چپتر 677: افسوس

لکس نالهاش را فروخورد. حسابِ اینکه با چند موجودیتِ جهانی ارتباط برقرار کرده بود، از دستش در رفته بود. مهمانخانهٔ نیمهشب که جای خود داشت. بعد از آن، شماری از سرورانِ دائو و نیمهسرورانِ دائو بودند. بعدش هم هنالی. مردِ مرموزی را هم که یک روز ناگهان در اتاقش ظاهر شد، نمیشد فراموش کرد. همچنین نباید فراموش میکرد که جایی در آن بیرون، دشمنی ناشناس دارد که فنریر را از او دزدیده بود؛ دشمنی که لکس هیچ ایدهای نداشت در چه سطحی است.

سیستمهای متعددی هم بودند که لکس دورشان میپلکید اما سعی میکرد زیاد با آنها درگیر نشود؛ مثلِ فروشگاه و گروهِ مزدورانِ «هراسِ غارتگر» (گروهی که مهمانخانه از طریقِ آنها نگهبانانِ اضافی برای رویدادهایش استخدام میکرد).

انگار همهٔ اینها کافی نبود، حالا باید با این برجِ مشیّت هم سروکله میزد. وقتی ناله و شکایتش تمام شد، توجهش را به اطلاعاتی که دریافت کرده بود برگرداند. او مأموریتی برای برج انجام داده بود، بنابراین برج در ازای آن به او پاداش میداد و همزمان او را به یکی از کارگزارانش تبدیل میکرد. بهعنوانِ یک کارگزار، ارتباطی میانِ او و برج برقرار میشد و هر زمان که میخواست میتوانست برای انجامِ مأموریتی دیگر درخواست بدهد. در نتیجه، به دریافتِ پاداش ادامه میداد. علاوه بر این، پاداشها تصادفی نبودند، بلکه دقیقاً همان چیزی بودند که در آن زمان بیشترین نیاز را به آن داشت.

اگر تصمیم میگرفت خودش هیچ مأموریتی را بر عهده نگیرد، برج هر ۱۰۰ سال یک بار او را بهطورِ تصادفی احضار میکرد تا مأموریتِ دیگری را انجام دهد.

اگر منطقی به قضیه نگاه میکرد، این موضوع چندان هم بد نبود. در واقع، اگر بقیه با چنین چیزی روبهرو میشدند، آن را شانسِ بزرگِ خود میدانستند که به فرصتی فرخنده دست یافتهاند. چه کسی به پاداش گرفتنِ دقیقِ همان چیزی که بیشترین نیاز را به آن داشت، نه میگفت؟

مسئله این بود که لکس واقعاً آنقدر سرش شلوغ بود که نمیتوانست به چنین چیزهایی اهمیت بدهد. علاوه بر این، راههای بیشماری برای بهدستآوردنِ فرصتهای عالی داشت. حتی اگر پاداشِ مأموریتهایش به حساب نمیآمد، همیشه میتوانست خیلی راحت برود و در چاهِ مهمانخانه ماهیگیری کند.

به همین خاطر، واقعاً حوصلهٔ این کارها را نداشت. مثلِ مولتیمیلیونری بود که مجبورش کرده باشند در جلساتِ خستهکنندهای شرکت کند که هیچ ربطی به تجارتِ اصلیاش نداشتند. البته، هر از گاهی چند صد هزار دلار پاداش میگرفت، اما در مقایسه با اولویتهای اصلیاش، واقعاً ارزشش را نداشت.

اما از آنجا که این موضوع واقعاً دستِ خودش نبود، از غصه خوردن دست برداشت و توجهش را به پاداشش معطوف کرد. از آنجا که ظاهراً این پاداش همان چیزی بود که در این لحظه بیشترین نیاز را به آن داشت، حتماً چیزِ معرکهای از آب درمیآمد، مگر نه؟

با توجه به اینکه دوباره در حالِ انتقالِ آنی بود و نمیتوانست تکان بخورد، امکانِ بررسیِ مستقیمِ شیئی را که در دستش افتاده بود نداشت. تنها کاری که از دستش برمیآمد بررسیِ اطلاعاتِ مربوط به آن بود که به ذهنش نیز ارسال شده بود.

گویی نیمهشفاف و طلاییرنگ بود که بهعنوانِ محفظهای برای شیئی بسیار کمیاب و گرانبها به نامِ «کودِ تارو» عمل میکرد. کاربردهای فراوانی داشت که همگی بهطورِ سیستماتیک فهرست شده بودند. با این حال، کاربردی که بیش از همه به دردِ لکس میخورد، این بود که سرعتِ جوانهزدنِ بذرِ قلمرو را بهشدت بالا میبرد. بدونِ آن، جوانهزدنِ بذرِ قلمرو بیش از یک میلیون سال طول میکشید، اما با این کود، تنها به چند ماه زمان نیاز بود.

لکس خشکش زد. خب، از نظر فنی همین الان هم در فضا بیحرکت بود، اما حالا ذهنش هم قفل کرد. جوانه زدنِ بذرِ قلمرو در حالتِ عادی بیش از یک میلیون سال زمان میبُرد؟ چرا از این موضوع خبر نداشت؟ این از آن کارهایی بود که سیستم خودش انجام میداد، یا خودش باید به آن پی میبرد؟

منطقاً اگر به آن فکر میکرد، با عقل جور درمیآمد. یک قلمروی عادی شوخی نبود و با قلمروهای فرعی که همهجا پیدا میشدند فرق داشت. پس منطقی بود که ساخته شدنش زمانِ زیادی ببرد. اما با توجه به اینکه پاداش را سیستم داده بود، زیاد به آن فکر نکرده بود.

اما حالا... انگار اوضاع به این سادگیها نبود. خوشبختانه گذرش به برجِ مشیّت افتاده و این پاداش را گرفته بود. این واقعاً همان چیزی بود که الان بیشتر از همه به آن نیاز داشت.

باقیِ وقتش را صرفِ این کرد که ببیند آیا دربارهٔ اطلاعاتی که سیستم به او داده بود، برداشتهای اشتباهِ دیگری هم دارد یا نه. با وجود اینکه حواسش جمع بود، به همین راحتی گمراه شده بود.

وقتی انتقالِ آنی بالاخره تمام شد، لکس خود را در همان دشتِ سرسبزی دید که از همانجا آنی منتقل شده بود. به اطراف نگاه کرد تا فنریر را پیدا کند، اما خبری از او نبود. با این حال زیاد نگران نبود، چون از روی ارتباطی که با فنریر داشت میفهمید حالِ توله خوب است. باید او را همانجا میگذاشت، چون وقت نداشت منتظرش بماند، اما بهمحضِ اینکه کارِ توله در برج تمام میشد، لکس میتوانست مستقیماً او را پیشِ خودش احضار کند.

بعد سیستم را بررسی کرد تا مطمئن شود همهچیز مرتب است، اما فقط متوجه شد که مصیبتی با قدرتِ غیرعادی در حالِ وقوع است! بیدرنگ به یادِ مصیبتی افتاد که راگنار از سر گذرانده بود و شروع کرد به اضافهکردنِ آرایههای محافظتیِ بیشتر دورِ اتاقِ مصیبت!

این جنونآمیز بود. تحملِ قدرتِ این مصیبتهای قویتر با امکاناتِ فعلیاش خارج از توانِ او بود. شاید در آینده باید برای سطحِ مهمانانی که اجازه داشتند در مراسمهای ارتقای رتبهٔ ستاره شرکت کنند، محدودیتی میگذاشت.

از روی کنجکاوی، هویتِ شخصی را که داشت مصیبت را از سر میگذراند بررسی کرد و متوجه شد همان دیوی است که راگنار به چالش کشیده بود.

نامش وارهیل بود و انگار آذرخشی که بیرحمانه به تنش میکوبید، اصلاً برایش مهم نبود. راحت و چهارزانو نشسته بود، انگار اصلاً اتفاقِ مهمی نیفتاده است.

نگاهِ لکس جدی شد. این دیو... زیادی قدرتمند بود. عملکردِ راگنار هنگامِ شکستنِ مرز بهخودیخود چشمگیر بود، اما این دیو حتی از او هم قویتر بود.