چپتر 132: بدون عنوان

با پایان یافتنِ روز، بیشترِ مردم به سیارههایشان برگشتند. با این حال، با اینکه تنها شماری از آنها تصمیم گرفتند در مهمانخانه بمانند، چند صد نفر در محوّطه پرسه میزدند. فضای معمولاً آرامِ آنجا همچنان پر از همهمهٔ گفتوگوهای بسیاری بود که همزمان در جریان بود. صندلیهای رستوران و همچنین صندلیهای باغ در بیرون پر بودند. بیشترِ کسانی که میخواستند غذا بخورند، این کار را در اتاقهایشان یا در میدانِ نبرد انجام میدادند، صرفاً به این دلیل که جای دیگری برای نشستن نداشتند.

هرچند لکس به تمامِ کارهایش افتخار میکرد و با وجودِ اینکه مهمانخانه را گسترش میداد، آنجا هنوز برای خدماترسانیِ همزمان به صدها نفر آماده نبود، چه رسد به هزاران نفر. همچنین برای جانوران هم مناسب نبود؛ هرچند میتوانست اندازهشان را کوچک کند تا جا بشوند، اما میخواست امکاناتی بسازد که به آنها اجازه دهد بهراحتی در اندازهٔ واقعیِ خود بمانند.

این یادآوریِ تلخی برایش بود که حتی با وجودِ میلیونها امپی که به دست آورده و خرج کرده بود، مهمانخانه آنقدر که میتوانست توسعه نیافته بود. واقعبینانه اگر نگاه میکرد، هر هتلِ مناسبی در یک شهرِ معمولی میتوانست افرادِ بیشتری را نسبت به مهمانخانهٔ او بهراحتی در خود جای دهد. همیشه باید به راههایی فکر میکرد که بتواند آنجا را بهبود ببخشد.

با تماشای آن چند صد نفر که برخی از آنها خیلی ساده روی چمن نشسته بودند و پیکنیک میکردند، تصمیم گرفت از چیزهایی که باید بهبود مییافت یادداشت بردارد. این رویداد مانندِ دورهای آزمایشی برای یک اپلیکیشنِ جدید بود تا نقصها مشخص و برطرف شوند.

اول از همه، به جاهای بیشتری برای نشستن نیاز داشت. اما باید در راهحلِ خود خلاقیت به خرج میداد، زیرا ساختمانی غولآسا نمیخواست که هر زمان مهمانِ کمتری داشت، خالی و بیمصرف بماند. البته، چهبسا زمانی میرسید که پیوسته مهمانانِ زیادی داشت و در آن صورت ساختمانِ غولآسایش همیشه به کار میآمد. با این حال در اعماقِ قلبش، لکس میخواست عمارت دستنخورده بماند. نمیخواست اندازهاش را برای جا دادنِ شمارِ روزافزونِ مهمانان بزرگ کند.

راهحلِ دیگری هم برای این موضوع وجود داشت. شاید میتوانست عمارت را همانطور که هست رها کند و ساختمانهای بزرگتری در جایی دورتر بسازد. اینگونه میتوانست از عمارت برای مهمانانی با سطحِ اعتبارِ بهاندازهٔ کافی بالا استفاده کند، یا فقط مهمانانی را که واقعاً دوست داشت به آنجا ببرد. اما برای این کار باید اندازهٔ دنیای نیمهشب را هم گسترش میداد.

دنیای نیمهشب؛ این نامی بود که تصمیم گرفت روی قلمرو یا فضای مجزایی بگذارد که مهمانخانهاش در آن قرار داشت، زیرا نمیتوانست مدام به آنها با عنوانِ محوّطه یا تپهها یا حتی مهمانخانه اشاره کند.

در مرحلهٔ بعد، اگر مهمانخانه واقعاً قرار بود یک مکانِ تفریحی باشد، باید سرگرمیهای بیشتری به آن اضافه میکرد. حتی در تعطیلات هم اگر کسی برای مدتی طولانی کاری برای انجام دادن نداشته باشد، حوصلهاش سر میرود. در حالِ حاضر، اگر مهمانی میخواست شنا کند، تنها گزینهاش دریاچهٔ کوچکِ نزدیکِ اتاقِ بازیابی بود. با توجه به اندازهٔ دریاچه، این اصلاً گزینهٔ خوبی نبود.

خوشبختانه همهچیز از دست نرفته بود. دستکم با اضافه کردنِ غذای روحی که بینِ زمینیها بهشدت محبوب شده بود، گزینههای مربوط به غذا را بهبود بخشیده بود. سربازان به غذای روحیِ پرورشی عادت داشتند، بنابراین با آن عادی برخورد کردند و خیلی راحت آن را خوردند، در حالی که نیبیرو دنیای بسیار سرزندهای بود که گیاهان و سبزیجاتِ روحیِ بسیاری در آن میرویید. برای جانوران هم این غذاها عادی بود. اما برای زمینیها، این یک خوراکیِ شگفتانگیز بود که نهتنها طعمِ فوقالعادهای داشت، بلکه به سلامتی و تزکیهشان هم کمک میکرد.

در هر صورت، چه پای حفظِ استانداردی بالا در میان بود و چه ارائهٔ خدماتی دور از دسترس، غذای روحی برای مهمانانِ مختلف موفقیتهای متفاوتی رقم زده بود و لکس از این بابت خوشحال بود.

این خوشحالیِ مستقلی بود که لکس احساس میکرد، جدا از ۱۲٬۳۳۳ امپی که از غذا به دست آورده بود! ناگفته نماند که ۱۰ دست از کتوشلوارهای مهمانخانهٔ نیمهشب را هم فروخته بود که ۹۰٬۰۰۰ امپیِ دیگر برایش سود داشت! همچنین ۷۰۰۰ امپیِ دیگر از فروشِ سکههای یادبودِ بیشتر و ۷۰۰۰ امپی از خدماتِ مختلفش به دست آورد.

این مجموعِ جدیدِ او را به ۲۱۲٬۷۳۳ امپی رساند! او بررسی کرد که چرا درآمدش از خدماتِ مختلف کمترین مقدار است و خیلی زود به نتیجه رسید. چه اتاقِ مراقبه بود، چه اتاقِ تمرین، آزمونِ معمایی، آرایشگاه یا تبرِ نبرد، همهٔ آنها تنها میتوانستند در هر زمان به یک نفر خدمات ارائه دهند. همین که اینقدر درآمد داشتند هم موفقیتِ بزرگی بود. در موردِ این اتاقها، راهِ کسبِ درآمدِ بیشتر این بود که بهجای افزایشِ قیمتها، تعدادِ بیشتری از آنها داشته باشد تا به مهمانانِ متعددی خدماترسانی کند.

افزودنِ چند مورد از آنها باعث میشد آنجا شلوغتر شود، اما بدش نمیآمد خیابانِ اصلی را گسترش دهد. بههرحال، دلیلِ اصلیِ کنار هم قرار دادنِ همهچیز همین بود.

لکس مدام مهمانخانه را اسکن میکرد و وضعیتِ همهٔ مهمانهایش را زیر نظر داشت که متوجهِ چیزی در اتاقِ بازیابی شد.

مارلو که با سفرِ کوتاهش به زمین، دسترسی به اتاقِ مراقبه را از دست داده بود، همراه با زنِ دیگری داخلِ یکی از اتاقهای غلافِ بازیابی ایستاده بود و به شخصِ درونِ غلاف نگاه میکرد.

هر دو در سکوت خیره مانده بودند و تا زمانی که لکس تماشایشان میکرد، به این کار ادامه دادند. لکس با یک عقبگردِ سریع متوجه شد که چند روزی میشود در همین حالتاند. هر از گاهی، مارلو بیرون میرفت تا خودش داخلِ یک غلافِ بازیابی برود، چرا که وضعیتِ تنش هنوز به ثبات نرسیده بود، اما بهمحضِ اینکه حالش به حدِ کافی خوب میشد، بیدرنگ برمیگشت.

لکس که از این وضعیت کنجکاو شده بود، وضعیتِ زن را بررسی کرد.

نام: سوفیا راموس/براوی

سن: ۶۰

جنسیت: زن

جزئیاتِ تزکیه: هستهٔ زرینِ میانی

گونه: انسان

سطحِ اعتبارِ مهمانخانهٔ نیمهشب: ۱

ملاحظات: عجب زنِ احساساتیایه! با دمپایی کراکس، جورابهای لنگهبهلنگه یا در حالی که بوی غذا میدی بهش نزدیک نشو.

لکس کمی گیج شد که چرا در نامش یک خطِ مورب وجود دارد، اما ناگهان فهمید که او همسرِ مارلو است. لری شایعاتی دربارهٔ رابطهاش با آن دیوانه به او گفته بود، اما به نظر میرسید قضیه فراتر از این حرفهاست. لکس وضعیتِ شخصِ درونِ غلافِ بازیابی را بررسی کرد.

نام: رافائل کارتر براوی

سن: ۳۷

جنسیت: مرد

جزئیاتِ تزکیه: فلجشده

گونه: انسان

سطحِ اعتبارِ مهمانخانهٔ نیمهشب: ۱

وضعیت:

تنِ بیمار بهشدت آسیب دیده است! بیمار از صدها شکستگیِ مویی، قطعِ عضو، پارگیِ عضلات و رباطها، فقدانِ یک ریه، نارساییِ کلیهها، نارساییِ کبد، آسیبِ شدیدِ ستونِ فقرات، شکستگیِ جمجمه، آسیبِ شدیدِ مغزی، از دست دادنِ دندانها، چشمها و بینی، و روحی بهشدت تحلیلرفته رنج میبرد. زنده نگهداشتنِ بیمار تنها با غلافِ بازیابی ناممکن بود، اما یک منبعِ ناشناختهٔ سرزندگی در قلبِ بیمار شناسایی شده است؛ تنها اندامی که کاملاً سالم مانده است.

با فرضِ اینکه این سرزندگی بهطورِ پیوسته تولید شود، ۳ هفته و ۴ روز طول میکشد تا بیمار در غلافِ بازیابی به سلامتِ مطلوب برسد. سپس درمانِ تکمیلی از طریقِ اوآرآر (اتاقِ بازسازیِ ارگانیک) توصیه میشود. روح نیاز به درمان خواهد داشت، اما در حالِ حاضر چنین امکانی در مهمانخانه موجود نیست. لطفاً خودتان درمانِ لازم را پیدا کنید.

ملاحظات: اگه تقدیرِ کسی بر مردن باشه، خودِ جهان هم نمیتونه جلوش رو بگیره. اگه تقدیرِ کسی بر زنده موندن باشه، اونوقت خودِ جهان دورِ تو میپیچه تا شرایطِ زنده موندنت رو فراهم کنه.

لکس با خواندنِ این وضعیت جا خورد. این بدونِ شک پسرِ مارلو بود! هرگز نشنیده بود مارلو بچهای داشته باشد، چه برسد به اینکه در چنین وضعیتِ بدی باشد. شاید دلیلِ اختلافِ شدیدِ او و همسرش همین بود.

همچنین این اولین باری بود که توصیهای برای اوآرآر دریافت میکرد. تا به حال حتی قیمتی هم برایش تعیین نکرده بود، چون هیچ مهمانی از آن استفاده نکرده بود. دلیلش این بود که برای قابلِ استفاده بودنِ آن، تزکیهٔ بیمار باید پایینتر از لکس میبود. از آنجا که تزکیهٔ رافائل فلج شده بود، بهلحاظِ فنی پایینتر از لکس قرار میگرفت.

لکس برای لحظهای تردید کرد. با توجه به رابطهاش با مارلو، حس کرد باید برود و چیزی بگوید. یا دستکم، باید او را از وجودِ اوآرآر باخبر میکرد. اما در عینِ حال، نزدیک شدن به آن مرد در چنین وضعیتی برایش معذبکننده بود.

سرانجام، لکس آهی از سرِ خستگی کشید و تصمیم گرفت برود و با آن زوج صحبت کند. هرچه بیشتر صبر میکرد، بیشتر معذب میشد.

لکس درست بیرونِ اتاقِ غلافِ بازیابی آنی منتقل شد و در زد. این صدا آن زوج را از جا پراند، چرا که در تمامِ مدتِ اقامتشان هیچکس مزاحمشان نشده بود. مارلو در را باز کرد و با دیدنِ مهمانخانهدار، نوعی تسلای عجیب حس کرد.

با تکان دادنِ سر سلام کرد و با صدایی آرام و خالی از انرژیِ همیشگیاش گفت: «مهمانخانهدار.»

لکس هم در جواب سر تکان داد و گفت: «مارلو.»

مارلو گفت: «بفرمایید داخل. این همسرمه، سوفیا. سوفیا، این همون مهمانخانهداریه که بهت میگفتم.»

سوفیا کوتاه گفت: «سلام.» و نگاهش بهسرعت به سمتِ پسرش برگشت.

لکس گفت: «متوجه شدم چند روزِ گذشته رو اینجا گذروندید، برای همین با خودم گفتم بیام و شخصاً وضعیتِ بیمار رو بررسی کنم. هم یه خبرِ خوب براتون دارم، هم یه خبرِ بد. دوست دارید اول کدوم رو بشنوید؟»