چپتر 1314: مبارزهٔ تمرینی ۴

لکس از مدتها پیش دستکاریِ انرژیِ ایزدی را یاد گرفته بود، اما این انرژی جز در برابرِ رع کاربردِ چندانی نداشت. از طرفی، نمیتوانست انرژیِ ایزدی را از هیچ به وجود بیاورد و تنها منبعش کاردِ کره بود. معمولاً از کاربردِ آن پرهیز میکرد، زیرا انرژیِ ایزدیِ نقاب و کاردش تنها به پشتوانهٔ کسانی پر میشد که پیروِ ایزدِ کاردِ کره و جبّارِ شکستناپذیر بودند.

اما بهتر بود پیش از آنکه به آن نیاز پیدا کند، قلقش را به دست بیاورد، پس الان بهترین زمانِ ممکن بود. بخشِ اولِ استفاده از انرژیِ ایزدی، تقویتِ تن و حملاتش بود، و تنها در سطحِ دومِ استفاده از آن میتوانست از خواصِ کاملاً جادوییاش برای ایجادِ تغییراتِ مختلف بهره ببرد.

برخلافِ کورنلیوس، لکس هیچ سازهٔ قانونی نداشت که از قبل ساختنش را بلد باشد، بنابراین بهجای تغییراتِ کوبنده، قصد داشت از انرژیِ ایزدی برای تأثیرِ نامحسوس بر دنیای اطرافش استفاده کند.

مسیرِ مبارزه تقریباً بیدرنگ عوض شد و لکس سرانجام برتری یافت. قوانینی که او را هدف میگرفتند خطا میرفتند و حوادثِ غیرمنتظرهای مدام در اطرافش رخ میداد که هرچند حملاتِ کورنلیوس را بههیچوجه ضعیف نمیکرد، اما راهِ فرارِ راحتی به لکس میداد.

اما این برتری قاطع نبود. با توجه به اینکه بیشترِ عمرش را فانی گذرانده بود، اهمیتِ قدرتِ بدنی همیشه برایش روشن بود. گاهی قدرتِ خالصِ بدنی میتوانست بر چیزی غلبه کند که تاکتیکهای هوشمندانه از پسش برنمیآمدند، و میتوانست نتیجهٔ هر نبردی را بهشدت تغییر دهد.

به همین دلیل لکس به قدرتِ خود کاملاً میبالید. اما در رویارویی با کورنلیوس، تا زمانی که کنترلِ او بر قوانین را کاملاً محدود نمیکرد، این قدرت بیفایده بود.

کورنلیوس فاصلهاش را حفظ میکرد و با استفاده از قوانین یا کمانش به لکس حمله میکرد تا بیرون از محدودهٔ اقتدارِ او بماند. این یعنی وقتی لکس سعی میکرد به او مشت بزند، کورنلیوس فقط دیواری از هوا با همان مقدار قدرتِ مشتِ لکس برپا میکرد و آن را کاملاً خنثی میکرد.

لکس هر چقدر هم قدرت به خرج میداد، دیوار همیشه او را کاملاً خنثی میکرد و بنا به دلایلی، حتی انرژیِ ایزدی هم نمیتوانست در آن اختلالی ایجاد کند.

کورنلیوس پس از مدتی گفت: «بسیار خب، مراقب باش.» و تیری با ظاهری متفاوت بیرون کشید. غرایزِ لکس خطرِ عظیمی را حس کرد و فهمید که به پایانِ مبارزهٔ تمرینی رسیدهاند. یک قدم عقب رفت و قویترین سپرش را احضار کرد.

لکس مدتها از کورهٔ آسمان بهعنوانِ قویترین دفاعش استفاده میکرد، اما مشکل اینجا بود که این فن برای مهار کردنِ چیزی در درونش طراحی شده بود. در آن صورت، بهترین حالت این بود که دشمنش را داخلِ کورهٔ آسمان به دام بیندازد، یا بهنحوی حمله را درونش حبس کند. اما اگر حمله از بیرون میآمد، کورهٔ آسمان با وجودِ قدرتِ بالایش، در بهترین حالتِ خود نبود.

از این رو، با الهام از محدودهٔ اقتدارش و مهارتِ بالایش در کنترلِ قوانینِ مرتبط با دفاع، فنِ جدیدی ساخت. این فن دقیقاً قانونسازی نبود، اما حالا که لکس از وجودِ چنین سطحی خبر داشت، راهی پیدا میکرد تا آن را به این سطح برساند.

سپرِ جاودان!

سپری زرد و عظیم از غیب پیشِ رویش ظاهر شد. با وجودِ اینکه باورِ لکس در آن لحظه از کار افتاده بود، قوانینِ بیشماری این فن را تقویت میکردند، چرا که این نتیجهٔ خودِ فن بود. این نقطهٔ اوجِ تواناییهای کنونیِ لکس بود.

کورنلیوس با دیدنِ آن تنها لبخندی زد و بعد تیر را رها کرد.

لکس مدتها پیشِ خودش فکر کرده بود جانِ سالم به در بردن از یک بمبِ هستهای چه حسی دارد. راستش را بخواهید، میدانست حملاتِ قویتری هم هست، بماند که حملهٔ هستهای فقط آسیبِ فیزیکی میزند و چون خالی از انرژیِ روحی و هرگونه قانونی است، آسیبِ چندانی به او نمیرساند. با این حال، در بخشِ عمدهٔ زندگیاش آن بمب نمادِ قدرتِ مطلق بود و برای همین ناخودآگاه همهچیز را با آن میسنجید.

این تیر نسخهٔ بمبِ هستهای در دنیای تزکیه بود.

لکس حس کرد همان زنجیرهایی که باورش را قفل کرده بودند، دارند دورِ تمامِ قوانینِ اطرافش میپیچند. اما زنجیرها بهجایِ مهار کردنشان، آنها را بهسویِ نتیجهای مشخص هدایت میکردند. حتی قوانینِ درونِ سپرِ جاودان هم با وجودِ مقاومتی که میکردند، تحتِ تأثیر قرار گرفتند. انفجاری رخ داد، اما نه از آن نوعی که لکس به آن عادت داشت یا حتی انتظارش را میکشید.

سپرِ جاودان، قویترین سپرِ او، میتوانست در برابرِ حملاتِ عادی از جهتی خاص محافظتش کند، اما وقتی کلِ محیطِ اطرافش داشت تغییر میکرد، هیچ کاری از دستش برنمیآمد! این قویترین قانونسازی بود که لکس تا آن لحظه به چشم میدید!

رشتهکوه ناپدید شد، اما نه اینکه غیب شود. نه، تغییرِ شکل داد. صخرهها و خاکِ زمین تحتِ تأثیرِ قوانینِ بیشمار در هم آمیختند تا بکرترین و بینقصترین کفپوشهای مرمرین را بسازند، و همزمان ستونهای سفید و عظیمی از زمین سر برآوردند، گویی میخواستند سقفِ آسمان را نگه دارند. ظرفهای فلزی در هوا معلق ماندند و درونِ هر کدام پرندهٔ سولی نشسته بود و به آن روشنایی میبخشید.

پیشِ رویِ لکس تختی عظیم به بزرگیِ دهها هزار فوت ظاهر شد؛ حضورِ این تخت چنان کوبنده بود که باعثِ انفجاری از هاله شد.

در تمامِ این مدت، سپرِ جاودان پیشِ رویِ لکس باقی ماند، گویی داشت مسخرهاش میکرد و به یادش میآورد که طرزِ فکرش دربارهٔ دنیا و مبارزه هنوز عمیقاً در عادتهای فانیها ریشه دارد. یک سپر میتوانست در برابرِ یک حمله، یک ضربه، یا شاید حتی انفجارِ ستارهها و سیارهها در قلمروی خاستگاه محافظتش کند، اما در این لحظه هیچ کاری از دستش برنمیآمد.

کورنلیوس پیشِ رویِ لکس ظاهر شد، اما این بار در قامتِ غولی که رویِ تختِ پیشِ رویش نشسته بود. لکس ناگهان حسِ شدیدی از رعیت بودن پیدا کرد؛ موجودی پست که در برابرِ شاهی قدرتمند و توانا به خاک افتاده است. میلِ شدیدی برای زانو زدن در خود حس کرد.

میفهمید که احساساتش تحتِ تأثیرِ محیطِ اطرافش قرار گرفتهاند. این تأثیر بهطرزِ باورنکردنیای قدرتمند بود و چهبسا اگر هر کسِ دیگری بود، نمیتوانست مقاومت کند.

اما لکس از اعماقِ قلبِ اژدهاییاش، اکراهِ عجیبی حس کرد که بهسرعت داشت به خشم تبدیل میشد. البته حتی اگر لکس قلبِ اژدها هم نداشت، درست همانطور که کورنلیوس خودش را در کورهٔ جنگ آبدیده کرده بود، لکس هم در کورهٔ بدشانسیِ بیحدوحصرش آبدیده شده بود. ارادهٔ او به این راحتیها متزلزل نمیشد.

چیرگی از تنش فوران کرد.