چپتر 10: تزکیه‌گران روی زمین

لکس جا خورد و از آنجا که لباسِ میزبان را به تن نداشت تا در کنترلِ حالتِ چهرهاش به او کمک کند، غافلگیری بهروشنی در صورتش نمایان شد. برای لحظهای هر دو فقط به هم خیره ماندند و سپس بهسرعت خونسردیشان را به دست آوردند.

لکس که دیگر زحمتی برای پنهان کردنِ تزکیهاش به خود نمیداد، پرسید: «از کجا فهمیدی؟» باید دربارهٔ تزکیهگرانِ روی زمین و نحوهٔ ارتباط با آنها بیشتر میفهمید. پیدا کردنِ دوبارهٔ چنین فرصتی غیرممکن بود.

«چطور نفهمم؟ حتی سعی نمیکنی قدرتِ درونیت رو پنهان کنی. کسی بهت نگفته باید مراقب باشی؟ اگه یه آدمِ معمولی بودم، ممکن بود بدجوری به دستم آسیب بزنی.»

لکس بیدرنگ فهمید که احتمالاً موقعِ دست دادن، نیروی بیشتری نسبت به یک آدمِ عادی به کار برده است. این یعنی هنوز تسلطِ خوبی بر قدرتش نداشت، چرا که حتی متوجهِ این موضوع هم نشده بود.

«ببخشید، من همین دیروز مرز رو شکستم، فکر کنم هنوز به قدرتم عادت نکردم. وایسا، این یعنی تو هم یه تزکیهگری؟»

جسیکا جوابی نداد، اما با دقت به او خیره ماند. سکوت اتاق را فرا گرفت و رفتهرفته تنش بالا رفت، تا جایی که سنگینیاش را روی لکس انداخت.

بالاخره با لحنی که ناگهان رنگوبوی بازجویی گرفته بود پرسید: «استادت کیه؟ مالِ کدوم منطقهای؟ چرا خودت رو به دفترِ پرنده آبی معرفی نکردی؟»

چنگِ جسیکا روی دستش محکمتر شد و لکس ناگهان فهمید که نمیتواند دستش را بیرون بکشد. حالا کمی ترسیده بود، اما اوضاع هنوز از کنترل خارج نشده بود. هنوز میتوانست خودش را نجات دهد.

«من استادی ندارم، نمیدونم منظورت از منطقه چیه. تو اولین تزکیهگری هستی که میبینم.»

«چطور میتونی بدونِ استاد تزکیه کنی؟ به من دروغ نگو، پایهٔ تزکیهٔ من خیلی از تو بالاتره و راحت میتونم از پسِت بربیام. همینجا همهچیز رو واضح توضیح بده، وگرنه میبرمت دفترِ پرنده آبی. خودت باید بدونی با تزکیهگرای ثبتنشده تو محدودهشون چهجوری رفتار میکنن.»

لکس التماس کرد: «نه، لطفاً گوش کن.» فشاری را که جسیکا به دستش میآورد حس میکرد و مطمئن بود اگر ذرهای بیشتر نیرو به کار ببرد، استخوانهایش را خرد میکند. حتی با اینکه تمرکزِ آغوشِ شاهانه روی دفاع بود، وقتی فاصلهٔ قدرت بین او و حریفش تا این حد زیاد بود، کارِ چندانی از دستش برنمیآمد. باید خیلی زود توضیحی سرهم میکرد که سیستم را لو ندهد. برای مردن خیلی جوان بود! هرگز انتظار نداشت روی زمین با خطر روبهرو شود؛ فکر میکرد دنیاهای دیگرند که جانش را به خطر میاندازند. خوشبختانه، وقتی آغوشِ شاهانه را یاد گرفت، اطلاعاتی کلی دربارهٔ سایر فنونِ تزکیه هم به دست آورد تا بفهمد تفاوتِ آغوشِ شاهانه در چیست. میتوانست از همان اطلاعات استفاده کند تا نشان دهد چطور خودآموز پیش رفته است.

«من فنِ تزکیهم رو روی یه تیکه کاغذ تو یه بطری کنارِ ساحل پیدا کردم. توش خیلی دربارهٔ تزکیه توضیح داده بود، ولی من فکر کردم یه جور یوگاست. تا وقتی امتحانش نکردم و تغییرات رو تو بدنم حس نکردم، جدیاش نگرفتم. تازه همین دیروز برای اولین بار مرز رو شکستم. غیر از چیزایی که از اون بطری یاد گرفتم، هیچچیزِ دیگهای دربارهٔ تزکیه نمیدونم و قبلاً هم هیچ تزکیهگرِ دیگهای رو ندیدم.»

لکس سعی کرد صدایش تا جای ممکن مستأصل و صادقانه به نظر برسد؛ البته در ابتدا واقعاً هم همینطور بود، چون جسیکا حسابی ترسناک به نظر میرسید. اما وقتی یادش افتاد که اگر فقط کمی زمان بخرد میتواند به مهمانخانه پناه ببرد، آرامشِ درونیاش را بازیافت.

جسیکا کمی بیشتر به او خیره ماند تا بفهمد راست میگوید یا نه. در نهایت دستش را رها کرد، اما درست وقتی لکس داشت نفسِ راحتی میکشید، حس کرد هالهٔ عجیبی او را در بر گرفته است. اولین باری بود که چنین چیزی را حس میکرد؛ اگر مجبور میشد کلمهای برای توصیفش انتخاب کند، آن کلمه «تیز» بود. حس میکرد هر حرکتی بکند ممکن است به خودش آسیب بزند و حالا در خطری بهمراتب بیشتر از قبل قرار دارد. با این حال، هاله به همان سرعتی که آمده بود ناپدید شد.

«فعلاً حرفت رو باور میکنم. ولی باید با من بیای دفترِ پرنده آبی. همهٔ تزکیهگرای قانونی باید ثبت بشن و همیشه یه توکنِ هویت همراهشون باشه. اگه بخوای دست از پا خطا کنی یا فرار کنی... خب، مطمئنم همین الان حس کردی که چیِ من دورت رو گرفت. من بهعنوانِ رئیسِ ناحیه این اختیار رو دارم که هر تهدیدِ مشکوکی رو از بین ببرم.»

مو به تنِ لکس سیخ شد. این دیگر مرزِ دیوانگی بود! او فقط میخواست از کارش استعفا بدهد، اما باسِ سابقش داشت پشتسرهم جانش را تهدید میکرد. دنیای تزکیه واقعاً خطرناک بود.

لکس گفت: «باشه، باشه، باهات میام. ما سالهاست با هم همکاریم، من رو میشناسی. هیچ کارِ عجیبی نمیکنم.»

با حرفِ لکس، جسیکا ناگهان به یاد آورد که واقعاً چند سالی میشود با او همکار است. هرچند شناختِ عمیقی از این مرد نداشت، اما آنقدر با او وقت گذرانده بود که بداند چهجور آدمی است. بهوضوح آرام شد، اما گاردش را کاملاً پایین نیاورد.

«دنبالم بیا و عادی رفتار کن. اگه کسی توی دفتر پرسید کجا میریم، فقط بگو دارم میبرمت مرکزِ شهر به دفترِ حقوقی تا استعفات رو نهایی کنیم.»

لکس لبخندِ بیرمقی زد و سر تکان داد. بهدنبالش از دفتر بیرون رفت و بهسرعت از میانِ ساختمان گذشتند. دید هنری پشتِ میزش نشسته است، اما واقعاً انگار وقتِ حالواحوال نبود. خوشبختانه هیچکس نپرسید کجا میروند.

وقتی به خیابان رسیدند، یک شاسیبلندِ مشکی جلوی در پارک شده بود و رانندهای درحالیکه در را باز نگه داشته بود، انتظارشان را میکشید. لکس پشتسرِ جسیکا سوارِ ماشین شد و راه افتادند. مدتی در سکوت نشستند. لکس که پس از تهدیدهای مداوم دوباره خونسردیاش را به دست آورده بود، به این فکر میکرد که چطور میتواند اوضاع را درست کند. بخشِ زیادی از ماجرا به این بستگی داشت که در این بهاصطلاح دفترِ پرندهٔ آبی چطور با او رفتار میکنند. اما لکس آدمی نبود که دسترویدست بگذارد تا ببیند اوضاع چطور پیش میرود؛ باید خودش دستبهکار میشد.

لکس با لحنی بیمیل پرسید: «خب... تزکیهگرها خیلی زیادن؟»

جسیکا مکث کرد، اما سرانجام جواب داد: «تزکیهگرها اونقدر کمیاب هستن که مردمِ عادی از وجودشون خبر ندارن، اما اونقدر هم زیادن که قوانینِ خاصی براشون وضع شده. بیشترِ خانوادههای قدرتمند یا قدیمی تزکیهگر دارن و بیشترِ مدیرای ردهبالای هر شرکتِ بزرگی هم از اونا هستن. توی حکومتهای دموکراتیک کمتر پیدا میشن، اما ارتشها پر از اونان. میتونی اینطوری حساب کنی که هر کسی با یه جایگاهِ خاص، اگه خودش تزکیهگر نباشه، دستکم باهاشون سروکار داره. حتی یه آدمِ عادی که خودش رو بالا میکشه و موفق میشه هم بالاخره مسیرش به اونا میخوره، و چهبسا خودش هم به یه تزکیهگر تبدیل بشه.»

«پس چطور اینقدر رازِ بزرگیان؟ من تا وقتی فنِ تزکیهام رو به دست نیاورده بودم، اصلاً باور نمیکردم واقعی باشن.»

«رازه، اما نه یه رازِ خیلی سفتوسخت. همهجا پر از کتاب و فیلم و سریال دربارهشونه. اما بیشترِ خبرگزاریها بهشدت کنترل میکنن که چی بهعنوانِ خبرِ واقعی پخش بشه، و خودِ تزکیهگرها هم انگیزهٔ زیادی دارن که همهچیز رو بیسروصدا نگه دارن. منابعِ تزکیه کمیابن و هرچی تقاضا براشون بیشتر باشه، رقابت هم سنگینتر میشه.»

«اگه اینقدرها هم مهم نیست... پس چرا وقتی فهمیدی من تزکیهگرم اونطور واکنشِ تندی نشون دادی؟»

«فرقِ اززمینتاآسمونی بینِ یه تزکیهگرِ ثبتشده و ثبتنشده هست. بهخاطرِ قدرت و تواناییهای بالاشون، اگه تزکیهگرها تحتِ کنترل نباشن، همهجا به آشوب کشیده میشه. قدیما، خاندانها یا فرقهها صلح رو برقرار میکردن. توی دنیای مدرن همهچیز عوض شده. توی آمریکا سه تا شرکتِ خصوصی با دولت قرارداد دارن تا فعالیتِ تزکیهگرها رو کنترل کنن، پرندهٔ آبی یکی از اوناست. اونا فهرستی از تزکیهگرهای ثبتشده و یهسری اطلاعاتِ اولیه ازشون رو نگه میدارن. اینطوری اگه اتفاقی بیفته، راحتتر میتونن بفهمن کارِ کی بوده. اما داستانِ تزکیهگرهای ثبتنشده فرق میکنه. ثبتنام کردن هیچ ضررِ خاصی نداره و در عوض کلی مزایا داره، واسه همین فقط کسایی که ریگی به کفششونه ثبتنام نمیکنن. بیشترِ وقتا، اونا مجرماییان که از یه کشورِ دیگه فرار کردن، یا آدمایی با نیتهای شوم.»

جسیکا دوباره کمی مکث کرد؛ مطمئن نبود گفتنِ اطلاعاتِ بیشتر چقدر کارِ درستی است. سرانجام تصمیم گرفت به لکس هشدار بدهد.

«باید خیلی مراقب باشی. اگه واقعاً خودت بهتنهایی تزکیه کردی و هیچ پشتوانهای نداری که بهش تکیه کنی، پس جزوِ آسیبپذیرترین دسته از تزکیهگرها قرار میگیری. با اینکه تزکیهگرها باید از قوانینِ خاصی پیروی کنن و فعالیتهاشون کنترل میشه، اما امتیازاتِ ویژهای هم بهشون داده میشه. تو حالتِ عادی اوضاع خیلی هم بد نیست، اما اگه یه تزکیهگر با سطحِ تزکیهٔ بالا تو رو تهدیدی برای منافعش ببینه، توی کشتنت درنگ نمیکنه و تهش هم فقط یه جریمه میده. اگه میخوای زنده بمونی، اکیداً پیشنهاد میکنم هرچه زودتر به یه سازمان ملحق بشی.»