چپتر 219: بدون عنوان

لکس بعد از اینکه کارش با الکساندر تمام شد، رفت تا به هری سر بزند. پسرکِ آرایشگر وضعیتِ فوقالعاده خوبی داشت. گونههایش کمی پر شده بود و چشمانش نشاطی داشت که در اولین دیدارشان دیده نمیشد. لکس از تزکیهٔ او سر درنمیآورد، اما هری آنقدر اعتمادبهنفس پیدا کرده بود که هر روز موهای چند تزکیهگرِ پرورشِ چی را کوتاه میکرد، و همین برای لکس کافی بود.

وقتی لکس پرسید آیا چیزی نیاز دارد، هری سرخ شد و پس از چند لحظه فکر کردن، گفت به چیزی نیاز ندارد. لکس کاملاً گیج شده بود که هری به چه فکر میکند، اما اگر موضوعِ مهمی بود، بالاخره خودش حرف میزد.

از قضا جان در آزمونِ معمایی بود، بنابراین لکس تصمیم گرفت فعلاً از دیدنِ او صرفنظر کند. با پایانِ این کارها، لکس به اتاقش برگشت، پمادی را که گرفته بود به بدنش مالید و شروع به تزکیه کرد.

لکس پیشتر با استفاده از هویتِ لئو، چند سفارشِ تجهیزات و مهمات داده بود تا در فواصلِ زمانیِ معین، هم به ویل و هم به چن تحویل داده شود. اینگونه، دیگر نیازی نبود هر بار که بازدیدش از یک دنیا تمام میشد دوباره از آنها درخواست کند، و از همپوشانیِ حضورِ لئو و مهمانخانهدار نیز جلوگیری میکرد. تا جایی که به بقیه مربوط میشد، و طبقِ چیزی که لئو به زی گفته بود، لئو باید برای رسیدگی به چند کارِ شخصی میرفت و تا مدتها آفتابی نمیشد.

بهمحضِ دریافتِ محمولهٔ بعدیِ تجهیزاتش، راهیِ سیارهٔ دیگری میشد. ایکس-۱۴۲ برای جذبِ مشتری جهتِ حضور در نمایشگاهِ شش ماهِ آینده سیارهٔ بسیار مناسبی بود، اما او به مشتریانِ بیشتری نیاز داشت. با این حال، تا آن زمان لکس صرفاً روی تزکیهاش تمرکز کرد.

دو روز بعد، لکس توانسته بود در مجموع ۳۴ رشتهٔ چی جمع کند و واردِ لایهٔ ۴ از پرورشِ چی شده بود. اما هیچ قصدی برای توقفِ تمرین نداشت، چون حسِّ قویتر شدن واقعاً اعتیادآور بود.

تا اینکه...

«هی لکس، یه وضعیتِ غیرعادی پیش اومده. شاید بهتر باشه یه نگاهی بهش بندازی.»

خیلی بهندرت پیش میآمد که مری تزکیهاش را قطع کند، چرا که معمولاً منتظر میماند تا او استراحت کند، بنابراین جدیتِ موضوع کاملاً مشخص بود.

لکس به تزکیهاش پایان داد، چیِ جذبشدهاش را تثبیت کرد و بلند شد.

پرسید: «مشکل چیه؟»

«یکی از مهمانها با یکی از پیشخدمتها بحثش شده.»

لکس ابرویی بالا انداخت و بهسرعت مهمانخانه را اسکن کرد، مشکل را یافت و آه کشید.

لکس تعجب نکرد که مقصر یکی از نوجوانهای آکادمیِ تروی بود.

دختری با عصبانیتِ تمام بر سرِ یکی از پیشخدمتهایش فریاد میزد: «دهنتو ببند هرزهٔ احمق، میدونم داشتی چیکار میکردی!» لکس تعاملِ شخصیِ چندانی با این پیشخدمت نداشت و اسمش را نمیدانست، اما این بدان معنا نبود که اجازه دهد کسی به کارمندش زور بگوید. اما اول باید وضعیت را میفهمید، برای همین بیصدا گوش داد.

«خواهش میکنم مهمان، اصلاً اینطور نیست. حتماً دچارِ سوءتفاهم شدید...»

نوجوانِ ازخودراضی دوباره فریاد زد: «گورِ بابای سوءتفاهم! داشتی با دوستپسرم لاس میزدی. دیدم چطور داشتی با چشمات میخوردیش. اون چنگالهای کثیفت رو ازش دور نگه دار، وگرنه کاری میکنم پشیمون بشی. شانس آوردی که مدیر دعوا کردن رو برامون اکیداً ممنوع کرده، وگرنه سرت رو میکوبیدم زمین و موهاتو از ته میتراشیدم.»

پیشخدمت با وحشت و استیصال در صدایش جواب داد: «به شما اطمینان میدم که هیچ نظرِ خاصی به این مهمان نداشتم. ایشون کمک خواستن و من فقط داشتم میپرسیدم—»

«آها، پس داری بهم میگی دروغگو؟ میتونیم از شان بپرسیم. هی شان، تو این هرزه رو صدا زدی؟»

دخترِ جیغجیو به سمتِ دوستپسرش برگشت. او همراه با گروهی از دوستانش ایستاده بود و در حالی که بینِ خودشان پچپچ میکردند، ریزریز میخندیدند. وقتی از او سؤال شد، بهسرعت انکار کرد که چیزی از پیشخدمت خواسته باشد.

لکس اخم کرد. از آنجا که میتوانست هر رویدادی را که در مهمانخانه رخ میداد در هر زمانی بازبینی کند، بهسرعت زمان را به عقب برگرداند و دید که پسرک واقعاً شخصِ پیشخدمت را صدا زده بود. در واقع، وقتی لکس برخی از حرفهایی را که پسرها هنگامِ صدا زدنِ او ردوبدل میکردند شنید...

چهرهٔ لکس درهم رفت. او مهمانخانه را اسکن کرد و مدیرِ آکادمی را یافت که همراه با چند دوست در رستورانی در آوالون نشسته بود و گپ میزد. لکس مستقیماً صدایش را فرستاد و به او گفت در محلِ بحث حاضر شود، و مطمئن شد که نارضایتیِ صدایش کاملاً مشهود باشد.

مدیر با شناختنِ صدا نزدیک بود از روی صندلیاش بیفتد، اما لکس دیگر توجهی به او نداشت. با وجودِ تمامِ عصبانیتش، کمی افسوس خورد که آن بچهٔ جیغجیو اصلاً حملهٔ فیزیکی نکرده بود. این کار حلوفصلِ ماجرا را سادهتر میکرد؛ میتوانست مستقیماً تلافی کند.

پیش از آنکه دعوا بیشتر از این ادامه یابد، و پیش از آنکه لکس مجبور شود جیغوفریادِ بیشتری بشنود، نفسِ عمیقی کشید تا حالتش را تثبیت کند، و آنی به آنجا منتقل شد.

بهمحضِ اینکه ظاهر شد، پرسید: «اینجا چه مشکلی پیش اومده؟» صدایش خنثی بود و احساساتِ واقعیاش را لو نمیداد، اما بلند بود و بهوضوح به گوشِ تمامِ کسانی که تماشا میکردند رسید. بسیاری از کارمندانش که آنها نیز در حالِ تماشا بودند، نفسِ راحتی کشیدند و امید در چشمانشان درخشید. مهمانها برقِ متفاوتی در چشمانشان داشتند، چرا که مشتاقانه منتظرِ تماشای ادامهٔ این درام بودند.

دختری که جیغ میکشید، از ورودِ مهمانخانهدار جا نخورد، بلکه هیجانزده شد. او در ناز و نعمت بزرگ شده بود و عادت داشت حرف، حرفِ خودش باشد، اما این به آن معنا نبود که احمق است. درکِ روشنی از کسبوکارها داشت و میفهمید تا کجا برای حفظِ وجههشان پیش میروند.

دلیلش برای به راهانداختنِ هیاهو موجه بود، چرا که به نظرِ او، پیشخدمت بیش از حد با دوستپسرش گرم گرفته بود. در چنین موقعیتی که حق با او بود، با در نظر گرفتنِ پیشینهاش، معمولاً اوضاع دقیقاً همانطور که میخواست پیش میرفت. بدشانسیاش این بود که تجربهاش تنها به زمین محدود میشد، جایی که پیشینهاش واقعاً اهمیت داشت، و اینکه لکس رئیسی نداشت که مجبور باشد برای راضی نگهداشتنِ او، رابطهٔ مثبتی با مشتریانش حفظ کند — حتی مشتریانِ رویاعصاب.

با صدایی متکبرانه به مهمانخانهدار توضیح داد: «این دخترهٔ جلف و آویزون داشت خودش رو به دوستپسرم میچسبوند!» و ادامه داد: «این همون جور جاییه که اینجا میگردونید؟ تو زندگیِ مهمانهاتون دخالت میکنید و هر چی دلتون میخواد رو برمیدارید؟»

دختر از اتهامی که زده بود کاملاً به خود میبالید و فقط منتظر بود تا مهمانخانهدار شروع به دلجویی از او کند.

لکس به پیشخدمتش نگاه کرد که با تردید و ترس در چشمانش به او خیره شده بود.

با صدایی که بهطورِ محسوسی نرمتر شده بود، از او پرسید: «چی شده؟»

او در حالی که سخت تلاش میکرد لکنت نگیرد، جواب داد: «مهمان... مدام از من میخواست... برای دوستانش چیزهایی ببرم. من فقط... کاری رو میکردم که مهمان میخواست.»

«دروغه! داره دروغ میگه! اون مدام با—»

لکس گفت: «کافیه.» صدایش در هوا پیچید و دختری را که جیغ میکشید، در جایش خشک کرد.

دستش را تکان داد و صفحهای در هوا مقابلِ همه ظاهر شد که اتفاقات را همانطور که رخ داده بودند، نشان میداد. همه، از جمله پیشخدمتِ رنجیده، تماشا میکردند که چطور پسرها مدام به پیشخدمت متلک میانداختند و با او لاس میزدند. چیزی که لکس بارِ اول متوجهش نشده بود اما این بار دید، این بود که یکی از پسرها حتی سعی کرد نیشگونی از او بگیرد و وقتی پیشخدمت توانست جاخالی بدهد، به او چشمک زد.

وضعیت برای همهٔ کسانی که آن را تماشا میکردند روشن بود و دختری که تا پیش از آن جیغ میکشید، با دیدنِ این صحنه سرخ شد و مشتهایش را گره کرد. پیدا بود که دوستپسرش کسی بوده که برای پیشخدمت مزاحمت ایجاد میکرده، اما او نمیتوانست این را بپذیرد.

اما اوضاع داشت بالا میگرفت، چرا که مدیرشان هم تا آن موقع دواندوان خودش را رسانده بود و با دیدنِ آنچه روی صفحه نمایش داده میشد، بلافاصله وحشت کرد. او که از اتفاقاتِ واقعی بیخبر بود، فکر کرد رفتارِ وحشتناکِ پسرهاست که مهمانخانهدار را آشفته کرده است.

لکس در حالی که به دختر نگاه میکرد، گفت: «فکر میکنم واضحه که واقعاً چه اتفاقی افتاده.» راستش را بخواهید، واقعاً دلش میخواست به شکلی او را مجازات کند، اما در عین حال نمیخواست کار را به خشونت بکشاند.

آشفتگیِ قلبش را کنترل کرد و خشمِ فزایندهاش را فروخورد، سپس رو به مدیر کرد.

«اینجا مجموعهایه که هوای مهمانهاش رو داره، اما هرگز به قیمتِ آسیبدیدنِ کارکنانم. از اونجا که این اولین باریه که چنین اتفاقی میفته، فقط با ممنوعالورود کردنِ این دختر و اون پسرها از ماجرا میگذرم. اگه دوباره تکرار بشه، عواقبش به سادگیِ یه ممنوعالورودی نخواهد بود.»

مدیر در حالی که واقعاً داشت عرقِ روی پیشانیاش را پاک میکرد، شروع کرد: «عمیقترین عذرخواهیِ من رو بپذیرید، مهمانخانهدار. به شما قول میدم، چیزی شبیه...»

دختر با صدای بلندی جیغ زد و در حالی که به مهمانخانهدار چشمغره میرفت، حرفِ مدیر را قطع کرد: «من مخالفم!» نه تنها مهمانخانهدار او را نادیده گرفته و «مجازاتی» را برای او به مدیرش دیکته کرده بود، بلکه صرفِ همین حقیقت که او را در انظارِ عمومی رسوا و تحقیر کرده بود، دیوانهاش میکرد. در حالتِ عادی، او واقعاً میدانست که از چه خطوطی نباید عبور کند، اما بهعنوانِ یک بچهٔ لوس که حالا هر چیزی جز ستایش و حمایت را تجربه میکرد، بخشِ منطقیِ مغزش تحتالشعاعِ خشمِ فورانکردهاش قرار گرفت! البته که از دستِ دوستپسرش — که بهزودی به دوستپسرِ سابقش تبدیل میشد — هم عصبانی بود که بیشرمانه با دخترهای دیگر لاس زده بود. اما در حالِ حاضر، هنوز تمامِ تمرکزش روی پیشخدمت و مهمانخانهدار بود.

«فقط چون چیزی نگفته دلیل نمیشه که مقصر نباشه! تقصیرِ خودشه که خودش رو جلوی اون همه پسر به نمایش گذاشته! و تو! احساسِ غرور میکنی که داری به یه دختربچه زور میگی؟ از اونجا که این یه مشکل بین من و اونه، باید بذاری خودمون حلش کنیم! اگه اونقدر بیشرمی که تو دعوای بینِ نسلِ جوونتر دخالت میکنی، تعجب نکن اگه تو آینده همین اتفاق برای یکی از کارکنانت بیفته!»

مدیر با شنیدنِ جیغهای دختر نزدیک بود غش کند و تقریباً همان لحظه، امروز را بهعنوانِ تاریخِ مراسمِ خاکسپاریاش پذیرفت. اما لکس برگشت تا به او نگاه کند؛ ظاهرِ خنثیِ او حالا عبوس شده بود و خشمش داشت به جوش میآمد.