چپتر 1392: فروشگاهِ سوغاتیِ مسخره (۱)

لکس البته فوراً فهمید که تتسویا از چیزی معذب است. حدس زدنِ اینکه مرد نامِ لکس را به یاد نمیآورد، کارِ سختی نبود. لکس شک داشت که اصلاً از همان اول هم نامش را میدانسته یا نه.

پس طبیعتاً منطقیترین کارِ ممکن را کرد؛ تصمیم گرفت تمامِ اتفاقاتِ پیرامونِ تتسویا را طوری دستکاری کند که او هرگز نشنود کسی لکس را به نام صدا میزند، تا ببیند چقدر میتواند این بازی را کش بدهد.

با توجه به اینکه خودش حالا جاودانه بود و به نظر میرسید تتسویا هم آنقدر شایستگی دارد که روزی به آن سطح برسد، چهبسا هزاران سالِ بعد همچنان همدیگر را میدیدند و تتسویا هنوز نامش را نمیدانست؛ این واقعاً خندهدار میشد.

لکس با پیش کشیدنِ دوبارهٔ بحثِ اسمها سر به سرِ مرد گذاشت و گفت: «راستی، با اینکه شاید ظاهرتون متفاوت باشه، پیشنهاد میکنم تو میخانه با اسمِ پال نگردید. نیازی نیست شانستون رو امتحان کنید.»

تتسویا به لکس چشم دوخت تا شاید او هم متقابلاً نامش را بگوید، و گفت: «آه، این که کاری نداره. چون هیچکس اسمِ واقعیام رو نمیدونه، میتونم تو میخانه با همون اسمِ تتسویا بگردم.»

لکس گفت: «آه، بله، خوبه. بیایید خانهدرختی رو بهتون معرفی کنم، چون شما اولین مهمانِ رسمیِ ما تو این سیاره هستید.» او بهجای اینکه مستقیماً بهطرفِ پذیرش برود، بهسمتِ آبنمایی رفت که بهمعنای واقعیِ کلمه همین چند دقیقه پیش با تواناییهای گنجینهسازیاش ساخته بود. از آنجا که آبنما گنجینهٔ سادهای بود، ساختنش کاری نداشت.

مایعی که در آبنما جریان داشت آب نبود، بلکه معجونی بود که لکس از فروشگاهِ سوغاتی خریده بود. با خودش حساب کرده بود که میتواند گهگاه کمی ولخرجی کند. در اصل، این معجون صرفاً ذهن و تنِ هر کسی را که از آن مینوشید تازه میکرد.

فعلاً هنگامِ ورود به میخانه، این معجون فقط کارکردِ تازهکردنِ ذهن را داشت. اما برای مهمانهایی که در حالِ رفتن بودند، یک جرعه از آن میتوانست کمکشان کند تا در برابرِ گرمای سوزانِ روزهای آرا-کیس دوام بیاورند. اینطور نبود که لکس حس کند خانهدرختیاش برای جلبِ توجه به قابلیتهای اضافهای نیاز دارد، اما اخیراً در حینِ بررسیِ راههای ارتقای مهمانخانه، به این جزئیاتِ ریزتر هم توجه نشان میداد.

در مقایسه با جمع کردن و نوشیدنِ شبنمهای روی چمن، نوشیدن از این آبنما دستکم گزینهٔ بسیار آبرومندانهتری بود؛ به همین دلیل میخواست آن را به تتسویا معرفی کند.

«این آبنمای تجدیدِ قواست. یه جرعه ازش به مهمانهای ورودی و خروجی کمک میکنه تا جونِ تازهای بگیرن، خستگیشون در بره و تا مدتی در برابرِ شرایطِ محیطی محافظت بشن.»

معجون نمیتوانست بیرون از ظرفِ مخصوصی که از فروشگاهِ سوغاتی در آن قرار داشت مدتِ زیادی دوام بیاورد؛ به همین دلیل لکس بهطورِ ویژه این آبنما را ساخته بود تا بتواند از ساختارِ آن محافظت کند. اما این یعنی اگر معجون برای مدتی از آبنما خارج میشد، اثرش را از دست میداد. یک اقدامِ پیشگیرانهٔ کوچک برای جلوگیری از احتکار و سرقت — نه اینکه او انتظارِ چنین اتفاقاتی را داشته باشد. اصلاً و ابداً.

تتسویا دستش را در آبنما برد، مشتی از آن برداشت و پس از مکثی کوتاه، جرعهای نوشید. یک لحظه با خود فکر کرد که شاید سمی باشد یا خطرِ پنهانی در خود داشته باشد. اما خیلی زود به این نتیجه رسید که این میخانهدارِ مرموز که تتسویا نامش را به خاطر نمیآورد، آدمِ سادهای نیست. اگر میخواست به تتسویا آسیبی برساند، نیازی نداشت به چنین حقههای پیچیدهای متوسل شود.

با نوشیدنِ اولین جرعه چشمانش گرد شد؛ جریانِ خنکی از انرژی را حس کرد که در ذهنش جاری شد، هرگونه خوابآلودگی را از بین برد و او را کاملاً هوشیار کرد. مثل قهوه بود، اما بهتر! تنش از قبل بهبود یافته بود و به همین دلیل اثراتِ معجون را روی آن حس نکرد، اما با این حال میفهمید که اگر تازه به خانهدرختی رسیده بود و شبنمِ روی برگها را ننوشیده بود، این معجون قطعاً به او کمک میکرد.

لکس معطل نکرد و در حالی که تتسویا را بهسمتِ پذیرش راهنمایی میکرد، گفت: «بیایید، داخل چیزهای بیشتری برای دیدن هست.» آن دو میتوانستند حتی بدونِ عبور از پذیرش، بهراحتی تا جایی که خانهدرختی واقعاً شروع میشد بالا بپرند، اما در آن صورت چه کسی قدرِ زحمتی را که لکس برای ساختنِ آن کشیده بود میدانست؟

پذیرش خیلی بزرگ نبود. فضای داخلی خنک و در عین حال دنج بود؛ با کفپوشِ مرمری، دیوارکوبهای چوبی روی دیوارها و کندهکاریهای ظریف نزدیکِ سقف. میزِ پذیرش در انتهای سالن قرار داشت و چند کارمند آنجا ایستاده بودند.

بدیهی بود که برای ورود نیازی به پذیرش شدن در میخانه نبود. در عوض، کارمندان آنجا بودند تا آرایههای انتقالِ آنی را کنترل کنند و مهمانها را به بالا بفرستند. البته پلههایی هم وجود داشت که مهمانها در صورتِ تمایل میتوانستند از آنها استفاده کنند.

لکس همانطور که روی سکوی سفیدی قدم میگذاشتند که اصلاً شبیه آرایه نبود، توضیح داد: «سازهٔ اصلی خیلی بالا نیست، اما برای راحتی چند آرایهٔ انتقالِ آنی اضافه کردهام.»

این آرایهها را خودِ لکس ساخته بود، بنابراین نمیتوانستند به انتقالِ آنیِ بینقصی که مهمانخانهٔ نیمهشب ارائه میداد، برسند. اما بهعنوان کسی که خودش در دستکاریِ فضا کاملاً مهارت داشت، درکِ لکس از آن بهقدری زیاد بود که آرایهها را بهطور قابلتوجهی بهبود بخشیده بود. وقتی تتسویا روی سکو قدم گذاشت و انتقالِ آنی رخ داد. بهعنوان یک تزکیهکننده هسته طلایی، سفر در فضا چندان راحت نبود، اما بارِ بزرگی هم محسوب نمیشد. اما در کمالِ تعجب، پیش از آنکه در تالارِ جدید و بزرگتری ظاهر شود، بهسختی متوجهِ نوسانات یا حسِّ فشار شد.

«این لابیِ اصلیِ خانهدرختی است و به بخشهای مختلفی مثل اتاقها، سکوهای تماشا، تراسِ ستارهنگری، فروشگاهِ سوغاتی، اتاق مراقبه، اتاق تمرین، و از همه مهمتر، به غذاخوری راه دارد!»

با اینکه میخانهها مکانهایی بودند که مهمانها میتوانستند شب را در آنها بگذرانند، اما بیشتر بهخاطرِ غذا، نوشیدنی و فضای پرهیاهو اما شادشان شهرت داشتند. یا دستکم، لکس آنها را اینطور میدید.

به همین دلیل، غذاخوری بیشترین اهمیت را داشت. در واقع، لکس برای قرار دادنِ غذاخوری بالای درخت دودل بود و به این فکر میکرد که آن را پایین در باغ بسازد، چون اینطوری دسترسیِ مهمانها راحتتر میشد. اما در نهایت به این نتیجه رسید که غذا خوردن با منظره، گزینهٔ بهتری است.

تتسویا وقتی پشتسرِ لکس از میانِ راهروها میگذشت، احساسِ فوقالعاده عجیبی داشت. این راهروها مسیرهایی باز با نرده بودند که در امتدادِ ساقههای بلند و محکم کشیده شده و به سازههای مختلفِ روی درخت میرسیدند.

اوضاعِ سیاره اصلاً جالب نبود. جنگی داخلی در آستانهٔ شعلهور شدن بود و هم بومیها و هم مهاجمان بهشدت از این وضعیت در تنش بودند. اما این میخانهدار اینجا بود و با هیجان میخانهٔ خانهدرختیِ خود را به تتسویا نشان میداد، چیزی که واقعاً قابلتوجه بود.

با اینکه جنبههای بیشمارِ دیگری هم وجود داشت که باورنکردنی بودند، تمرکزِ اصلیِ تتسویا روی این بود که انرژی معنوی در بالای خانهدرختی، حتی در مقایسه با باغِ پایین، چقدر خالص و متراکم به نظر میرسید.

اگر میتوانست کمی در اینجا تزکیه کند، عالی میشد. اما بعید بود. اینطور نبود که وقتی لکس میگفت میخانه امن است، به او اعتماد نداشته باشد. فقط باید طبقِ قضاوتِ خودش زندگی میکرد و طبقِ قضاوتش، اینجا بهزودی به محلِ درگیریِ بزرگی تبدیل میشد. یا دستکم، جایی که امپراتوری آن را بهشدت زیرِ ذرهبین میبرد.

چنین جایی مکانی نبود که بتواند مدتِ زیادی در آن بماند. اما در عین حال، نمیتوانست خودش را راضی به رفتن کند.

لکس گفت: «چون شما اولین مهمانی هستید که در خانهدرختی داریم، یک جایزهٔ ویژه برایتان در نظر گرفتهام.» هرچند از نظر فنی، تتسویا هنوز مهمان محسوب نمیشد. آدم باید پول خرج میکرد تا از یک تماشاچیِ صرف به یک مشتریِ واقعی تبدیل شود!

فروشگاهِ سوغاتیِ خانهدرختی هم مثلِ اتاق مراقبه و اتاق تمرین، از اتاقهای رسمیِ مهمانخانه نبود. در عوض، چیزهایی بودند که لکس با الهام گرفتن از سیستم، خودش آنها را بازسازی کرده بود.

البته حالا که سیستم خانهدرختی را به رسمیت شناخته بود، لکس میتوانست اتاقهای رسمیِ مهمانخانه را یکپارچهسازی کند، اما با خودش فکر کرد حیف است اگر ساختههایش پیش از جایگزین شدن اصلاً مورد استفاده قرار نگیرند، برای همین دست نگه داشت.

از بینِ این سه، فروشگاهِ سوغاتی سادهترین بود. فقط به چیدمانِ یک مغازهٔ ساده نیاز داشت و لکس شخصاً اقلام را از فروشگاهِ سوغاتیِ مهمانخانه میخرید و خودش برای فروش در اینجا قرار میداد.

برخلافِ روزهای اولیهٔ مهمانخانه که فروشگاهِ سوغاتی فقط چند قلم جنسِ ضعیف برای انتخاب داشت، همهچیز بهشدت تغییر کرده بود. مثلِ خیلی چیزهای دیگر در مهمانخانه، سطحِ اقلامی که در فروشگاهِ سوغاتی فروخته میشد، مستقیماً به سطح تزکیه خودِ لکس بستگی داشت.

حالا که او یک جاودانه بود، فروشگاهِ سوغاتی حتی چند قلم جنس داشت که برای جاودانههای زمین هم مفید بود!

البته، از آنجا که این سیاره یک سیارهٔ ۱ ستاره بود، او نمیخواست با فروشِ چیزهای بیشازحد قدرتمند، ساختارِ اجتماعی را زیر و رو کند. بیشترِ اقلام در سطحِ بنیان یا پایینتر بودند، با تعدادِ بسیار کمی از اقلامِ هستهٔ طلایی، و تنها ۱ قلم جنسِ سطحِ نوزادِ روح در فروشگاهِ سوغاتی فروخته میشد.

با این حال، وقتی تتسویا قدم به فروشگاهِ سوغاتی گذاشت و نامها و همچنین توضیحاتِ اقلام را خواند، خشکش زد. این... مگه زیادی مسخره نبود؟