چپتر 1096: آسان

ارتقای قابلیتها اتفاقِ خوبی بود. همچنین نشان میداد که با ترمیمِ کارکردِ سیستم، عملکردش هم بالا میرود. تازه این فقط در کارکردِ ۴۰٪ بود. لکس حتی نمیتوانست تصور کند اگر سیستم به ۵۰٪ یا حتی ۱۰۰٪ برسد، چه خواهد شد!

از همه مهمتر، اختیاراتِ لکس در سیستم هم به سطحِ ۵ افزایش یافته بود!

این فوقالعاده مفید بود، چون حالا میتوانست چیزهای خیلی بیشتری را مستقیماً از سیستم بخرد! آرایههای قدرتمندتر و متنوعتر، گرفتنِ جوابهای دقیقتر از مری، و همچنین اِعمالِ کنترلِ بیشتر روی جنبههای مختلفِ مهمانخانه.

هرچند اعلانِ مربوط به افزایشِ اختیاراتش از همه سادهتر بود، اما شاید بیشترین فایده را داشت.

حالا فقط مانده بود سه مأموریتی که با هم دریافت کرده بود! اما حتی با وجودِ گرفتنِ سه مأموریت بهطورِ همزمان، لکس هیچ فشار یا خطری حس نمیکرد. برعکس، نهتنها انجامشان خیلی آسان به نظر میرسید، بلکه بسیار جالب هم بودند. انگار مخصوصِ جدیدترین کاربردِ میخانهاش طراحی شده بودند.

اولین مأموریت، تأمینِ موادی بود که میتوانست قوانین را در محدودهٔ مهمانخانه تقویت کند. لکس عمیقاً شک داشت که سیستم اگر میخواست میتوانست خودش بهراحتی آنها را گیر بیاورد، اما کار را به لکس سپرده بود تا زجرش بدهد.

اما مسئله این بود که هم تکههای مصیبتِ آذرخش و هم بلورهای فضا چیزهایی بودند که بهراحتی میتوانست به دست بیاورد! در واقع، همین اواخر ورا به او یادآوری کرده بود که هنوز کاهنهای بیشماری در مهمانخانه حضور دارند که درخواستِ خدماتِ او را برای بیرون کشیدنِ تکههای آذرخش از روحشان ثبت کردهاند.

هر شخص بسته به سطحش، دهها تا صدها تکه از این نوع در روحِ خود داشت. جمعآوریِ اینها از همه آسانتر بود و تازه برای این کار پول هم میگرفت! بلورهای فضا روی کاغذ باید سختترین چیز برای پیدا کردن میبودند.

آنها از تبلورِ فضا شکل میگرفتند، چیزی که بهطورِ طبیعی رخ نمیداد. در شرایطِ عادی، لکس باید به جایی میرفت که فضا در هم شکسته و در حالِ بازسازی بود، یا قطعاتی از فضا را پیدا میکرد که در خلأ گیر افتاده بودند، یا به مکانهایی میرفت که قوانینِ فضا دچارِ جهشی غیرعادی شده و بلورهای فضا را به وجود آورده بودند.

اما از قضا، از آنجا که قلمروی نیمهشب قلمرویی در حالِ توسعه بود و فضای آن مدام گسترش مییافت و رشد میکرد، با اینکه قوانینش هنوز کاملاً جا نیفتاده بود، سراسرِ قلمرو پر از بلورهای فضا بود.

حتی نیازی نداشت از محدودهٔ مهمانخانه خارج شود تا بتواند یک معدنِ کامل از آن پیدا کند، بنابراین به دست آوردنِ فقط ۱۰۰۰ بلور... شاید پنج دقیقه هم وقت نمیگرفت؟ تازه آن هم در صورتی که کُند عمل میکرد.

پس شرارههای مصیبتِ آتش تبدیل به سختترین چیز برای جمعآوری میشد. چیزی نبود که در قلمروی نیمهشب پیدا شود، و اگر شرایط فرق میکرد، به دست آوردنش کمی تلاش میطلبید. اما بهخاطرِ سابقهٔ طولانیِ لکس با موادِ مذاب و آتشفشانها، او اخیراً حسابی در این مورد تحقیق کرده بود و منطقهٔ خاصی را در قلمروی خاستگاه کشف کرده بود.

ستارهٔ خاصی بود که به دلایلی نامعلوم، تماماً از آتشِ مصیبتِ آتش تشکیل شده بود. هزاران سال به همین شکل باقی مانده بود و مکانِ بسیار معروفی به شمار میرفت که خیلیها برای تمرینِ مصیبتهای آتششان از آن استفاده میکردند.

این به آن معنا نبود که به دست آوردنِ شرارههای آتش از آنجا کارِ آسانی است، اما با سابقهای که با فروشگاهِ بینهایت داشت، مطمئن بود میتواند استخدامشان کند تا کمی شراره برایش بیاورند؛ البته اگر خودشان از قبل مقداری در انبارشان نداشته باشند.

پس در واقع، مأموریتی که خطرناکترین جریمه را داشت، بهراحتی حل میشد. با فعال بودنِ قابلیتِ انتقالِ آنی، لکس حتی میتوانست همین الان برود و سفارش را به فروشگاهِ بینهایت بدهد!

در واقع، این یکی از اولین کارهایی بود که قصد داشت انجام دهد. حالا که عدهای از مهمانها به بیرون از مهمانخانه فرستاده شده بودند، خبرِ اینکه مهمانخانه یک قلمروی کاملاً جدید برای خودش دارد، همهجا پخش میشد.

این موضوع، ناگزیر، نوعی دردسر به همراه میآورد. این یکی از دلایلی بود که میخواست مهمانخانه را هرچه زودتر ببندد. اما باز نگه داشتنِ آن برای مدتی کوتاه، مزایای زیادی داشت که میخواست از آنها بهرهمند شود.

خلاصه اینکه، مأموریتِ اول اصلاً به آن سختی که به نظر میرسید نبود. حتی قصد داشت آن را هرچه سریعتر تکمیل کند تا بهترین پاداشِ ممکن را بگیرد.

بعد نوبت به مأموریتِ دوم رسید. سخت میشد فهمید این یکی چقدر آسان یا دشوار است. از نظرِ تئوری، باید خیلی آسان میبود. فقط باید چند مهمان را که در آستانهٔ مرگ بودند پیدا میکرد و نجاتشان میداد، یا شاید به مهمانهای ضعیف یک فنِ تزکیه قرض میداد یا کاری شبیه به این میکرد. با سفرِ میخانه از جایی به جای دیگر، در عرضِ پنج سال، تغییر دادنِ سرنوشتِ تنها صد نفر نباید کارِ سختی میبود.

در نهایت مأموریتِ سوم باقی میماند، که شرکت در شش رویداد بود و هر کدام بهطورِ خاص روی یک سطحِ تزکیهٔ متفاوت تمرکز داشت. این یکی هم سخت به نظر نمیرسید. با دسترسی به دنیاهای بیشمار، پیدا کردنِ شش رویدادِ ناچیز در طولِ پنج سال اصلاً نباید سخت میبود.

تنها چیزی که لکس کمی دربارهاش کنجکاو بود، این بود که آیا آن پنج سال در قلمروی نیمهشب محاسبه میشد یا بیرون از آن؟ از آنجا که زمان در قلمروی نیمهشب سه برابر سریعتر از قلمروی خاستگاه میگذشت، اگر اینجا فقط پنج سال وقت داشت، معادلِ کمی بیشتر از یک سال در قلمروی خاستگاه میشد.

در حالی که اگر پنج سالِ قلمروی خاستگاه معیار بود، برابر با پانزده سال در اینجا میشد. با توجه به اینکه قصد داشت از میخانه برای تکمیلِ مأموریتها استفاده کند، امیدوار بود که زمانبندیِ قلمروی خاستگاه ملاک باشد، اما حسی به او میگفت که این توقعِ زیادی است.

در آخر، محدودیتِ مربوط به درجهٔ سیستمهایی بود که میتوانست جذب کند. با توجه به اتفاقی که برای رزین افتاده بود، مسئلهای قابلِ پیشبینی بود. اما فوری نبود، بنابراین در آینده به آن رسیدگی میکرد.