چپتر 1040: تاریخچه

پریها از بیطاقتیِ لکس و همچنین تمایلش برای کمکِ بیدردسر به آنها کمی جا خوردند. برای دفاع از خودشان باید گفت که مدتها وقت داشتند تا نجات یافتن از این سرنوشتِ شوم را تصور کنند، و این اصلاً شبیهِ تصوراتشان نبود.

اول از همه، لحظهای که فهمیدند منجیِ مقدّرشان یک انسان است، کمی احساسِ تلخی کردند. انتظار نداشتند انسانی به نفعِ آنها علیهِ نژادِ خودش کار کند. همچنین دلشان نمیخواست هیچ احساسِ مثبتی به نژادی داشته باشند که از همان ابتدا مسببِ گرفتاریشان بود.

اما به نظر میرسید او فقط نگرانِ ورود به تالارِ نهایی است. نه به رازِ بزرگِ محدودهٔ اقتدار اهمیتی میداد، نه به چیزی که در ازای کمکشان به او پیشنهاد میدادند.

پریِ زرهپوش سعی کرد به لکس هشدار بدهد: «قلبِ محدودهٔ اقتدار جای خطرناکیه. جانورانِ قدرتمندی که از هالهٔ آواتارت نمیترسن، و محیطی پرخطر احاطهش کردن.»

لکس پرسید: «آره، آره، فهمیدم. فقط بگید کجاست، یا یکیتون میخواد باهام بیاد؟»

نمیخواست خیلی سمج به نظر برسد، چون این پریها مدتها عذاب کشیده بودند. اما توضیح دادنِ این موضوع به آنها هم سخت بود که بعید است چیزی در اینجا واقعاً بتواند به او آسیبی برساند.

پری ماتومبهوت ماند و به مردمش نگاه کرد.

«منجیِ بزرگ، اگه کمی بهم وقت بدید، آماده میشم تا همراهیتون کنم. اگه یکی از ما باهاتون بیاد، پشت سر گذاشتنِ آزمونهای قلبِ محدودهٔ اقتدار براتون راحتتر میشه.»

لکس آهی از سرِ تسلیم کشید و گفت: «باشه، برو.» انگار مغزِ متفکرِ قدرتمندی داشت رویدادهای زندگیاش را با دقت سازماندهی میکرد، شخصیتی شیطانی که سفرِ بینهایت طولانیاش را مینوشت تا او را برای استفاده از رزین بیشتر در تعلیق نگه دارد. آخه آدم برای یک نفسِ راحت کشیدن باید چه کار میکرد؟

پری به شهرش برگشت و بهسمتِ همان قلعهای رفت که از طریقش به این پایین رسیده بود. اما قلعه در این نسخهٔ مینیاتوری شبکهٔ تونلِ زیرزمینی نداشت، بلکه در عوض چیزی شبیهِ یک انجمنِ نظارتی را در خود جای داده بود.

پری با آنها دیدار کرد و لابد با استفاده از حسِّ روحیاش گفتوگوی طولانیای با آنها داشت، چون لکس صدای حرف زدنشان را نمیشنید. لکس از نظرِ فنی میتوانست با ورود به ذهنشان در گفتوگوهایشان جاسوسی کند، اما نمیخواست فضولی کند.

از روی کنجکاویِ محض و بدونِ هیچ تمایلی به جاسوسی یا سوءاستفاده از این توانایی پرسید: «هی پل، راهی هست که بتونم مخفیانه به گفتوگوهای حسِّ روحیِ بقیه گوش بدم؟» و تأکید کرد: «تمرکزِ اصلی اینجا روی کلمهٔ مخفیانهست.»

«تا وقتی عالمِ تزکیهت بالاتر باشه، یا ذاتت بهمراتب قویتر باشه، اصلاً کارِ سختی نیست.»

انگشتر روشِ کار را به لکس منتقل کرد، که صرفاً کاربردِ متفاوتی از حسِّ روحیِ خودش بود. همزمان، راههایی برای پنهان نگه داشتنِ حسِّ روحیاش از دیگران و همچنین حس کردنِ اینکه آیا کسی سعی دارد در گفتوگوهایش جاسوسی کند یا نه را به لکس فرستاد.

قویتر بودن از بقیه واقعاً یک تقلبِ بزرگ بود. یادگیریِ همهچیز برای لکس فقط دوازده ثانیه طول کشید. یک بارِ دیگر به پریها نگاه کرد، اما بعد سر تکان داد. گذاشت حریمِ خصوصیشان را داشته باشند.

جلسه خیلی طول نکشید و پری بهزودی آنجا را ترک کرد، هرچند لکس بیاختیار متوجهِ تمامِ نگاههایی شد که پری از همنوعانش دریافت میکرد. انگار به زیارتی میرفت که هرگز از آن برنمیگشت. حتی خودِ پری هم چهرهای غمگین به خود گرفته بود، گویی تمامِ زندگیاش به این لحظهٔ فداکاریِ بزرگ ختم میشد.

لکس دلش میخواست محکم به پیشانیاش بکوبد، اما خودش را کنترل کرد.

لکس پرسید: «میدونی جایی که داریم میریم کجاست؟ منظورم نسبت به جاییه که الان هستیم؟»

«میتونم مکانِ قلبِ محدودهٔ اقتدار رو حس کنم. باید بهسمتِ غرب سفر کنیم.»

لکس در حالی که میگذاشت پری آستینش را بگیرد، گفت: «خب، صبر کن.» سپس بهسمتِ غرب آنی منتقل شد.

پری که از نظرِ ذهنی آماده نبود، خشکش زد. پیش از این هرگز انتقالِ آنی را تجربه نکرده بود و چیزی هم از آن نمیدانست، برای همین نمیتوانست درک کند که دقیقاً چه اتفاقی افتاده است.

لکس در حالی که به پری نگاه میکرد، گفت: «من همینطور مسافتهای طولانی رو تلهپورت میکنم، تو فقط راهنماییم کن که کجا برم.» اگر کسی پوستِ شل و چروکیدهای را که روی تنِ پری انباشته شده بود نادیده میگرفت، در واقع تا حدودی بامزه بود.

«من راهنماییتون میکنم، منجی! شما حتی از چیزی که فکر میکردیم هم قویترید.»

لکس خندید و درحالیکه با راهنماییِ پری یک بارِ دیگر آنی منتقل میشد، گفت: «خبر نداری.»

«راستی، اسمم لکسه. لازم نیست هی بهم بگی منجی. اگه فضولی نیست، دقیقاً چهجوری تو این وضعیت گیر افتادید؟»

«بله، منجی لکس، باعثِ افتخارمه که تاریخمون رو براتون تعریف کنم. اسمِ من لرویه و از تبارِ هاکا هستم. خیلی وقت پیش، قبل از اینکه توی این قلمرو زندگی کنیم، پریها و انسانها اتحادِ موقتی تشکیل داده بودن. هر دوی ما از زیرِ درخت بهشت تبعید شده بودیم، چون نژادهای دیگه و قویتر جامون رو گرفتن. از اونجا که درخت بهشت فقط قویترینها و بهترینها رو برای رسیدگی به ریشههاش میخواد، شکستِ ما به این معنی بود که خونه و محافظتمون رو از دست دادیم.

«ما که به سرزمینهای بیسایه تبعید شده بودیم، محکوم شدیم به زندگیِ عشایری و دربهدری برای پیدا کردنِ پناهگاه. اما هر جا که سعی میکردیم ساکن بشیم، نژادهایی که جامون رو گرفته بودن پیدامون میکردن. فقط به تبعید کردنمون راضی نبودن. میخواستن کلِ نژادمون رو از بین ببرن تا دیگه نتونیم جون بگیریم و جایگاهمون رو پس بگیریم.

«ضعیف و شکارشده، اونقدر دویدیم و فرار کردیم که دیگه انگار هیچ امیدی نمونده بود. همون موقع بود که انسانها این قلمرو رو کشف کردن. اما این دژِ طبیعی یه ایرادِ بزرگ داشت؛ شکافهای زیادی که هر از گاهی ظاهر میشدن. با اینکه این شکافها هر کسی رو راه نمیدادن، نمیتونستیم ریسک کنیم.

«اینجا بود که انسانها پیشنهادِ یه فداکاریِ مشترک رو دادن. با استفاده از دانشِ عظیمِ نژادِ خودشون و تواناییهای شگفتانگیزِ ما، راهی پیدا کردن تا قلمرو رو به روی غریبهها ببندن. این کار به یه فداکاریِ بزرگ و مشترک نیاز داشت، چون قویترین انسانِ اون زمان باید جونِ خودش رو فدا میکرد تا افسونی بسازه که روی قلمرو اثر بذاره. همزمان، رهبرِ پریهای اون زمان هم باید فشارِ افسون رو با تنِ خودش تحمل میکرد و اجازه میداد این تغییر انجام بشه.

«اما همون موقع بود که فریب خوردیم. با اینکه اون انسان واقعاً خودش رو فدا کرد، اما دروغ هم گفت. فقط رهبرِ اون زمانِ پریها نبود که تحتِ تأثیر قرار گرفت، بلکه تا زمانی که نژادِ ما وجود داشت، هر پریای که بارِ رهبری رو به دوش میکشید هم گرفتار میشد.

«بنابراین وقتی رهبرمون مُرد، رهبرِ بعدی بلافاصله زیرِ فشارِ خردکنندهٔ افسونی رفت که برای اثر گذاشتن روی این قلمروی مهرومومشده استفاده شده بود. این پناهگاهِ موقت شد زندانمون، و متحدانِ سابقمون شدن زندانیهای ما! دلیلش این بود که افسون برای سرِ پا موندن به یه تنِ زنده نیاز داشت، و اگه از پریای به پریِ دیگه منتقل نمیشد، اثرش از بین میرفت!

«در طولِ نسلها، ما با انتخابِ همدیگه بهعنوانِ رهبر از هم حمایت کردیم و بارِ افسون رو قبل از مرگِ هر پری، به پریِ بعدی انتقال دادیم. در طولِ فرایندِ انتقال، یاد گرفتیم که چهجوری افسون رو کمی تغییر بدیم تا امیدی برای فرار و آزادی داشته باشیم، هرچند دستمون برای تغییر دادنش خیلی بسته بود.

«به همین دلیله که تقریباً کلِ نژادِ پریها از دستِ این افسون زجر کشیدن و پژمرده و ضعیف شدن. اما یه راهِ فرار وجود داره؛ راهی که حتی انسانِ سازندهٔ افسون هم نمیتونست کاری براش بکنه، چون به قوانینِ خودِ قلمرو مربوط میشه.

«وقتی کسی که از قوانینِ قلمرو پیروی میکنه، به رازِ قلمرو دسترسی پیدا کنه و فاشش کنه، قلمرو برای شارژِ مجدد به یه حالتِ خوابِ موقت میره و گنجینهٔ پنهانِ جدیدی میسازه تا جایگزینِ قبلی بشه.

«این خواب همون فرصتیه که بهش نیاز داریم. پریها نسلهاست که دور از چشمِ انسانها پنهان شدن و تلاش کردن این باورِ غلط رو بینشون جا بندازن که همهٔ پریها مُردن. این کار برای اینه که وقتی دورهٔ خواب فرا رسید، بتونیم مخفیانه از قلمرو فرار کنیم. وگرنه، با این وضعیتِ خستهمون، اگه انسانها دوباره سعی کنن گیرمون بندازن یا ازمون سوءاستفاده کنن، نمیتونیم باهاشون بجنگیم.

«در این صورت، تنها کاری که از دستمون برمیاد اینه که تا پای جون بجنگیم. در نبودِ امید، میتونیم...»

لکس درحالیکه به گنجینهای درخشان اشاره میکرد، پرسید: «نمیخوام حرفت رو قطع کنم، اما این همون رازِ بزرگیه که ازش حرف میزنی؟»

در مقطعی، بیآنکه لروی متوجه شود، از لایهلایه تلههای مرگبار و موانعی گذشته بودند که هزاران سال جلوی رسیدنِ انسانها به آنجا را گرفته بود.