چپتر 634: قفل‌شده در قلبش

بهمحض اینکه لکس به مهمانخانه برگشت، آنی به اتاقش منتقل شد. فنجانِ چای را کناری گذاشت، جایی که تصادفاً از آن برای نوشیدنِ چیزی استفاده نکند و به بررسیِ روشِ ایجادِ خاصیت پرداخت.

دستکم میشد گفت که پیچیده بود. اول اینکه، این روش روی کسی که در حالِ ساختنِ بنیان بود بهترین نتیجه را میداد. منطقی هم بود، چون اگر میشد روی بنیان تأثیر گذاشت، با شکلگیریِ هستهٔ زرین خاصیت خودش را آشکارتر میکرد. خاصیت تازه در طولِ عالمِ بنیان شروع به نشان دادنِ تأثیرش میکرد.

دوم اینکه، این فرایند بههیچوجه بهاندازهٔ فرایندِ خودش بیدردسر نبود. به نظر میرسید خاصیتِ لکس بهراحتی میتواند تغییر کند، اما این نتیجهٔ آغوشِ شاهانه بود. برای هر کسی که فنی با قابلیتِ پیشی گرفتن از قدرتِ جهانِ خودش را تزکیه نمیکرد، کار کمی سختتر بود. بهجز معجون که نقشِ مادهٔ اصلی را بازی میکرد، به موادِ کمکیِ متعددی نیاز بود. همچنین به دارو و اقلامِ شفابخشِ فراوانی نیاز میشد، چون در طولِ این فرایند، تن عملاً از کار میافتاد.

در این مورد، حتی غلافِ بازیابی هم کمکی نمیکرد. ازآنجاکه اساسِ کارِ غلاف تکیه بر تواناییِ پایهٔ تن برای شفا و تقویتِ تصاعدیِ آن بود، اگر تن دیگر قادر به شفا نبود، غلاف هم اصلاً کار نمیکرد. به همین دلیل بود که نمیتوانست هستههای زرین را شفا دهد، چون تن از همان اول قادر به شفای آن نبود.

خوشبختانه پاول همراه با خودِ روش، یک مجموعه از موادِ لازم برای این فرایند را هم به او داده بود. این یعنی لکس میتوانست دستکم آن را روی یک نفر با موفقیت پیاده کند. در این فاصله، خودش از طریقِ گیلد منابع را جمعآوری میکرد تا این فرایند را روی بیشترین تعدادِ ممکن از کارکنان به کار ببندد.

لکس به مری گفت: «فهرستِ تمامِ کسانی رو که تا الان داوطلب شدن برام بفرست.» مری بیدرنگ فهرست را برایش فرستاد. لکس نمیدانست باید جا بخورد، یا اینکه از قبل انتظارِ چنین نتیجهای را میداشت.

اخیراً مهمانخانه در هر لحظه دستکم ۵ تا ۸ میلیون مهمان داشت، دستکم. با توجه به جشنوارهای که در جریان بود، ممکن بود خیلی بیشتر هم باشند. این منهای پناهندگانی بود که از قبل جابهجایی به قلمروی جدیدشان را آغاز کرده بودند؛ قلمرویی که از او اجاره کرده بودند. آنها دستکم تا ۵۰ سالِ آینده باید اجارهاش را میدادند.

شاید کسی فکر میکرد لکس هم برای اینکه همهچیز روان پیش برود به میلیونها کارمند نیاز دارد، اما اینطور نبود. لکس کمی کمتر از ۴۰۰٬۰۰۰ کارمند داشت! این رقم آه از نهادش بلند میکرد، چون بسیار عظیم بود. با این حال به نظر میرسید برای رسیدگی به میلیونها مهمان کافی نباشد. اما حقیقت این بود که با خودکار شدنِ بسیاری از کارها توسطِ سیستم، حجمِ کارِ کارمندان بهشدت کاهش یافته بود.

با این وجود، بیشترِ آن کارمندان بسیار تازهکار بودند؛ از کسانی که کمتر از یک هفته سابقه داشتند تا نهایتاً چند ماه. البته بسیاری از آنها بهسرعت تزکیه میکردند و از مزایای ارتقای ستارهایِ مهمانخانه بهرهمند شده بودند، اما این موضوع آنها را بهطورِ معجزهآسایی به تزکیهگرانِ سطحبالا تبدیل نمیکرد. آنها همچنان باید قدمبهقدم تزکیه میکردند.

پس در نتیجه، بیشترِ تزکیهگرانِ عالمِ بنیان که در اختیار داشت، جزوِ قدیمیترین نیروهایش بودند. تکتکشان داوطلب شده بودند، بنابراین فهرستی که به دستِ لکس رسید، ۱۰۰۰ کارمندِ داوطلب نبود، بلکه تنها ۱۰۰۰ داوطلبِ اول بود.

بقیه در فهرستِ ذخیره نگه داشته شده بودند. هیچکس نمیخواست فرصتِ خدمت به مهمانخانه را از دست بدهد. با اینکه شاید لکس به چشمِ کارمند و کارگر به آنها نگاه میکرد، اما برای آنها، مهمانخانهٔ نیمهشب تمامِ زندگیشان بود!

در نهایت، تنها کاری که از دستش برمیآمد این بود که آهی بکشد — و برتریهای بینهایت چشمگیری نسبت به حریفانشان به آنها بدهد. گذشته از این، اگر یک چیز یاد گرفته بود، این بود که به نظر میرسید انسانها در برابرِ نژادهای دیگر در جهان در موضعِ ضعف قرار دارند. با اینکه تمامِ کارکنانِ مهمانخانه این استعداد را داشتند که تباری شگفتانگیز را بیدار کنند و بهطرزِ باورنکردنی قدرتمند شوند، اما از ضعفِ ذاتیِ انسان بودن رنج میبردند. او باید این ضعف را جبران میکرد.

چشمانش را بست و تصادفی به یک نام اشاره کرد و داوطلبِ خوششانسی را که قرار بود اولین نفر برای طی کردنِ این فرایند و ایجادِ تمایل فضایی باشد، برگزید.

وقتی چشمانش را باز کرد، متوجه شد که نامِ بسیار آشنایی است. کسی نبود جز برادرِ بزرگِ مهمانخانه، زی! مشخص بود که او هم بینهایت خوششانس است و هم بینهایت بدشانس.

برای این بخشِ بعدی... عینکِ کلارک کنتش را به چشم زد و آنی پیشِ زیِ کوچک منتقل شد که برای یک بار هم که شده، در اتاقکِ کوچکش نشسته بود و داشت انیمه میدید. وقتی لکس آنی منتقل شد، دید که زی دارد یادداشت برمیدارد. در اتاقکِ کنارِ او، لکس تعدادی اسپیکرِ بلوتوث و همچنین چند گنجینه را دید که... آنها هم اسپیکر بودند. یک دستگاهِ پخشِ موسیقی هم آنجا بود با پلیلیستهای مختلفی که نامهایی مثلِ «برای مبارزه با نوبها»، «قهرمان دختر را نجات میدهد»، «قدرتِ دوستی»، «فریاد زدن برای آزاد کردنِ قدرتِ بیشتر» و «این حتی فرمِ نهاییِ من هم نیست» داشتند.

لئو روی شانهٔ زی زد و گفت: «هی بچه.» زی که کاملاً غرقِ انیمه بود، جا خورد و از جایش پرید. وقتی برگشت و رئیسش، لئو را دید، به شانسش لعنت فرستاد. ترجیح میداد ترور شود.

«چی میخوای؟ همهٔ فروشگاههای اضافهای رو که میخواستی باز کردم، الان هم یه کارِ ویژه از مهمانخانهدار بهم محول شده، پس نمیتونم کارِ تو رو بکنم!»

لئو خندید و گفت: «میدونم بچه، واسه همین اینجام. مهمانخانهدار تا الان از عملکردت خیلی راضیه، برای همین تو رو انتخاب کرده تا اولین نفری باشی که یه جور ارتقای ویژه میگیره. ولی اومدم بپرسم آمادهاش هستی یا نه. باید بهت هشدار بدم، روندِ سادهای نیست و خیلی درد داره.»

قیافهٔ شجاعانهای به خودش گرفت و گفت: «من از درد نمیترسم! اگه مهمانخانهدار من رو برای این کار انتخاب کرده، نمیتونی ازم دریغش کنی.»

لئو دستش را روی شانهٔ زی گذاشت و گفت: «من هم همین فکر رو میکردم.» هر دو آنی منتقل شدند، این بار به یک اتاقِ بازیابیِ خصوصی. لئو پرستاری را احضار کرد و مشغولِ دستور دادن به او شد. افزون بر این، لوتر را هم احضار کرده بود تا این روند را یاد بگیرد و در آیندهٔ نزدیک روی بیشترین تعدادِ ممکن از کارمندان اجرا کند.

«خودت رو آماده کن. وقتی این روند شروع بشه، دیگه نمیشه متوقفش کرد. تازه، باید تمامِ مدت به تزکیه ادامه بدی. اگه متوقف بشی، روند قطع میشه و در نتیجه فلج میشی یا حتی میمیری.»

در حقیقت شرایط تا این حد وخیم نبود، وگرنه لکس تصمیم به استفاده از آن نمیگرفت. اما اگر کسی یک بار شکست میخورد، نمیتوانست برای بارِ دوم این عمل را انجام دهد. برای همین از فشارِ مرگ استفاده کرد تا به آنها انگیزه بدهد.

زی فقط سر تکان داد. چهرهاش آرام و خونسرد بود، درست مثلِ شخصیتِ اصلیِ یک مانگای شونن. درد نمیتوانست او را بترساند و مرگ نمیتوانست مانعش شود. هرچه باشد، او پیش از این مصیبتهای خدماتِ مشتریان را تجربه کرده بود. چه چیزی میتوانست بدتر از آن باشد؟

لئو تمامِ وسایلِ لازم را احضار کرد و مشغولِ کار شد. زی را وادار کردند قرصها، معجونها، پودرها، گیاهان و ادویههای مختلفی را ببلعد که باعث شد کلِ بدنش سرخ شود. قدرتِ دارویی برای بدنش بیش از حد قوی بود و در آستانهٔ انفجار قرار داشت.

تازه آنجا بود که بخشِ دشوارِ روند آغاز شد.

لئو با آرامش گفت: «تزکیه رو شروع کن.» و همزمان برشی روی بازوی راستِ زی ایجاد کرد و یک سِرُم را مستقیم به استخوانش وصل کرد. سرمهای مشابهی به استخوانهای مختلفِ دیگر در سراسرِ بدنِ زی وصل شد که منظرهای خونین و رقتانگیز به وجود آورد. با این حال، پسرِ جوان حتی یک صدا هم از خود درنیاورد و فقط روی تزکیهاش تمرکز کرد.

او شبانهروز در میدانِ نبرد برای شرافتِ همکارانش جنگیده بود. با خونریزی یا حتی جراحتهای وحشتناک غریبه نبود.

لکس در چند ساعتِ بعدی مدام با تزریقهای مختلف به بدنِ پسرِ جوان سوزن میزد، تا اینکه سرانجام زمانِ اضافهکردنِ معجون فرا رسید.

دربارهٔ شانسِ زی باید یک چیز را گفت. از آنجا که او اولین نفری بود که این روند را طی میکرد، معجونی که دریافت میکرد قویترین حالتِ ممکن را داشت. تا زمانی که بقیه بتوانند همین روند را طی کنند، قدرتِ معجون چند درجهٔ دیگر هم افت میکرد.

در نتیجه، این روند برای او بسیار سختتر از هر کسِ دیگری بود. اما وقتی تمام میشد، اگر میتوانست جانِ سالم به در ببرد، خاصیتش هم بسیار بالاتر از بقیه میشد.

لئو احساساتش را فروخورد، بهاندازهٔ یک فنجانِ کامل از معجون را در گلوی بچه ریخت و سپس یک قدم عقب رفت. اگر تمامِ مراحلِ قبلی نادیده گرفته میشد، تماس با تنها یک قطره از معجون زی را میکشت، چه برسد به یک فنجانِ کامل. حالا... حالا زنده میماند، اما فقط درد و ناراحتیِ شدیدی را تحمل میکرد.

هیچکس حرفی نمیزد و فقط تماشا میکردند که بدنِ زی دستخوشِ تغییراتِ وحشتناکی میشود. زی سرانجام صدایی از خود درآورد، نه به این دلیل که نتوانسته بود جلوی نالهاش را بگیرد، بلکه به این دلیل که بدنش بهمعنای واقعیِ کلمه داشت صدا میداد!

همه تماشا میکردند و حواسشان بود که مدام داروهای لازم را به او بدهند تا مطمئن شوند بدنش به روندِ بهبود ادامه میدهد. لئو بهطورِ ویژه این خاطره را در اعماقِ قلبش حک کرد. میتوانست برود، اما میخواست تماشا کند.

این را یک شکست نمیدانست که برای جانِ سالم به در بردن از این دورهٔ سخت، مجبور شده بود به کمکِ کارمندانش متوسل شود. اما فراموش هم نکرد که مسئولیتِ مراقبت از آنها بر عهدهٔ اوست، نه برعکس. یک روز، این کار را برایشان جبران میکرد.

تا آن زمان، همهچیز را در قلبش قفل میکرد.