ตอนที่ 7 ศพหญิงไร้ศีรษะ
ตอนที่ 7 ศพหญิงไร้ศีรษะ
“หา? ใกล้ล้มละลายแล้วเหรอ?”
โทรศัพท์แทบร่วงจากมือเซี่ยจือหนิง ความดีใจเมื่อกี้ค้างอยู่บนใบหน้า เงินเดือนหกพัน อาหารกับที่พัก...งานที่เธอเพิ่งดีใจว่าได้มา กลับอยู่ในสวนสัตว์ที่กำลังจะไปไม่รอดงั้นเหรอ?
“แล้วจะจ้างฉันมาเป็นผู้อำนวยการทำไม?”
พอนึกถึงท่าทางลุกลี้ลุกลนของคุณเฉิน ความไม่ชอบมาพากลก็ยิ่งชัด หมอนั่นรีบยัดทุกอย่างใส่มือเธอขนาดนั้น หรือคิดจะทิ้งแล้วหนีไปจริง ๆ?
เธอเงยหน้าดูสวนสัตว์เซินอวี่ ป้ายไม้เหนือทางเข้าซีดเก่า ขาดการซ่อมแซมมาหลายปี สภาพตรงหน้าไม่ได้ช่วยให้สบายใจขึ้นเลย
แต่ตรงจุดขายบัตรกลับมีคนเบียดกันแน่น แถวยาวเหยียด ทุกคนชะเง้อชะแง้มองเข้าไปข้างใน
นี่น่ะเหรอผู้เข้าชมบางตา? วันนี้วันทำงานแท้ ๆ ยังเช้าอยู่เลย คนก็มารอซื้อบัตรกันเยอะขนาดนี้แล้ว!
ข่าวบนเว็บไซต์คงเป็นฝีมือคู่แข่งเขียนมั่ว ๆ ไม่อยากเห็นคนอื่นได้ดีสินะ!
หัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำค่อย ๆ สงบลง คนเยอะแบบนี้ กิจการจะใกล้ล้มละลายได้ยังไง? เซี่ยจือหนิงติดบัตรพนักงานให้เรียบร้อยแล้วเดินตรงไปยังช่องทางสำหรับพนักงานตรงจุดขายบัตร ความมั่นใจกลับมาบ้างแล้ว
แต่พอคนที่เบียดกันอยู่เห็นบัตรบนอกเธอ เสียงร้องก็ดังขึ้นพร้อมกัน
“ผู้อำนวยการสวนสัตว์มาแล้ว!”
เซี่ยจือหนิงชะงัก บัตรพนักงานที่เธอเพิ่งติดกลับทำให้ทุกคนร้องเหมือนเฝ้ารออยู่แล้ว!
หา? ไม่ได้มาดูสัตว์กันเหรอ? แล้วทำไมถึงตื่นเต้นที่เห็นผู้อำนวยการขนาดนั้นล่ะ?
พนักงานสาวในช่องขายบัตรก็ชะงักเมื่อเห็นใบหน้าไม่คุ้นตาของเธอ พอสายตาเลื่อนลงไปที่บัตรผู้อำนวยการ สีหน้าก็เปลี่ยนฉับ
หญิงสาวขยิบตาถี่ ๆ ส่งสัญญาณจนแทบเป็นบ้า ราวกับกำลังบอกให้รีบหนี! เซี่ยจือหนิงยังจับความหมายไม่ทัน แต่ท่าทีแบบนั้นดูไม่ใช่การต้อนรับแน่ ๆ
ชายวัยกลางคนพุ่งฝ่าฝูงชนเข้ามากระชากคอเสื้อเธออย่างแรง!
“ดี! ในที่สุดแกก็ยอมโผล่หัวออกมาจนได้!”
ความโกรธบิดใบหน้าเขาจนผิดรูป เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน “เสือในสวนสัตว์ของพวกแกกัดเสี่ยวโจว ลูกสาวฉันจนตาย! พวกแกต้องรับผิดชอบชีวิตเธอ!”
“ชดใช้เงินมา!”
เซี่ยจือหนิง: ???
เดี๋ยวนะ เธอเพิ่งรับตำแหน่งได้ไม่ถึงสองนาทีเอง! เคราะห์ร้ายอะไรถึงพุ่งเข้าใส่เร็วขนาดนี้?
เธอรีบยกมือขึ้นอธิบาย “คุณลุงเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันเป็นผู้อำนวยการคนใหม่ เพิ่งมารับตำแหน่งวันนี้เองนะคะ”
“ฉันยังไม่รู้เลยค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ฉันไม่สนว่าแกเพิ่งมาหรืออยู่มานานแล้ว!” ดวงตาชายวัยกลางคนแดงก่ำ นิ้วที่ชี้บัตรตรงคอเธอสั่นเทา “บนบัตรเขียนว่าแกเป็นผู้อำนวยการสวนสัตว์ ถูกไหมล่ะ?”
คำว่า ‘คนใหม่’ ชนกับความโกรธของเขาแล้วร่วงหายไปทันที บัตรผู้อำนวยการแขวนอยู่บนคอเธอ เขาก็จะเอาความรับผิดชอบจากเธอให้ได้
เซี่ยจือหนิงเข้าใจทันทีว่าทำไมคุณเฉินถึงร้อนรนอยากให้เธอเริ่มงาน ที่ไหนได้ ไม่ใช่เทพผู้ใจดีอะไรเลย หมอนั่นรีบหาแพะรับบาปอยู่ต่างหาก!
เธอแค่สมัครงาน หวังจะหาเงินเลี้ยงปากท้อง กลับตกลงในหลุมที่นายทุนขุดดักไว้เต็ม ๆ ซองแดงรับขวัญกับบัตรพนักงานที่ทำเสร็จรวดเร็วนั่น พอรู้ว่าต้องมารับเคราะห์แทนก็ชวนให้ช้ำใจจริง ๆ! เธอเพิ่งดีใจที่มีคนยอมให้โอกาส คิดว่าความสามารถของตัวเองยังพอมีคนเห็นค่าอยู่บ้าง ที่แท้เขารีบโยนภาระมาให้เธอนี่เอง!
ชายวัยกลางคนกระชากเธอไว้แน่น ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด อยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออก งานที่คิดว่าจะช่วยให้พ้นความขัดสนกลับพาเธอมาอยู่ตรงนี้ ทั้งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกสาวเขาเป็นใคร!
“คุณลุงคะ ฉันเพิ่งรับตำแหน่งวันนี้จริง ๆ คุณพาฉันไปดูก่อนดีไหมคะ? เราค่อยคุยกันให้รู้เรื่องนะคะ”
ไทยมุงรอบข้างช่วยกันพูดคนละคำสองคำ เสียงวิจารณ์ดังเซ็งแซ่
“น้องสาว เสือในสวนสัตว์เธอโหดเกินไปแล้วนะ กัดหัวคนจนขาดกระเด็นไปเลย!”
“ใช่! ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าหัวอยู่ไหน ไม่แน่อาจลงไปอยู่ในท้องเสือแล้วก็ได้!”
ถึงตรงนี้เซี่ยจือหนิงก็เข้าใจ คนที่เบียดกันเต็มหน้าประตูไม่ได้รอซื้อบัตรเที่ยวสวนสัตว์เลยสักนิด พวกนี้มามุงเรื่องชาวบ้านกันต่างหาก! ความมั่นใจที่เพิ่งได้กลับมาหลอกเธออีกแล้ว
เธอขมวดคิ้วแน่น ในฐานะสัตวแพทย์อาวุโส พฤติกรรมการกินของเสือเป็นสิ่งที่เธอรู้ดี เรื่องที่คนพวกนี้เล่าฟังดูผิดปกติ ทุกคนพูดกันคล่องราวกับรู้ว่าเสือกินอะไรเข้าไป แต่คำว่า ‘หัวอยู่ในท้องเสือ’ ยังเป็นแค่การเดาเท่านั้น เธอจะปล่อยให้ความตกใจกลบข้อผิดปกตินี้ไม่ได้
เสือชอบกินอวัยวะภายในที่อุดมด้วยไขมันกับเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ แทบไม่มีทางกลืนศีรษะเหยื่อเข้าไปทั้งชิ้น ถ้าจะกินส่วนหัวจริง มันก็น่าจะกัดกะโหลกให้แตกเพื่อกินเนื้อเยื่อสมองมากกว่า ยิ่งฟังก็ยิ่งไม่สมเหตุสมผล
“ทุกคนใจเย็นก่อนนะคะ” เธออธิบายหนักแน่น “โอกาสที่เสือจะกัดศีรษะคนจนขาดมีน้อยมาก เรื่องนี้อาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิดค่ะ!”
“ใจเย็นงั้นเหรอ?” ชายวัยกลางคนยิ่งเดือด “ได้! งั้นแกก็มาดูด้วยตาตัวเองว่าเสือในสวนสัตว์ของพวกแกทำอะไรไว้!”
เขาลากเซี่ยจือหนิงเข้าไปในสวนสัตว์ คนตรงประตูหมุนยังชะเง้อคอสุดแรง “โอ๊ย ร้อนใจจะตาย อยากรู้จริง ๆ ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น!”
ถูกลากจนแทบก้าวไม่ทัน เธอยังไม่ลืมหันกลับไปตะโกน
“ถ้าอยากมุงก็ซื้อบัตรเข้ามาดูสิคะ!”
ฟังจากที่เล่า มีคนตายในสวนสัตว์จริง ๆ พอข่าวแพร่ออกไป กิจการคงยิ่งซบเซา ถ้าไม่ฉวยโอกาสเก็บค่าบัตรตอนนี้ จะไปหาเงินเอาตอนไหน?
หาได้เท่าไหร่ก็ต้องคว้าไว้ก่อน อย่างน้อยให้ได้ค่ารับเคราะห์วันนี้คืนมาบ้างเถอะ เธอเองก็ต้องการค่าทำขวัญเหมือนกันนะ!
ชายวัยกลางคนลากเธอฝ่าทางเดินไปจนถึงเขตจัดแสดงเสือ
เทปตำรวจกั้นรอบจุดเกิดเหตุ บรรยากาศตึงเครียดจนหายใจไม่ทั่วท้อง ตำรวจหลายนายกำลังถ่ายภาพและเก็บหลักฐานรอบศพหญิงไร้ศีรษะอย่างเป็นระเบียบ
พอศพบนพื้นปรากฏเต็มตา รูม่านตาเซี่ยจือหนิงก็หดวูบ
เลือดชุ่มโชกพื้นรอบร่าง รอยขาดตรงลำคอเต็มไปด้วยเลือดเนื้อเละเทะ ศีรษะที่ควรอยู่เหนือขึ้นไปหายไปไร้ร่องรอย ภาพนองเลือดตรงหน้าน่าสยดสยองจนคนทั่วไปแทบไม่กล้ามองซ้ำ ต่อให้ได้ยินคำว่า ‘หัวขาด’ มาก่อน ภาพตรงหน้าก็ยังรุนแรงเกินกว่าคำพูดไม่กี่คำจะบอกได้
ใบหน้าเซี่ยจือหนิงเคร่งลง เธอเป็นสัตวแพทย์ เคยพบภาพนองเลือดมาไม่น้อย จึงยังประคองความสงบนิ่งไว้ได้ แม้ภาพนี้จะน่ากลัวแค่ไหน ตอนนี้ก็ต้องทำความเข้าใจก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น
ชายวัยกลางคนตะโกนบอกตำรวจที่กำลังตรวจสถานที่เกิดเหตุ เสียงสั่นกร้าว “คุณตำรวจ ผมหาคนรับผิดชอบสวนสัตว์เจอแล้ว!”
ตำรวจหันมาตามเสียง แววประหลาดใจปรากฏบนใบหน้า เด็กสาวอายุน้อยแค่นี้กลับยืนนิ่งต่อหน้าศพได้
เซี่ยจือหนิงรีบอธิบายทันที “คุณตำรวจคะ วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันมารับตำแหน่งจริง ๆ ค่ะ”
เธอยกโทรศัพท์ให้ดู “นี่ค่ะ อีเมลแจ้งรับเข้าทำงาน เพิ่งส่งมาเมื่อเช้านี้เอง”
ตำรวจเหลือบดูหลักฐานบนหน้าจอ แล้วหันไปเกลี้ยกล่อมชายวัยกลางคนให้ปล่อยเธอ “เหยาเทียนเหอ อย่าสร้างความลำบากให้เด็กสาวคนนี้เลย เธอก็แค่คนที่ถูกลากมารับผิดแทน”
แพทย์นิติเวชลุกขึ้นจากข้างศพ น้ำเสียงเคร่งขรึม “ดูจากหน้าตัดบาดแผล ผู้ตายไม่ได้ถูกเสือกัดจนเสียชีวิต”
“เป็นไปได้มากกว่าว่ามีคนใช้ใบมีดทื่อค่อย ๆ เลื่อยศีรษะเธอออก หน้าตัดของบาดแผลถึงขรุขระ ไม่สม่ำเสมอแบบนี้”
แพทย์นิติเวชหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนสรุปชัดถ้อยชัดคำ
“นี่เป็นคดีฆาตกรรม”
คำสั้น ๆ กดบรรยากาศให้หนักอึ้ง หัวใจเซี่ยจือหนิงจมวูบตาม ยังไม่ทันเริ่มงานดีเลย เรื่องที่ต้องรับมือกลับหนักกว่าที่คิดไปอีก เมื่อคืนเพิ่งรอดจากฆาตกรที่บุกมาถึงห้อง วันนี้งานใหม่กลับพาเธอมายืนต่อหน้าศพคนที่ถูกฆ่าอีกแล้ว ชีวิตจะให้เธอได้ตั้งหลักบ้างไม่ได้เลยเหรอ?
ให้ตายเถอะ มาทำงานวันแรกก็เจอคดีฆาตกรรมเข้าเต็ม ๆ เธอมีคุณสมบัติดึงดูดคดีแบบโคนันหรือไงกัน?
เมื่อได้ยินว่าลูกสาวไม่ได้ถูกเสือกัดตาย แต่ถูกใครบางคนสังหาร ชายวัยกลางคนก็มีสีหน้าไม่อยากเชื่อ คำว่า ‘ฆาตกรรม’ ทำลายสิ่งที่เขาเข้าใจมาตั้งแต่ต้น ลูกสาวตายแล้ว เขาเคยคิดว่าต้องเอาผิดกับสวนสัตว์ให้ได้ แต่ตอนนี้กลับมีคนที่เขาไม่รู้ว่าเป็นใครฆ่าเธอ!
มือที่กระชากคอเสื้อเธอสิ้นเรี่ยวแรง ค่อย ๆ คลายออก เขากุมศีรษะ ทรุดนั่งยองกับพื้น “เป็นไปได้ยังไง...เป็นไปได้ยังไงกัน?”
“เสี่ยวโจวของผมว่านอนสอนง่าย รู้จักคิด นิสัยก็ดีมาตลอด...เธอจะไปมีเรื่องกับฆาตกรได้ยังไง?”