چپتر 212: بدون عنوان

لکس راحت در اتاقِ خصوصیاش نشسته بود و پاهایش را روی زیرپاییِ جلویش دراز کرده بود. با ورودش به اتاق، بشقابی از شیرینیهای کوچکِ بستهبندیشده انتظارش را میکشید. تعدادی از آنها را امتحان کرده بود و طعمشان بینظیر بود. لکس رفتهرفته داشت بیشتر از این سیاره بهخاطرِ غذایش خوشش میآمد، اما چهبسا این موضوع صرفاً نتیجهٔ موادِ اولیهٔ عالی بود. هر چه نباشد، اینجا سیارهای کشاورزی بود، پس موادِ اولیهشان باید بینهایت تازه میبود.

لکس شیرینیِ دیگری را جوید و توضیحاتِ پاداشش برای تکمیلِ مأموریتِ فروشِ یک کالا به فروشگاه را خواند. رتبهٔ مأموریتش در نهایت آ شده بود که طبیعتاً روی پاداشش تأثیر میگذاشت. اما ویژگیِ عجیبِ مأموریتِ ویژه همینجا خودش را نشان داد، چرا که سیستم از او پرسید آیا پاداشی در ذهن دارد یا نه. لکس مأموریتهای ناتمامش را مرور کرد و به یادِ مأموریتی افتاد که باید کسی را پیدا میکرد تا در ادارهٔ یک خدماتِ جدید به او کمک کند.

با این فکر، درخواست کرد تا کارمندِ بینقصی که مناسبِ این نقش باشد پیدا شود. سیستم نمیتوانست مستقیماً یک کارمند را بهعنوانِ پاداش بدهد، اما پاداش همچنان تحتتأثیرِ این درخواست قرار گرفت. سیستم مستقیماً تمامِ سیاراتِ متصل به مهمانخانه را اسکن کرد و فهرستی از مناسبترین موجودات برای این کار را در اختیارش گذاشت.

فهرست بسیار طولانی بود و بیش از ۱۰۰ نامزد داشت. لکس قصد داشت پیش از تصمیمگیری، فهرست را با دقت بررسی کند. در همین حین بود که اعلانِ دیگری مبنی بر تکمیلِ یک مأموریت دریافت کرد.

مأموریت تکمیل شد: به تتسویا کمک کن تا با پناه گرفتن در مهمانخانه، از بلا جانِ سالم به در ببرد.

پاداشِ مأموریت: توکنِ پشتیبان!

ملاحظات: مأموریت رو با یه تبصرهٔ فنی تکمیل کردی، حالا داری مثلِ یه کارآفرین فکر میکنی!

لکس از این ملاحظات گیج شد، چرا که نمیفهمید سیستم دارد به او توهین میکند یا از او تعریف میکند.

«هی مری، مهمانِ جدیدی پذیرش کردیم؟ اسمش باید تتسویا باشه، شاید صدمه دیده باشه.»

مری با تردید جواب داد: «آره، پذیرش کردیم. اما اون فقط زخمی نیست، در آستانهٔ مرگه! تزکیهاش نابود شده، یه سوراخِ گنده تو سینهاش داره و یه دستش هم قطع شده! از اونجا که گنجینههای زیادی همراهش بود و سطحِ تزکیهاش از تو پایینتر اومده بود، من از اونا بهعنوانِ هزینه استفاده کردم و مستقیم فرستادمش به اتاقِ بازسازیِ ارگانیک. اما چون تو هیچوقت قیمتی برای این اتاق تعیین نکرده بودی، با قیمتِ تمامشده حساب شد که میشه ساعتی ۱۰۰۰ امپی.»

لکس با شنیدنِ این خبر سیخ نشست. تتسویا بسیار قوی بود؛ لکس خودش دیده بود که چطور توانسته بود استادانِ عالمِ بنیان را بهراحتی از پا درآورد. لکس نمیتوانست تصور کند او چطور به چنین روزگاری افتاده است. با وجودِ تمامِ اتفاقاتی که پشت سر گذاشته بود، این اولین باری بود که کسی از اتاقِ بازسازیِ ارگانیکِ او استفاده میکرد؛ اتاقی که میتوانست اعضای قطعشده یا ازکارافتادهٔ بدن را بازسازی کند. تنها محدودیتِ اتاق این بود که به تزکیهٔ خودِ لکس گره خورده بود و فقط روی کسانی جواب میداد که همسطحِ او یا پایینتر بودند.

«خیلی خب، من رو در جریانِ وضعیتش بذار.»

با رسیدگی به این موضوع، لکس به صندلیاش تکیه داد و با خود فکر کرد نکند تتسویا بهخاطرِ او گرفتار شده باشد. بعید به نظر میرسید، چون خیلی پیشتر از آنکه حتی تصمیم بگیرد واردِ میدان شود، مأموریتی دریافت کرده بود.

اما اینکه خودش نگران باشد که پایش به این دردسر کشیده شود؟ لکس اصلاً نگران نبود. یکی از اشیایی که از فروشگاه خریده بود، «مدالیونِ فریبکار» نام داشت. تأثیرش بینقص نبود، اما آنقدر خوب بود که در موقعیتی که مستقیماً تعقیب نمیشد، ردپایش را بپوشاند. در اصل تا زمانی که آن را به گردن داشت، این مدالیون همهچیز را دربارهٔ او مخفی میکرد. اگر اثرِ انگشتی روی شیئی به جا میگذاشت، اثرِ انگشتِ خودش نبود. اگر تارِ مویی از او میافتاد، با دیانایِ او همخوانی نداشت. اگر دوربینِ مداربستهای از او عکس میگرفت، تصویری که ثبت میشد تصویرِ او نبود. سگها نمیتوانستند بویش را ردیابی کنند و ردپاهایش هم اشتباه میافتاد. خلاصه هر ردی که از خود به جا میگذاشت، بهنوعی اشتباه بود. البته اگر کسی او را زیرِ نظر میگرفت و مستقیماً تعقیبش میکرد، کاری از دستِ مدالیون برنمیآمد. اما دستکم فعلاً احساسِ امنیت میکرد.

به آخرین پاداشِ مأموریتش، یعنی توکنِ پشتیبانی نگاه کرد و لبخند زد. بسیار به کار میآمد.

توکنِ پشتیبانی

یک کارمندِ مهمانخانه انتخاب شود. پس از انتخاب، میزبان میتواند آن کارمند را از مهمانخانه به مکانِ خود احضار کند، فارغ از اینکه در کجای جهان باشد. همچنین امکانِ لغوِ احضارِ کارمند وجود دارد.

این توکن واقعاً عالی بود. نه اینکه وابسته شده باشد یا چیزی شبیهِ این... اما از اینکه فنریر را برای مدتهای طولانی تنها بگذارد نگران بود. هرچند توله را به لاکپشت سپرده بود و آبیِ کوچولو هم همراهیاش میکرد، اما فنریر هنوز بهشدت به لکس وابسته بود.

از آنجا که فنریر با سِمتِ رسمیِ محافظ، عضوِ مهمانخانه محسوب میشد، این توکن کاملاً رویش جواب میداد. لکس از توکن استفاده کرد تا آن را به فنریر پیوند بزند و مستقیماً او را به اتاقِ خصوصی احضار کرد.

این یک اشتباه بود، چون لکس لحظهای فراموش کرده بود گرگ چقدر بزرگ است، بماند که با گذشتِ زمان رفتهرفته بزرگتر هم میشد.

سگِ غولپیکر فوراً کلِ اتاقِ خصوصی را پر کرد. لحظهای گیج میزد، اما خیلی زود لکس را شناخت و همانطور که مینشست، سعی کرد سرِ بزرگش را به تنِ لکس بمالد. وقتی در آپارتمان بودند، لکس بدونِ لباسِ میزبان پیشِ فنریر وقت گذرانده بود و به همین دلیل، توله برای شناختنِ او اصلاً گیج نشد.

لکس تولهٔ عظیمالجثه را خاراند، غافل از لبخندِ گرمی که بر چهرهاش نشسته بود. سرانجام، پس از اینکه مدتی را به نوازشِ حیوان گذراند، آماده شد تا فنِ پیوند را روی فنریر به کار ببندد. در واقع لکس خودش ضعیفتر از آن بود که بتواند فن را به کار ببندد، بنابراین چیزی که گرفته بود یک طلسمِ آماده بود که با فعال شدنش، فن را بهطورِ خودکار اجرا میکرد.

لکس بدونِ اتلافِ وقت طلسم را فعال کرد و حس کرد گرمایی وجودش را فرامیگیرد، و سپس نورِ درخشانی او و فنریر را در بر گرفت.