چپتر 1089: حرکت

آسیبِ ناشی از حمله گسترده بود، اما خوشبختانه هیچ تلفاتی در پی نداشت، که تقریباً یک معجزه به حساب میآمد. تقریباً، چون همهٔ مهمانهای قدیمیِ مهمانخانه، چه پیر و چه جوان، چه قوی و چه ضعیف، با آمدن به مهمانخانه قدرتها و تکاملهای مختلفی را پشتسر گذاشته بودند. حتی بچهها هم بسیار قویتر شده بودند و با اینکه شاید هنوز خودشان تزکیه را شروع نکرده بودند، اما تنِ آنها دستکمی از تنِ یک تزکیهگر نداشت.

اما با وجودِ اینکه تلفاتی در کار نبود، بسیاری مجروح شده بودند. کمبودِ غلافهای بازیابی وضعیت را بسیار بحرانیتر میکرد و دکتر چارلز بِست تمامِ تلاشش را میکرد تا مطمئن شود اوضاع از این بدتر نمیشود.

پریهایی که بهتازگی به مهمانخانه پیوسته بودند، در این زمان ارزشِ خود را ثابت کردند و با استفاده از گَردهٔ پریِ خود تمامِ مجروحان را شفا دادند، یا دستکم جلوی وخیمتر شدنِ حالشان را گرفتند. همزمان، بسیاری از آنها بیاختیار به لیچِ زیبایی نگاه میکردند که در آسمان داشت روحِ دشمنانش را شکنجه میداد.

حرفهای لکس را به یاد آوردند که گفته بود همه باید در مهمانخانه مؤدب باشند. ناگهان دیگر به حرفش شکی نداشتند. همه باید مؤدب میماندند، وگرنه خدا میدانست آن بانو چه کار میکند.

وقتی صحبتِ لکس با آنیتا تمام شد، اولین کاری که کرد این بود که پایین برگشت، یک قطره خون برداشت، آن را با مقدارِ زیادی آب مخلوط کرد و سپس از آن برای درمانِ همهٔ مجروحان استفاده کرد. بهراحتی میتوانست برای هر نفر یک قطره استفاده کند، اما حتی اگر خونش را رقیق میکرد، باز هم تأثیرش بهاندازهٔ کافی خوب بود. گذشته از این، برایش کمی عجیب بود که راه بیفتد و خونش را روی مردم بچکاند. واقعاً باید به فکرِ جایگزینی برای این کار میافتاد.

علاوه بر مردم، بسیاری از ساختمانها هم آسیب دیده بودند و بدونِ لباسِ میزبان، تعمیرِ آنها باید دستی انجام میشد. با توجه به اینکه همهٔ آنها تزکیهگر بودند و فنونی داشتند که در بازسازی کمک میکرد، لکس دردسرِ چندانی پیشبینی نمیکرد. اما بهجرئت میشد گفت که آرام نگهداشتنِ تمامِ مهمانهایی که از ماندن در مهمانخانه خسته شده بودند، حالا دیگر مکافات بود.

بیشترِ مهمانها این حادثه را صرفاً میانپردهای سرگرمکننده در طولِ اقامتشان در مهمانخانه میدیدند. در بهترین حالت، فقط کنجکاو بودند ببینند بعد از پایانِ کاملِ این ماجرا، محلیها چه واکنشی نشان میدهند. اما برای بعضی از آنها جالب بود که اصلاً چنین حملهای رخ داده است.

هر کسی پیشِ خودش فکر میکرد که مهمانخانهدار بهراحتی میتواند این حمله را پیشبینی کند و جلوی وقوعش را بگیرد. پس چرا اجازه داد اتفاق بیفتد؟ آیا واقعاً آنقدر مشغول بود که اصلاً نمیتوانست هیچ توجهی به مهمانخانه بکند؟ آیا این پیامدِ ایجادِ یک قلمروی جدید بود؟

هیچ جوابی وجود نداشت و آنها هم قرار نبود جوابی بگیرند.

بعد از اینکه لکس به تمامِ نگرانیهای فوریِ مهمانخانه رسیدگی کرد، لئونیداس و گردانِ نیمهشبِ جدید را احضار کرد.

با اینکه این گردان تنها سیصد نفر نیرو داشت، قرار بود در آینده نیروی مبارزِ مهمانخانهٔ نیمهشب باشند و حالا وقتِ اولین اعزامشان بود. البته بهجز آنها، چند تن دیگر از اعضای مهمانخانه هم درخواست کردند که همراهشان بیایند و لکس دستِ رد به سینهٔ هیچکدامشان نزد.

حدود پانزده دقیقه بعد از پایانِ حمله، نیروی تلافیجوی مهمانخانه آماده بود، بنابراین لکس همهٔ آنها را پیشِ آنیتا برد. او جلسهٔ شکنجهاش را متوقف کرده بود تا به کاوین چشمغره برود. حسی به لکس میگفت که آنها دارند خصوصی بحث میکنند.

سرانجام رو به لکس کرد و گفت: «انگار شوهرِ عزیزم فکر میکنه امروز خیلی به خودم فشار آوردم و باید استراحت کنم.» چهرهٔ آنیتا پر از نارضایتی بود، اما لکس قصد نداشت خودش را قاطیِ دعوای زنوشوهری کند.

«یه فهرست از تمامِ گروههای درگیر آماده کردم. اگه چیزِ جدیدی فهمیدم، بهت خبر میدم، ولی کلشون باید همینها باشن.»

لکس از اینکه آنیتا همراهشان نمیآمد تا حدی خیالش راحت شد و بیصدا فهرست را گرفت. هیچکدام از نامهای روی آن را نمیشناخت، اما این موضوع بهزودی حل میشد. صرفنظر از این، اولین هدفش خودِ درختِ بهشت بود.

با اینکه آنیتا خیلی راحت کلونِ آن را از بین برده بود، لکس انتظار داشت بدنِ اصلی مقاومتِ بیشتری نشان دهد. با وجود اینکه به عالمِ نوزادِ روح محدود بود، تکههای بیشماری رزین جذب کرده بود و بنابراین اگر میتوانست فراتر از سطحِ خودش بجنگد، لکس تعجب نمیکرد. تازه این جدا از آن بود که احتمالاً یک موجودِ افسانهای به حساب میآمد.

خیلی بیهمتا بود...

لکس خشکش زد. درختِ بهشت یک موجودِ افسانهای بود که نه یکی، بلکه تکههای بیشماری رزین جذب کرده بود. با خودش فکر کرد... یعنی میشد جسدِ درخت بهعنوانِ یکی از موادِ لازم برای ترمیمِ سیستم به حساب بیاید؟ اگر اینطور بود، آیا همان رزین محسوب میشد یا یک مادهٔ متفاوت؟

این حمله نمیتوانست در زمانِ بهتری رخ دهد. در حالتِ عادی، لکس فقط برای استفاده از جسدِ یک موجودِ افسانهای، دست به کشتنِ آن نمیزد. اما حالا که بههرحال قرار بود از یکی از آنها درسِ عبرت بسازد...

«نگران نباشید، بانو آنیتا. من ترتیبی میدم که درختِ بهشت تمامِ نیروی خشمِ شما رو حس کنه. حتی یه ذره از جسدش هم باقی نمیمونه!»

لکس انرژیاش را گسترش داد و گردان و همچنین تمامِ کسانی را که همراهشان میآمدند در بر گرفت و همه را آنی به بیرون منتقل کرد. پیدا کردنِ چیزهای دیگر در این قاره شاید سخت بود، اما درخت تقریباً از همهجا دیده میشد.

اندازهاش واقعاً نجومی بود و حتی اگر آنیتا زورش به آن میرسید، لکس فکر نمیکرد از پای درآوردنش حتی برای او هم کارِ آسانی باشد. راستش، اگر لکس شروع به سوزاندنش میکرد، احتمالاً ماهها سوختنِ مداوم طول میکشید تا آتش در تمامِ بدنش پخش شود، چه رسد به اینکه بخواهد واقعاً آن را کامل بسوزاند. لکس انگار داشت با یک ماهِ کوچک میجنگید!

اما نگران نبود، چون چیزِ خاصی دقیقاً برای همین کار آماده کرده بود.