบ้านในรูปถ่ายนั้น ทั้งมืดมน คับแคบ แออัด และโสโครก วัตถุดิบและอุปกรณ์ทำความสะอาดวางกองปะปนกันระเกะระกะ มองดูแวบแรกแล้ว ยังดูสุขอนามัยย่ำแย่ยิ่งกว่าร้านอาหารตามสั่งเถื่อนในสลัมด้วยซ้ำ!

“อุ้บ—อ้วกข์!”

แขกรับเชิญหนุ่มหน้าใสคนหนึ่งเป็นคนแรกที่ทนรับคลื่นความสะอิดสะเอียนไม่ไหว เขารีบยกสองมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น ก่อนจะหมุนตัววิ่งหน้าตั้งพุ่งตรงไปยังถังขยะมุมห้องแล้วโก่งคออาเจียนออกมาทันที

ดาราสาวอีกคนถึงกับยกสองมือกุมขมับ กรีดร้องออกมาด้วยความหวาดผวาจนหน้าซีดเผือด “กรี๊ดดด! ไม่จริงใช่ไหม เค้กกับน้ำชาที่พวกเราเพิ่งจะตักกินเข้าไปเมื่อกี้ คงไม่ได้ทำและปรุงออกมาจากสถานที่โสโครกแบบนี้จริง ๆ หรอกนะ?!”

“มันจะไปเหลืออะไรล่ะ!” อินฟลูเอนเซอร์คนข้าง ๆ รีบส่งเสียงสำทับด้วยความเดือดดาล “ของว่างและเบเกอรีมากมายตั้งหลายสิบจานขนาดนี้ มันจะมาอบสดใหม่พร้อมกันในครัวเล็กแค่นี้ได้ยังไงกัน พวกเขาต้องแอบเตรียมและกองทิ้งค้างคืนเอาไว้ตั้งหลายวันแล้วแน่นอน!”

“ใช่แล้ว!” เซเลบอีกคนตบมือฉาดราวกับเพิ่งตาสว่าง “พอพวกเราที่เป็นนักลงทุนจะมาเยี่ยมชม พวกเขาก็ค่อยมาระดมขัดถูทำความสะอาดครัวชั่วคราวเพื่อจัดฉากสร้างภาพลวงตาตบตาพวกเรา—พวกเราทุกคนถูกยัยนี่หลอกต้มจนเปื่อยกันหมดแล้ว!”

เซี่ยชิงชิงที่ยืนอยู่หน้าเตาอบ เมื่อได้ยินเสียงรุมประณามและสายตารังเกียจเดียดฉันท์ของบรรดาแขกรับเชิญ เธอก็ร้อนรนจนแทบจะยืนไม่อยู่ “มะ—ไม่ใช่แบบนั้นนะคะทุกคน ฟังชิงชิงอธิบายก่อน!”

ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากสีซีดเผือด กลายเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายและตื่นตระหนกในพริบตาเดียว

เพราะความจริงเบื้องหลังที่ไม่มีใครรู้นั้น เค้กมูสรูปกระต่ายพวกนี้ ไม่ได้ถูกอบขึ้นมาจากครัวหลังบ้านอันคับแคบแห่งนี้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว หากแต่เป็นสินค้าสำเร็จรูปแช่แข็งที่เธอสั่งซื้อตรงมาจากโรงงานผลิตเบเกอรีค้าส่งภายนอกต่างหาก

ทว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ หากเธอยอมเปิดปากสารภาพความจริงข้อนี้ออกไป มันก็ไม่ต่างอะไรจากการที่เธอยกมือขึ้นมาตบหน้าตัวเองกลางไลฟ์สด เพราะนั่นจะเท่ากับเป็นการยอมรับต่อหน้าแฟนคลับนับแสน ว่าคำพูดหวานหูที่เธอเพิ่งป่าวประกาศไปหมาด ๆ ว่า “เป็นขนมที่เชฟในครัวตั้งใจอบเองทีละชิ้น” ล้วนเป็นคำโกหกหลอกลวงทั้งเพ!