چپتر 304: بدون عنوان

با تماشای این منظره، سکوت در اتاق حاکم بود. برای انسانها بسیار نادر بود که چیزی از جامعهٔ نژادهای بلور ببینند، چه رسد به چیزی که مثلِ یک پناهگاهِ خواب اینچنین محافظت میشد. با توجه به اینکه این قلمروی کوچک سالهای بیشماری خالی از سکنه بود، حتی نمیتوانست تصور کند این آدمها... اِهم، بلورها چقدر سن دارند؟ نمیتوانست تصور کند این یاروها چقدر پیرند.

اما سطحِ امنیت ناگهان منطقی شد. شوخی نبود که یک آرایهٔ محافظ سالهای سال بدونِ نظارت به کارش ادامه دهد، چه رسد به آواتاری که بهمحضِ ورودشان به داخل به آنها «خوشامد» گفت.

اما حالا که ثابت شده بود اینجا یک پناهگاهِ خواب است، سؤالِ بعدی این بود: حالا چه؟ پیامدهای این کشف عظیم بود، اما در هر صورت، نباید اجازه میدادند آنها پیش از اینکه کوئنهیلد کنترلِ این قلمرو را به دست بگیرد، بیدار شوند. لکس نمیخواست دربارهٔ دوستانه بودن یا نبودنشان گمانهزنی کند، چون اگر بیدار میشدند، حتی نمیتوانست به آنها توضیح دهد که اصلاً چرا این قلمرو رها شده بود. کاملاً قابلدرک بود اگر بهمحضِ بیدار شدن و دیدنِ متجاوزان، بدترین حالت را در نظر میگرفتند.

پس از آنکه سکوت بهاندازهٔ کافی طول کشید، لکس پرسید: «فکر میکنی بقیهٔ نقاطِ پرانرژی هم پناهگاهِ خواب باشن؟» پاتریک ۲ مکانِ دیگر با تمرکزِ بالای انرژی کشف کرده بود که هنوز به آنجا نرفته بودند.

«بعیده. منطقی نیست که چند پناهگاه نزدیکِ هم باشن. بههرحال، بیاین بریم. این دیوارِ شیشهای باید آخرین مانعِ پناهگاه باشه و نباید بهراحتی بشه ازش رد شد. جلوی بقیه رو میگیره که سعی نکنن بیدارشون کنن، ولی ما هم نباید وقت تلف کنیم.»

صدای کوئنهیلد یکنواخت بود و هیچ احساسی جز آرامش را نشان نمیداد، اما از درون عملاً داشت غش میکرد. ارزشِ این قلمرو ناگهان از هر چیزی که میتوانستند تصور کنند فراتر رفته بود و تا زمانی که پیش از بیدار شدنِ بلورها این قلمرو را به دست میآورد، حتی میتوانست بر سرِ شرایطِ خاصی با مادرِ خودش مذاکره کند.

لکس در حالی که بهسویِ نقطهٔ بعدی میشتافتند، پرسید: «فکر میکنی سالها پشتسرهم خوابیدن چهجوریه؟»

جیدِ ۱ بهاختصار جواب داد: «آگاهیشون واردِ یه رؤیای مصنوعی میشه که بینِ همهٔ افرادِ توی پناهگاهِ خواب مشترکه. اونا مجبورن همچین حالتی رو حفظ کنن تا محرکهایی برای ذاتشون فراهم بشه، چون فقط خوابیدن، نمُردن. با این حال، توی رؤیا زمان خیلی کندتر از زندگیِ واقعی میگذره. یه روز توی رؤیا میتونه با یه سال برابر باشه.»

لکس در حالی که این ایده را به خاطر میسپرد، گفت: «باحاله.» شاید میتوانست چنین کاری را در مهمانخانه برای مهمانهایی که اتاقها را برای مدتِ طولانی اجاره میکردند، پیاده کند.

با اینکه هیچکس در این باره چیزی نگفت، سرعتِ حرکتِ گروه نشان از حسِ اضطراری داشت که وجودشان را فرا گرفته بود.

دومین نقطهای که به آن رسیدند شبیهِ نوعی معبد بود. دانشآموزانِ بیشماری از قبل منطقه را پر کرده بودند و همگی در گروههای کوچک یا بهتنهایی در حالِ کاوش در این سازهٔ عظیم بودند. لکس و گروهش به آنها اعتنایی نکردند و مستقیماً به دنبالِ پاتریک رفتند تا آنها را بهسویِ مقصدشان راهنمایی کند، و اگر کسی سعی میکرد متوقفشان کند، یا بدتر از آن، از آنها دزدی کند... لکس درسش را گرفته بود و دیگر سعی نمیکرد نقشِ آدمخوبها را بازی کند؛ یعنی دستکم چند استخوانِ شکسته نصیبشان میشد.

در اعماقِ زمین، پس از چند ساعت کاوش، سرانجام به تالاری رسیدند که بهشدت از آن محافظت میشد. آرایهها، آواتارها و نگهبانانِ خودکار از تالار محافظت میکردند، اما قدرتشان در طولِ زمان بهشدت کاهش یافته بود و از این رو، پس از کمی تلاش، سدشان را شکستند.

برای یک لحظه، حس کردند واقعاً همان چیزی را که به دنبالش بودند کشف کردهاند. اتاق پر از گنجینهٔ واقعی بود. سکههای بلور، سلاحها، لباسها، کتابها، توکنها، طلسمها و چیزهای دیگر اتاق را پر کرده بود. با وجودِ وسوسهانگیز بودنِ این منظره، تاجِ شناوری از طلا و بلور بود که توجهِ همه را به خود جلب کرد. با این حال، پس از بررسیِ آن، کوئنهیلد گفت که این تاج آن چیزی نیست که به دنبالش بودند. بنابراین، هرچند به قیمتِ دردِ جسمانیشان تمام میشد، گروه تمامِ آن گنجینه را رها کرد و بهسویِ هدفِ بعدیشان رفت. تلاش برای حملِ آن فقط سرعتشان را کم میکرد و بههرحال، این قلمرو از این گنجینهٔ ناچیز باارزشتر بود. تنها چیزی که برداشتند همان تاج بود. نمیدانستند چیست، یا چه کار میکند، اما مشخصاً اهمیت داشت و باری روی دوششان نمیگذاشت.

سومین و آخرین نقطه در این ویرانهها در نهایت یک دهانه از آب درآمد. سوراخی عمیق و تاریک که مستقیماً از میانِ یک ساختمان و زمین میگذشت و انرژیِ روحی را با شدت به بیرون فوران میکرد. آنها حتی نمیتوانستند نزدیک شوند، چرا که حتی لکس وقتی به آن نزدیک شد خودبهخود شروع به خونریزی کرد، چه رسد به بقیه.

لکس حتی نمیتوانست انرژیِ روحیِ فراوان را جذب کند، زیرا خنثی نبود و ماهیتی بسیار مخرب داشت. علت یا منشأ آن هرچه که بود، فراتر از چیزی بود که بتوانند با آن مقابله کنند. با این اوصاف، تنها یک گزینه برایشان باقی مانده بود: حرکت بهسویِ کوهها.

هنوز ویرانههای دیگری برای کاوش وجود داشت، اما از مسیر خارج بودند، و محتمل به نظر میرسید که هر چیزی که کوئنهیلد برای تصاحبِ قلمرو نیاز داشت، در متراکمترین نقطهٔ انرژی در قلمرو باشد. جای تأسف داشت، زیرا عبور از کوه کارِ سریعی نبود.

حتی اگر بدون توقف میدویدند، فقط رسیدن به کوه ساعتها طول میکشید. عبور از کوه و رسیدن به عاملِ آن درخشش... دستکم زمانِ زیادی میبُرد.

بدون اتلافِ وقت، بیدرنگ سفرشان را آغاز کردند و مستقیمترین مسیر را در پیش گرفتند. حضورِ رعبآور و عجلهشان باعث شد بیشترِ افراد از سرِ راهشان کنار بروند، چه انسانها و چه جانوران، اما هنوز عدهای از سرِ غرورِ بیجا یا طمع سعی میکردند سدِ راهشان شوند. با این حال، چون گروه دیگر هیچ مراعاتی نمیکرد، کسی نمیتوانست مدتِ زیادی متوقفشان کند. نس بهویژه از این درگیریهای خشن و تمامعیار لذت میبرد و مدام امیدوار بود بیشتر پیش بیایند.

چون تنها منبعِ نور در قلمرو همان درخششِ پشتِ کوهها بود، حسابِ زمان از دست میرفت، اما لکس حس کرد تا رسیدن به پای کوهها نیمی از روز گذشت. آنجا دوباره استراحت کردند و وقت را به خوردن، نوشیدنِ کمی آب و چرتهای کوتاه گذراندند. یک ساعت بعد، سفرشان را از سر گرفتند.

لکس انتظار داشت عبور از کوهها خطرناک باشد، چرا که داشتند به پرانرژیترین بخشِ قلمرو نزدیک میشدند. در عوض، سفر حتی راحتتر هم شد. درگیری که جای خود داشت، گروه حتی یک موجودِ زندهٔ دیگر هم در آن حوالی ندید. هرچند این موضوع برای حفظِ سرعتِ سفرشان خوب بود، اما سکوتِ وهمآور باعث شد گروه گاردش را بالا ببرد.

در نقطهای، وقتی از درهای بسیار پرشیب میگذشتند، صدای قدمهایشان تا مایلها میپیچید، اما حتی یک پرندهٔ خفته هم بیدار نشد. کوهها پیش از رسیدنشان همچون مرگ بیحرکت و خاموش بودند و پس از مدتی، سنگینیِ قلهها بر دوششان حس میشد.

فشاری ناشناخته فضا را پر کرد و نفسشان را برید. عبورِ بیوقفه از کوهها بهنوعی خستهکنندهتر از سفرِ پیشینشان شد. پس از گذشتِ زمانی که انگار یک روزِ کامل از ورودشان به کوهها میگذشت، برای بارِ دوم استراحت کردند. این بار، بهجای استراحتی کوتاه، حسابی استراحت کردند چون از نظرِ ذهنی فرسوده شده بودند. بالا نگه داشتنِ مداومِ گاردشان برای یک روزِ کامل، خستهکنندهتر از جنگیدنِ واقعی بود.

اما در حالی که اعضای گروه بهنوبت میخوابیدند، لکس با اخم در گوشهای نشست. حسِ عجیبِ دژاوو به او دست داده بود. در حالتِ عادی این موضوع آنقدرها نگرانش نمیکرد، چون این حس بالاخره میگذشت. اما مسئله همین بود - این حس نمیگذشت، بلکه با عبورشان از کوهها قویتر میشد.

با این حال، هرچه تلاش کرد، نتوانست بفهمد چه چیزی باعثِ این حس میشد. در نهایت، تصمیم گرفت بهجای آن روی مهمانخانه تمرکز کند. احتمالاً یک روزِ دیگر طول میکشید تا به مقصد برسند و دلیلی نداشت در این میان وقتش را با فکر کردن به این مزخرفات تلف کند.

سیارهٔ ناشناس، قلمروی خاستگاه

گروهی از مردانِ خشمگین و مضطرب حلقهوار جمع شده بودند و نگاهشان به مردِ جوانی و شمنی که روبهرویش نشسته بود، دوخته شده بود. شمن در حالِ سوزاندنِ نوعی کاغذ با شعلهای صورتی بود، دودی که بلند میشد به رنگِ سرخِ خونی بود و خاکسترش مانندِ شنِ زرد فرومیریخت. چشمانش بسته بود و به نظر میرسید در نوعی خلسه فرو رفته است.

با وجودِ تمامِ تمرکزها روی شمن، هیچکس متوجه نشد که نوکِ موهایش به رنگِ سرخ درخشید و سپس سوخت. در ابتدا، ممکن بود کسی صحنه را اشتباه بگیرد و فکر کند توجهِ گروه به جای دیگری معطوف است، اما حتی وقتی موهایش از درخششی ساده به شعلهور شدنِ کامل رسید، باز هم کسی متوجه نشد.

تنها زمانی که شعلهها به پوستِ سرش رسید و شمن با فریاد کاغذِ در حالِ سوختن را رها کرد، گروه ناگهان متوجهِ ماجرا شد. همچون جادو، در همان لحظهای که شمن کاغذ را رها کرد، شعله نیز ناپدید شد. با این حال، حتی در همان لحظهٔ کوتاهی که شعله به او برخورد کرده بود، تمامِ گوشتِ پوستِ سرش سوخته و خاکستر شده بود.

شمن از هوش رفت و روی زمین افتاد، اما گروه بهجای رسیدگی به او، دورِ مردِ جوان حلقه زدند تا مطمئن شوند آسیبی ندیده است.

از نظرِ جسمی مشکلی نداشت، اما کلافگی داشت او را زنده زنده میخورد.

«آشغالها! حشراتِ موذی! کلاهبردارها! هیچ کاری رو نمیتونید درست انجام بدید! یکی دیگه رو پیدا کنید و این بار مطمئن بشید که قلابی نباشه! باید بتونم قبل از تموم شدنِ لیدی کاسموس نیمهٔ گمشدهم رو ردیابی کنم، وگرنه دیگه هرگز نمیتونم پیداش کنم!»

مردِ جوان سعی داشت مکانِ یکی از شرکتکنندگانِ برنامهٔ لیدی کاسموس را غیبگویی کند، اما سرک کشیدن در اسرارِ مهمانخانهٔ نیمهشب مگر به این سادگی بود؟ درست مانندِ او، افرادِ بیشمارِ دیگری در سراسرِ جهان با انفجارِ محبوبیتِ برنامهٔ لیدی کاسموس، از آن باخبر شده بودند! و باز هم مانندِ او، افرادِ بیشمارِ دیگری بیتوجه به اعتبارِ مهمانخانه، سعی میکردند مهمانانش را پیدا کنند یا به اسرارش پی ببرند. فعلاً، تنها شمنها و پیشگویانی که سعی داشتند به اسرارِ مهمانخانه پی ببرند، گرفتارِ عواقبِ آن شده بودند.

فعلاً.