چپتر 1055: موجودِ چهارشاخک و هدیهٔ ورا

لکس وقتی به عمارت نیمهشب آنی منتقل شدند، به پریهای خسته و فرسودهٔ پشتِ سرش گفت: «به مهمانخانهٔ نیمهشب خوش آمدید.» با توجه به اینکه تقریباً هر جای این قلمرو همان سطح از خلوص را در انرژیِ روحی و کیفیتِ هوایش داشت، تأثیرِ اولیه چندان میخکوبکننده نبود. اما بههرحال این چیزی نبود که پریها به آن اهمیت بدهند.

محیطِ گرم و پذیرا و چهرههای خندانِ بیشمار بیدرنگ آنها را تحتتأثیر قرار داد. حضورِ اینهمه انسان معذبشان میکرد، اما هیچ خصومتی حس نکردند و به نظر نمیرسید کسی توجهِ خاصی به آنها داشته باشد؛ اتفاقی که در واقع باعث شد خیالشان راحت شود.

لکس قصد داشت خودش همهجا را نشانشان بدهد، اما از اینکه دید ورا با بیصبری درست جلوی عمارت قدم میزند، جا خورد. بهمحضِ اینکه لکس ظاهر شد، لبخندِ عریضی روی صورتِ دختر نقش بست و کاهنه با تمامِ سرعت به سمتش آمد.

با شور و هیجانی بیشتر از آنچه لکس تا به حال از او دیده بود، گفت: «یه چیزی برات دارم! زود باش کاراتو تموم کن، همین الانش هم ساعتهاست منتظرتم!»

چند ساعت منتظر مانده بود؟ اگر لکس اهلِ شرطبندی بود، حدس میزد دقیقاً از همان زمانی که کالبدش را بهطورِ کامل بیدار کرده بود.

سر تکان داد. خوب میدانست کاهنه آنقدر به او کمک کرده که نتواند نادیدهاش بگیرد. هرچند قرار نبود غیبگویی لزوماً و کاملاً دقیق باشد، اما ورا هر زمان که خدماتش را ارائه میداد، شریکی بسیار قابلاعتماد برایش بود.

«دوستانِ من، به مهمانخانهٔ نیمهشب خوش آمدید. دوست داشتم شخصاً شما را به گردش ببرم، اما وظیفه صدایم میزند. شما را به یکی دیگر از کارمندان میسپارم و مطمئن میشوم که به وضعیتِ اقامتتان رسیدگی شود. بعد از آن راحت باشید و همهجا را بگردید. اگر احساس کردید از مهمانخانه خوشتان آمده و میخواهید برای همیشه اینجا بمانید، به من خبر بدهید تا سفارشتان را بکنم و سعی کنم استخدامتان کنم. اگر هم میخواهید به راهتان ادامه دهید، باز هم مختارید.»

یکی از پریها گفت: «لطفاً بهخاطرِ ما معطل نشوید، منجیِ بزرگ!» و سپس تعظیمِ عمیقی کرد. لکس سر تکان داد، کارمندی را در عمارت پیدا کرد و وضعیت را برایش توضیح داد، و بعد به سمتِ ورا برگشت که آنقدر هیجانزده بود انگار در لاتاری برنده شده است.

لکس بیاختیار پرسید: «چت شده؟»

«اصلاً خبر نداری! وای لکس، اگه از قبل شوهری برای آیندهم انتخاب نکرده بودم، میبوسیدمت! تو مثلِ ستارهٔ شانسِ منی! نمیدونم چیکار کردی، ولی مسیرِ کلِ زندگیم چند ساعت پیش عوض شد! بیا، دنبالم بیا، زود باش!»

دختر بدونِ هیچ توضیحی شروع به دویدن کرد و بهسختی جلوی خندهاش را گرفت. یک ماشینِ گلف همان نزدیکی پارک کرده بود و پرید روی صندلیِ راننده.

لکس همانطور که کنارش مینشست، پرسید: «میدونی که میتونم راحت ما رو به جایی که باید بریم تلهپورت کنم، مگه نه؟» — «میدونم، میدونم، ولی زمانبندیِ این چیزا مهمه. نگرانش نباش. بذار جزئیات رو برات بگم، مطمئنم کنجکاوی بدونی چه خبره.»

«عجب، موندم چی باعث شده همچین فکری بکنی.»

ورا فقط به کنایهاش خندید، آنقدر هیجانزده بود که اهمیتی نمیداد.

«قراره یه کاری برات بکنم، و حدس بزن چی شده؟ حتی پولی هم ازت نمیگیرم! در عوض، هر بار که از کاری که میخوام بکنم سود بردی، فقط بر اساسِ اینکه فکر میکنی چقدر بهت کمک کرده بهم پول میدی. میتونی کاملاً خودت قیمت رو تعیین کنی، من بهت اعتمادِ کامل دارم.»

ورا وقتی دربارهٔ پرداخت حرف میزد، عملاً روی صندلیاش بالا و پایین میپرید. مشخصاً این اعتماد نبود که به او انگیزه میداد، بلکه آگاهیِ دقیق از چیزی بود که باید انتظارش را میکشید.

«هر بار؟ داری میگی قراره از این یه کار چند بار سود ببرم؟»

گفت: «اوه آره. یه رازِ کوچیک رو بهت میگم. پیشگوییهای من تغییر میکنن و همیشه دقیق نیستن، برای همین نمیتونم با اطمینان بگم چند بار قراره ازش استفاده کنی. مثلاً چند ساعت پیش، یه اتفاقی افتاد که مسیرِ کلِ زندگیم رو عوض کرد! میدونی این یعنی چی؟ یعنی هر پیشگویی که تا حالا دربارهٔ زندگیِ خودم داشتم، با هر چیزی که این تغییر رو رقم زده، باطل شده.

«این در واقع خیلی رایجه. بههرحال، تو سطحِ من، نمیتونم با رازهای بزرگترِ جهان ارتباط برقرار کنم. این یعنی من کاملاً از پیشبینیِ اثراتِ هر چیزی بالاتر از یه سطحِ خاص عاجزم. پس از نظرِ فنی، ممکنه یه تغییرِ دیگه اتفاق بیفته که ثابت کنه رؤیاهای فعلیم غلطن. ولی طبقِ تجربهٔ من، همچین تغییراتی رایج نیستن. این قطعاً قراره بهت کمک کنه، و تو هم قطعاً قراره پولِ خیلی خوبی بهم بدی!»

لکس خبر نداشت که او معمولاً رانندهای بیاحتیاط است یا نه، اما در آن لحظه ورا ماشینِ گلف را طوری میراند که انگار بهکلی از وجودِ ترمز بیخبر بود، یا اصلاً نمیدانست میتواند پایش را از روی پدال بردارد.

بیاختیار پرسید: «خب، میخوای بهم بگی قراره چیکار کنی؟» کنجکاو شده بود. حدس میزد تغییری که دختر از آن حرف میزد، به دست زدنِ او به رزین و عوارضِ جانبیاش مربوط باشد. منطقی بود که ورا نمیتوانست رویاروییِ او با آن را از پیشبینی کند. در واقع، اگر میتوانست جای نگرانی داشت.

ورا گفت: «فقط صبر کن.» و به رانندگی ادامه داد.

از مناطقِ مسکونی دور شدند و پس از مدتی، به یکی از خانههای کوچک و تکافتادهای رسیدند که لکس در اطرافِ مهمانخانه قرار داده بود. آنجا کاملاً خلوت بود و لکس حتی یک نفر را هم هیچکجا نمیدید، اما این موضوع مانعِ ورا نشد.

ماشینِ گلف را پارک کرد و با عجله به سمتِ در دوید، اما بعد آرام گرفت و مؤدبانه در زد.

تغییری که کرد شدید و جالب بود. ناگهان شبیهِ یک بانوی جوانِ بسیار خونسرد و باوقار شد و اصلاً شباهتی به آن نوجوانِ هیجانزدهای نداشت که تا یک دقیقه پیش نشان میداد.

موجودی در را باز کرد که لکس فقط وصفش را شنیده بود، اما ندیدهاش بود. بلندقد بود، با حدودِ هشت فوت (۲٫۴ متر) ارتفاع و تنی که تا حدودی شفاف بود. فقط تکههایی شبیهِ استخوان بخشهای خاصی از آن را پوشانده بود، هرچند لکس مطمئن نبود که آیا بخشی از تنش هستند یا چیزی شبیهِ لباس.

بهجای پا چهار شاخک داشت و در هوا شناور بود. هر دو بازویش شبیهِ بازوی انسان بود، اما شیارهای عجیبی داشت که باعث میشد به نظر برسد اگر انگشتانش را ببندد، نه یک مشت، بلکه شاخکِ دیگری شکل میگیرد. صورتش، یا دستکم آن بخشی که چشمانش قرار داشتند، هیچ ویژگیِ متمایزی نداشت و کاملاً تخت بود.

موجود حرفی نزد و ورا هم چیزی نگفت. دختر فقط از روی احترام سر خم کرد و آنها را همانجا تنها گذاشت.

لکس به شدت تحت تأثیر قرار گرفت. او مدتها به دنبال راهی برای پنهان کردن فیزیک بدنی و هویت واقعیاش بود، و حالا این فرصت درست جلوی پایش افتاده بود. در این صورت، احتمالاً باید به این فکر میافتاد که چگونه دستمزد و لطف ورا را جبران کند.