บทที่ 35 คนเช่นนางไม่ตายง่ายแน่นอน (2)

บทที่ 35 คนเช่นนางไม่ตายง่ายแน่นอน (2)

ครั้นเมื่องานล่าสัตว์หลวงถูกสั่งยุติลงอย่างกะทันหัน บรรดาขุนนางและชนชั้นสูงต่างพากันแตกตื่น รีบเร่งรัดเก็บข้าวของแล้วแยกย้ายกันนำขบวนรถม้ามุ่งหน้ากลับสู่จวนของตนในเมืองหลวงทันที

ทางด้านหลานเฉินและหลานหลินจำต้องนั่งร่วมรถม้าคันเดียวกันกลับสู่จวนสกุลหลาน ทว่าตลอดการเดินทาง บรรยากาศภายในห้องโดยสารกลับเต็มไปด้วยความเงียบสงัดและเย็นยะเยือก สองพี่น้องต่างนั่งหันหน้าไปคนละทิศละทาง ไร้ซึ่งถ้อยคำเอื้อนเอ่ยหรือแม้กระทั่งการสบสายตากัน

รอยร้าวแห่งความเคียดแค้นและความหวาดระแวงได้ฝังลึกจนไม่อาจประสาน และทันทีที่ล้อรถม้าหยุดเทียบลงหน้าจวน ทั้งสองก็สะบัดหน้าแยกย้ายเดินกลับเรือนพักของตนไปคนละทิศทางทันที

เมื่อก้าวเท้าเข้ามาถึงเรือนพักส่วนตัว หลานเฉินไม่รอช้า เขาสาวเท้ายาวมุ่งตรงเข้าสู่ห้องหนังสือ ก่อนจะสั่งเรียกตัวหัวหน้าองครักษ์คนสนิทเข้ามาพบเป็นการด่วนที่สุด แม้งานล่าสัตว์จะถูกสั่งปิดฉากลงแล้ว ทว่าด้วยคำสั่งขาดขององค์รัชทายาทที่ขีดเส้นตายสามวันให้บิดาของเขาต้องลากคอผู้บงการออกมารับโทษ เรื่องราวมหันตภัยนี้ย่อมไม่มีทางจบลงง่าย ๆ แน่

เพื่อไม่ให้เกิดช่องโหว่หรือความผิดพลาดใดที่จะย้อนกลับมาทำลายอนาคตของตนเอง เขาจึงจำต้องเตรียมการตั้งรับและตัดตอนทุกอย่างให้เด็ดขาด

ทันทีที่องครักษ์คนสนิทก้าวเข้ามารายงานตัว หลานเฉินก็เอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงเข้มและดุดันทันควัน

“เจ้าจงเร่งไปตรวจสอบและเก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อยอย่างเงียบเชียบที่สุด จงจำใส่หัวไว้ให้ดี อย่าได้หลงเหลือหลักฐาน หรือเบาะแสใดที่จะสามารถสาวมาถึงตัวข้าได้เป็นอันขาด!”

“เรียนคุณชาย ก่อนหน้านี้ข้าน้อยได้ส่งคนไปทำลายร่องรอยและเก็บกวาดเบาะแสทั้งหมดเรียบร้อยแล้วขอรับ รับรองได้ว่าไม่มีทางที่ผู้ใดจะสืบสาวกลิ่นมาถึงตัวคุณชายได้อย่างแน่นอน” องครักษ์ค้อมกายรายงานด้วยความมั่นใจ

ทว่าแม้จะได้ยินคำยืนยันเช่นนั้น หลานเฉินกลับไม่อาจวางใจลงได้เลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่คมกริบฉายแววกระวนกระวายใจและลึกล้ำ ยามตระหนักดีว่าในสถานการณ์ที่พยัคฆ์ร้ายหลุดเข้าไปทำร้ายกู้จิ่นหยางจนเจียนตาย และจวนราชครูกำลังโกรธแค้นจนแทบคลั่ง การไร้ซึ่งหลักฐานเพียงอย่างเดียวย่อมไม่อาจจบเรื่องนี้ลงได้

ที่สำคัญคือ หากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปจนครบสามวัน ตำแหน่งรองแม่ทัพของบิดาก็คงต้องถูกปลด และภัยพิบัติอาจจะลามมาถึงตัวเขาในที่สุด

เปลวเทียนในห้องหนังสือสั่นไหวตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน หลานเฉินเดินวนเวียนไปมาหน้าโต๊ะหนังสืออย่างไม่อาจนิ่งเฉย ความเงียบงันรอบกายยิ่งขับเน้นเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความกดดัน หากไร้ผู้รับผิดชอบ โทสะของทั้งราชสำนักและสกุลกู้ย่อมพุ่งเป้ามาบดขยี้สกุลหลานจนแหลกสลายอย่างไม่ต้องสงสัย

ดังนั้นสิ่งที่จำเป็นที่สุดในยามนี้ คือการสร้างแพะรับบาปขึ้นมาปิดคดีเพื่อเบี่ยงเบนสายตาทุกคู่!

“ดี...” หลานเฉินแสยะยิ้มเย็นเยียบ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นอำมหิตและเด็ดขาด

“แต่เพียงแค่ทำลายหลักฐานยังไม่เพียงพอ เจ้าจงรีบไปจัดแจงสรรหาคน จัดฉากสร้างหลักฐานเท็จเพื่อยัดเยียดให้มีแพะรับบาปมารับผิดชอบเรื่องการปล่อยสัตว์ร้ายในครานี้เสีย ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ต้องรีบส่งมอบตัวการรับบาปออกไปปิดคดีให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด เพื่อตัดความเกี่ยวข้องทั้งหมดออกจากตัวข้าและสกุลหลาน!”

“ข้าน้อยน้อมรับคำสั่งขอรับ!”

องครักษ์คนสนิทประสานมือรับคำสั่งอย่างหนักแน่น ก่อนจะค้อมกายคำนับแล้วเร่งรัดล่าถอยออกจากห้องหนังสือไปปฏิบัติการตามแผนการชั่วทันที

ทิ้งให้หลานเฉินยืนกำหมัดแน่นอยู่เพียงลำพัง แววตาของเขาจับจ้องไปยังความมืดมิดนอกหน้าต่างด้วยประกายเจ้าเล่ห์

ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งเรือนพักของหลานหลิน หลังผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่และชำระคราบไคลเศษดินจนหมดสิ้น นางก็ยังคงนั่งไม่ติด เดินวนเวียนไปมาอยู่ภายในห้องนอนด้วยความกระสับกระส่าย คอยเรียกสาวใช้เข้ามาซักถามข่าวคราวอาการบาดเจ็บของกู้จิ่นหยางอยู่แทบทุกชั่วยามด้วยความห่วงใย

โดยอีกใจหนึ่งก็เต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ลุกท่วมอกยามนึกถึงความอำมหิตของหลานเฉินที่กล้าหลอกใช้นางเป็นเบี้ยล่าง แม้ร่างกายจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าเพียงใด ทว่านางกลับไม่อาจข่มตานอนหลับลงได้เลย

“คุณหนูเจ้าคะ มีจดหมายด่วนจากคุณหนูมู่ชิงเหยาส่งมาถึงมือคุณหนูเจ้าค่ะ”

ซู่ซู่ สาวใช้คนสนิทก้าวเท้าพรวดพราดเข้ามาในห้องนอน พร้อมกับยื่นซองจดหมายปิดผนึกแน่นหนาฉบับหนึ่งส่งมอบให้

เพียงได้ยินชื่อของมู่ชิงเหยา หัวคิ้วงามของหลานหลินก็พลันขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความประหลาดใจ

ด้วยตลอดเวลาที่ผ่านมา นางและอีกฝ่ายไม่เคยมีการติดต่อสัมพันธ์ส่วนตัวใด ๆ อีกทั้งในใจยังชิงชังและริษยาความโดดเด่นของอีกฝ่ายจนไม่เคยคิดจะคบหาสมาคม การที่จู่ ๆ มู่ชิงเหยาร่อนจดหมายลับมาถึงเรือนนอนเช่นนี้ ย่อมต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาเป็นแน่

หลานหลินไม่รอช้า นางรีบฉีกผนึกซองจดหมายแล้วคลี่แผ่นกระดาษออกอ่านทันที

ทว่าทันทีที่กวาดสายตาผ่านเนื้อความด้านใน ใบหน้าอันงดงามหมดจดของหลานหลินก็พลันถอดสี ขาวซีดเผือดไร้สีเลือดในชั่วพริบตา

เนื้อความในจดหมายระบุไว้อย่างชัดถ้อยชัดคำว่า มู่ชิงเหยาได้ล่วงรู้เบื้องหลังและแผนการทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเทศกาลล่าสัตว์หลวงแล้ว ว่าแท้จริงเป็นฝีมือของหลานเฉินที่ลอบวางยาหมีป่าเพื่อจัดฉากสร้างภาพวีรบุรุษ นางจึงเขียนจดหมายฉบับนี้นัดหมายให้หลานหลินออกไปพบหน้าตามลำพังที่อารามซิงฝูนอกเมืองหลวง เพื่อสะสางเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว

ซ้ำยังเขียนกำชับข่มขู่ไว้อย่างเด็ดขาดว่า หากหลานหลินบ่ายเบี่ยงไม่ยอมไปตามนัด นางจะนำหลักฐานทั้งหมดไปถวายรายงานตรงต่อองค์รัชทายาทและจวนราชครูกู้ทันที

มือเรียวงามของหลานหลินสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่จนแผ่นกระดาษในมือสั่นไหว นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกตกใจจนแทบสิ้นสติ นางไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า มู่ชิงเหยาจะสามารถสืบสาวราวเรื่องและสาวเบาะแสมาถึงตัวได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ ทั้งที่เหตุการณ์เพิ่งผ่านพ้นไปได้ไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น

ความเงียบงันอันหนักอึ้งบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก แสงตะเกียงริบหรี่ส่องกระทบใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ ความหวาดผวาและความตึงเครียดแล่นพล่านเข้าเกาะกุมหัวใจ

หากเรื่องนี้ถูกเปิดโปงต่อหน้าพระพักตร์องค์รัชทายาทและท่านราชครู ไม่เพียงแต่หลานเฉินจะต้องโทษประหาร แต่ตัวนางเองก็ย่อมต้องติดร่างแห ถูกลากลงสู่หลุมศพและสูญสิ้นชื่อเสียงคุณหนูอันดับหนึ่งที่เพียรพยายามสร้างมาทั้งชีวิตไปในพริบตา

หลานหลินพยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ สะกดกลั้นความหวาดกลัวแล้วเค้นสมองคิดหาหนทางเอาชีวิตรอดอย่างเร่งด่วน

ทั้งหมดนี้ต้องเป็นเพราะพี่ชายโง่เง่าผู้นั้นเป็นแน่!

นางลอบสบถก่นด่าในใจด้วยความเคียดแค้น ชายสารเลวที่ทำงานสะเพร่าจนทิ้งร่องรอยให้ศัตรูตามกลิ่นมาได้ถึงที่ ในเมื่อหลานเฉินกล้าหักหลังและใช้นางเป็นหมากก่อน เช่นนั้นนางก็ไม่มีความจำเป็นอันใดที่จะต้องเอาอนาคตของตนเองไปเกลือกกลั้วกับความพินาศของเขาอีกต่อไป

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นางจะต้องเอาตัวรอด และรักษาสถานะผู้บริสุทธิ์อันขาวสะอาดของตนเองไว้ให้ได้

“ซู่ซู่!” หลานหลินตวัดสายตาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“เจ้าจงรีบไปสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมรถม้าไว้ให้พร้อม พรุ่งนี้แต่เช้าตรู่ ข้าจะออกเดินทางไปกราบพระไหว้เจ้าที่อารามซิงฝู”

“บ่าวน้อมรับคำสั่งเจ้าค่ะคุณหนู”

ซู่ซู่ย่อกายรับคำอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบถอยร่นออกไปจัดการ

หลานหลินก้มลงทอดสายตามองดูจดหมายข่มขู่ในมืออีกครา แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและเด็ดเดี่ยว นางจะใช้การพบหน้าในวันพรุ่งนี้โยนความผิดทั้งหมดไปให้หลานเฉินรับกรรมแต่เพียงผู้เดียว

หากจะโทษ ก็คงต้องโทษที่ตนเองมีพี่ชายโง่เขลาเบาปัญญาผู้นั้น!

คอยดูเถิด หากนางรอดพ้นจากเงื้อมมือของมู่ชิงเหยาไปได้เมื่อใด นางจะกลับมาคิดบัญชีแค้น ทวงคืนความอัปยศนี้จากหลานเฉินให้สาสมเอง!