چپتر 1533: منابعِ تجدیدناپذیر
چپتر 1533: منابعِ تجدیدناپذیر
مهمانخانهدار برگشت تا به جعبه نگاه کند، و همزمان باغبان و اَش هم برگشتند تا نگاه کنند. بقیه نمیتوانستند چیزی از جعبه حس کنند، چون قرار بود عایقی بینقص باشد تا هالهٔ ازلیِ محبوس در آن محو نشود.
البته این موضوع هیچ مانعی برای لاکپشت ایجاد نکرد تا هالهٔ ازلی را حس کند، چون آخر منطقی بودن چه اهمیتی برای لاکپشت داشت؟
مهمانخانهدار با لبخندی گرم گفت: «این میوهٔ گابانا از باغِ ازلی است. هدیهای از طرفِ مهمانی دیگر که امیدوار است همکاریِ کاری با من برقرار کند.»
لاکپشت مدتی به آن خیره ماند، انگار که غرق در فکر باشد، تا اینکه سرانجام شانههایش مثل آدمهای افسرده پایین افتاد.
«نمیتونم محیطی مناسب برای پرورشِ بذرِ این میوه بسازم. چقدر مأیوسکننده.»
مهمانخانهدار خندید، دست دراز کرد و گذاشت جعبه بهسمتش شناور شود. هرچقدر هم که دلش میخواست میوه را راحت به لاکپشت بدهد، استفادههای دیگری برایش داشت - البته اگر اصلاً تصمیم میگرفت از آن استفاده کند. بهعلاوه، برای اولین بار با موقعیتی روبهرو شده بود که حتی یک فرمانروا هم در آن درمانده بود، پس احتمالاً دادنِ میوه به او در هر حال بیفایده بود.
اما لحظهای که لکس جعبه را لمس کرد، اتفاقی غیرمنتظره و در عین حال کاملاً قابلپیشبینی رخ داد. صدای آشنای اعلانهای جدید را شنید! تنها چیزی که غافلگیرش کرد این بود که فقط یک اعلان نبود، بلکه صدای اعلانهای متعددی به گوش رسید!
با این حال، لکس فعلاً اعلانها را نادیده گرفت، هرچند واقعاً دلش میخواست نگاهی به آنها بیندازد. نمیخواست در آن لحظه حواسِ خودش را پرت کند.
شکی نداشت که یکی دو مأموریت دریافت کرده، اما میخواست پیش از تمرکز روی مأموریتِ بعدی، یکی را تمام کند. جعبه را به انگشترِ فضاییاش فرستاد.
مهمانخانهدار انگار که بخواهد لاکپشت را دلداری دهد، گفت: «نباید نگرانِ اینجور چیزها باشید. زندگی راهی برای حلوفصلِ کارها پیدا میکنه. بهعلاوه، در حالِ حاضر شما روی پروژهٔ بازآفرینیِ یک بهشت تمرکز کردید. اگه بخواید هالهٔ ازلی رو هم بازآفرینی کنید، فکر نمیکنم بتونید روی هیچکدوم تمرکز کنید یا به سرانجام برسونیدشون.»
لاکپشت با حالتی کاملاً درمانده که او را بامزه جلوه میداد نگاهش را برگرداند، و این کار باعث شد مهمانخانهدار بخندد. هر روز پیش نمیآمد که ببیند لاکپشت چیزی را که میخواهد از دست میدهد. در واقع، این چهبسا تنها باری بود که چنین چیزی را میدید.
بنابراین از آن لحظه لذت برد، اما بعد دوباره به اصلِ مطلب برگشت.
«همونطور که گفتم، اگه سؤالی دارید، میتونید الان بپرسید.»
اَش دستش را بالا برد و باعث شد مهمانخانهدار دوباره بخندد.
«نیازی نیست دستت رو بالا ببری، اَش. بفرما، چی میخوای بپرسی؟»
«طراحیِ خدماتِ ویژه برای ارتقا و تقویتِ فانیها سخت نیست. همهچیز توی مهمانخانهٔ نیمهشب، از هوا گرفته تا خاک و آب، و عملاً هر چیزِ دیگهای، فانیها رو به هر شکلِ ممکنی بهتر میکنه. پس چیزی که باید بدونم، پارامترهای خدماتیه که باید طراحی کنم.
«باید از چه منابعی از مهمانخانهٔ نیمهشب استفاده کنم؟ استفاده از منابعِ رایجتر مشکلی نداره، اما اگه بلندمدت نگاه کنیم، بسته به تعدادِ فانیهایی که بهشون کمک میکنیم، زمانی میرسه که حتی خاکمون هم تموم میشه. ممکنه هزار سالِ دیگه باشه، یا صدهزار سالِ دیگه، اما هر دونه خاکی که برای فعالکردنِ تبارِ یک فانی استفاده میشه، دونه خاکی محسوب میشه که دیگه هرگز پسش نمیگیریم.»
مهمانخانهدار با لحنی حاکی از تحسین گفت: «حرفت منطقیه. اما منابعِ مهمانخانهٔ نیمهشب اونقدرها هم که فکر میکنی تجدیدناپذیر نیستن. در جوابِ سؤالت باید بگم که از همهٔ منابع میشه استفاده کرد. از هوا، خاک و آب، همونطور که گفتی، تا معجونها، رزین، کانیها و سنگهای معدنِ کمیابتر و ارزشمندتر، از همه میشه برای ایجادِ خدماتِ جدیدی که به مهمانهامون کمک کنه استفاده کرد.
«این کار در واقع به کمی تحقیق و توسعه هم نیاز داره، چون ما تا حالا هیچوقت از تمامِ منابعمون برای کمک به فانیها به این شکل استفاده نکردیم و احتمالات برای نحوهٔ استفاده از اونها بینهایته.
«در واقع به همین دلیله که از باغبان هم خواستم تو این جلسه شرکت کنه. در حالی که لاکپشت میتونه با طراحیِ محیطهایی که برای فانیها قابلاستفادهست کمک کنه و با وجود نرسیدن به حالتِ کاملِ بهشت بهشون قدرت ببخشه، درکِ عمیقِ باغبان از تمامِ محیطها و منابعِ مختلف و نحوهٔ ترکیبشون با همدیگه هم به کارمون میاد.
«بهجای نگرانی در موردِ این موضوع، کاری که باید بکنی تمرکز روی قیمتگذاریِ هر خدماته. در مقایسه با بقیهٔ خدماتمون مثل شفا و تمرین، هر خدماتی که ارائه میدیم و از منابعِ خودِ مهمانخانه استفاده میکنه، باید قیمتِ خیلی بالاتری داشته باشه. بهطورِ خاص، قیمت باید نشوندهندهٔ کمیاب بودنِ دستاوردِ خدماتمون باشه.»
«با پاداشهای مختلفی که داره به سربازای حاضر در بازیهای نیمهشب داده میشه، تا همین الانم حسابی برای چیزایی که میتونیم ارائه بدیم بازاریابی شده. کاری که الان میخوام بکنید اینه که سه تا از این خدمات رو آماده کنید تا تو فینالِ بازیهای نیمهشب راهاندازی بشن.»
وقتی اَش و باغبان داشتند به حرفهای مهمانخانهدار فکر میکردند، ذهنِ لکس به موضوعی برگشت که اَش به آن اشاره کرده بود. منابعِ مهمانخانه را نمیشد تا ابد مصرف کرد.
حتی دانههای خاک، با وجودِ تعدادِ بیشمارشان، اگر بدونِ جایگزینشدن مدام مصرف میشدند، سرانجام ته میکشیدند. چهبسا این اتفاق نیازمندِ تریلیونها مهمان بود، اما جهان از نظرِ فانیها هیچ کمبودی نداشت.
پیشتر به این موضوع فکر کرده بود. در واقع، ذهنِ لکس درگیرِ این حقیقت بود که با بالغشدنِ قلمروی نیمهشب، بسیاری از چیزهای نایابی که یک قلمروی نوپا ارائه میداد، رفتهرفته از دست میرفت.
بدیهی بود که در عوض، سقفِ توانِ قلمرو بالاتر میرفت و خودِ قلمرو بهسمتِ تثبیت پیش میرفت. این بدهبستانِ نهایی در چرخهٔ حیاتِ یک قلمرو بود. ارزشِ تکتکِ اقلامِ معمولی در قلمرو کاهش مییافت و انرژیِ کمتری در خود داشتند، اما خودِ قلمرو پایدارتر میشد.
این بدان معنا نبود که قلمروهای بالغ هیچ گنجینهٔ خارقالعادهای در خود ندارند—طبیعتاً اینطور نبود. این صرفاً مقایسهای بینِ میانگینها بود. اما نکته اینجا بود که قلمروی نیمهشب روزی بسیاری از منابعِ ارزشمندِ فعلیاش را از دست میداد.
لکس به برداشت و استخراجِ همهٔ آنها فکر کرد، اما در نهایت راهحلِ بهتری را برگزید. اولی، کسبِ اطلاعاتِ بیشتر دربارهٔ قلمروها و روندِ بلوغشان بود؛ همان چیزی که ریپلی، حسابرسِ بانک، اشاره کرده بود کارکنانِ مهمانخانه بهشدت به آن نیاز دارند. دومی... خب، او کاربرِ سیستم بود، پس اگر از سیستم استفاده نمیکرد، همهچیز کاملاً بیمعنی میشد.
دقیقتر اینکه، سیستمش قابلیتِ بسیار قدرتمندی به نامِ «شبیهسازی قانون قلمرو» به دست آورده بود. پیشتر یک بار از آن برای کپیکردنِ قوانینِ ناحیهای خاص در قلمروی نیمهشب استفاده کرده بود؛ جایی که قوانین طوری عمل میکردند که همهچیز دوبعدی بود.
لکس در مهمانخانهٔ نیمهشب منطقهٔ خاصی ساخته بود و هر کسی که واردِ آن ناحیه میشد، قوانینِ ویژهٔ آن فضای دوبعدی را تجربه میکرد.
به فکر افتاده بود که از همان قابلیت برای کپیکردنِ قوانینِ مهمانخانهٔ نیمهشب استفاده کند و سپس بهطورِ دائم منطقهای بسازد که برای همیشه قوانینِ ویژهٔ یک قلمروی نوپا را در خود داشته باشد.
با این حال، دلیلی داشت که هنوز این کار را نکرده بود.
قابلیتِ «شبیهسازی قانون قلمرو» قوانینِ حاکم بر یک منطقهٔ خاص را بینقص کپی میکرد، اما شاید دقیقاً بهخاطرِ همین کپیِ بینقص از قوانینِ منطقهٔ هدف، دیگر نیازی نمیدید که دو بار در یک ناحیه به کار رود. بهاینترتیب، اگر لکس قوانینِ قلمروی نیمهشب را در وضعیتِ فعلیاش کپی میکرد، بعدها اگر قلمرو قوانینِ خاصی در خود میپروراند که لکس قصدِ ثبتشان را داشت، دیگر قادر به این کار نبود.
این یکی از پیچیدگیهای غیرمنتظرهٔ این قابلیت بود و لکس سعی کرده بود رخنههای مختلفی در آن پیدا کند؛ مثلاً اینکه قوانینِ قلمروی نیمهشب را فقط در یک ناحیهٔ خاص ثبت کند تا قوانینِ یک قلمروی نوپا را به دست بیاورد. با این حال، بهدلیلِ ماهیتِ قوانین، این قابلیت هر فضایی را که قوانینِ یکسانی داشت بهعنوانِ یک منطقهٔ واحد میشناخت، حتی اگر لکس فقط ناحیهٔ کوچکی از آن را هدف میگرفت.
در نهایت تصمیم گرفته بود دست نگه دارد تا کاملاً مطمئن شود با کپیکردنِ قوانینِ قلمرو در هر مقطعِ زمانی، چه چیزهایی به دست میآورد و چه چیزهایی را از دست میدهد.
وقتی قوانین شبیهسازی میشدند، از نظرِ تئوری میتوانست تا ابد از آن منطقهٔ ویژهساختهشده منابع برداشت کند.
محضِ احتیاط، برای حالتی که اوضاع اینطور پیش نمیرفت، لکس باید به راههای دیگری هم فکر میکرد تا همزمان با مصرفِ منابعِ قلمروی نیمهشب، آنها را جایگزین کند. متأسفانه اطلاعاتِ مربوط به قلمروها و روندِ توسعهشان چیزی نبود که بهراحتی در دسترس باشد، برای همین خودش باید سر از کارشان درمیآورد.
اما خوشبختانه، از قبل ایدههایی برای انجامِ این کار در سر داشت.
«از اونجایی که انتظار دارم هزینهٔ این خدمات خارج از توانِ مالیِ بیشترِ فانیها باشه، باید به روشهای پرداختِ جایگزین فکر کنیم. طبیعتاً اون دسته از فانیهایی که سازمانهای قدرتمندتر ازشون حمایت میکنن، چنین مشکلاتی نخواهند داشت. اما برای اونایی که اینطور نیستن، قصد دارم در ازای پرداختِ هزینهٔ خدمات، بهشون آزمونهایی رو پیشنهاد بدم.»