چپتر 783: حلقه

لکس همانطور که داخلِ اتاقِ بازسازیِ ارگانیک (اوآرآر) دراز کشیده بود و پوستش بهآرامی روی تنش دوباره رشد میکرد، ذهنش بهشدت درگیر بود. فقط کنده شدنِ تمامِ پوستش نبود که اعصابش را به هم میریخت. مقیاسِ مضحکِ خشمی که در فریگرا حس کرده بود، مبهوتش میکرد.

مهم نبود چه پیش میآمد، لکس هر چقدر هم که عصبانی میشد، هرگز کنترلش را کاملاً به دستِ خشم نمیداد. این روشِ کارِ او نبود، و با توجه به اشتباهاتِ فراوانی که زمانِ داشتنِ تومور مرتکب شده بود، خیلی وسواس داشت که دستکم سعی کند عواقبِ کارهایش را پیشبینی کند.

آرامآرام تمامِ اتفاقاتی را که از همان لحظهٔ اولِ رسیدن به فریگرا افتاده بود، مرور کرد. به تکتکِ کارهایی که کرده بود و واکنشهای بعد از آن فکر کرد. با توجه به اینکه حالا دیگر از کششِ روحی خبر داشت، تمامِ کارهایش تا رسیدن به گنجینهٔ اژدها منطقی و طبیعی به نظر میرسید.

به این فکر کرد که با رسیدن به آنجا و دیدنِ آن همه گنجینه، بهویژه کوههای طلا، چطور طمعش شعلهور شده بود. مطمئن نبود که این واکنشِ طبیعی و منطقیِ هر کسی با دیدنِ آن همه طلاست، یا اینکه تحتتأثیرِ چیزِ دیگری قرار گرفته بود.

لکس بعد از کمی فکر کردن نتوانست به یقین برسد، اما در نهایت نتیجه گرفت که کارهای آن موقعش ناشی از تأثیرِ زندگیاش بهعنوانِ یک فانی بوده است. هرچه باشد، او بیشترِ عمرش را مثلِ یک آدمِ عادی و بیخبر از دنیای تزکیه گذرانده بود. در آن دنیا، طلا یکی از باارزشترین چیزهای موجود بود و با اینکه دیگر چنین نبود، اما همچنان تأثیرِ چشمگیری رویش میگذاشت.

از این مسئله گذشت و آرام و پیوسته به زیر و رو کردنِ خاطراتش ادامه داد تا اینکه سرانجام لحظهٔ شکستنِ شمشیر را به یاد آورد. زمانی اتفاق افتاده بود که داشت با آن موجودِ عجیبی میجنگید که میتوانست واردِ ذهنش شود.

آن موقع، بهخاطرِ فشارِ سنگینِ مبارزه و همچنین اقتدارِ اژدها، اصلاً نتوانسته بود به هالهٔ عجیبی فکر کند که موقعِ شکستنِ شمشیر در برَش گرفته بود، اما حالا وقت داشت.

اینکه شمشیری از میانِ مجموعهٔ اژدها آنقدر شکننده باشد که با یک بار استفاده بشکند، از همان اول عجیب و مشکوک بود. هالهای که از آن آزاد شد و او را در بر گرفت، نشانهٔ بزرگتری بود که یک جای کار میلنگد.

این را بهعنوانِ مهمترین مسئله در ذهنش ثبت کرد و بعد به گشتن در خاطراتش برای پیدا کردنِ هرگونه ناهنجاریِ دیگر ادامه داد. حالا که به آن فکر میکرد، برای درگیر شدن با اشیای سطحِ جاودانه خیلی ضعیف بود، چون چیزهای بسیار زیادی وجود داشت که هنوز نمیدانست.

با اینکه در مرورِ خاطراتش به مشکلِ مهمِ دیگری برنخورد، اما چهبسا تهدیدهای بیشماری وجود داشت که حتی قادر به تشخیصشان نبود. غرایزش تا حدودی میتوانستند دربارهٔ تهدیدهایی تا حدِ عالمِ جاودانِ زمینی به او هشدار دهند، اما اگر چیزی فراتر از آن بود، غرایزش یا اصلاً متوجهشان نمیشدند، یا فقط چند لحظه قبل از فاجعه هشدار میدادند.

در آینده باید خیلی بیشتر احتیاط میکرد.

باید تنش را بررسی میکرد تا ببیند آیا آن هاله هنوز به شکلی درونش پرسه میزند، یا از بین رفته است. لکس با استفاده از حسِّ روح و حسِّ روحیاش، شروع به اسکنِ دقیقِ سوراخسنبههای تنش کرد. اما در موردِ غرایزش... باز هم دربارهٔ هیچ ناهنجاریای به او هشدار نداده بودند. انگار با رسیدن به سطحهای بالاتر، دیگر نمیشد فقط و فقط به غرایزش تکیه کند. با این حال، حتماً فنونِ تنی وجود داشت که روی پرورش و رشدِ آنها تمرکز داشته باشد.

طولی نکشید که تصویرِ شمشیری پنهان در روحش را کشف کرد! هالهای تیز و شکافنده از آن ساطع میشد که اگر لکس حتی به آن نزدیک میشد، حسِّ روحیاش را میبرید، بنابراین دستکم فعلاً هیچ راهی برای تعامل با آن وجود نداشت.

لکس اخم کرد و بعد آه کشید. آخه چرا مدام چیزهای مختلف را در تنش جمع میکرد؟ آن کتیبههای عجیب، سیستم، نیلوفر و حالا این شمشیر. کمکم داشت شلوغ میشد.

چند راهِ دیگر برای تعامل با شمشیر را امتحان کرد، اما نتوانست هیچ تأثیری روی آن بگذارد. چون فعلاً چارهٔ دیگری نداشت، ذهنش را به چیزهای دیگر معطوف کرد.

پوستش هم بود که خودبهخود کنده شده بود. اصلاً نمیدانست چطور چنین چیزی ممکن است رخ داده باشد، اما با در نظر گرفتنِ اینکه هنگامِ وقوعش تمامِ حسش را از دست داده بود، نمیتوانست با اطمینان حرفی بزند. بهاحتمالِ زیاد نتیجهٔ همان خطری بود که حس کرده بود، اما میتوانست دلایلِ دیگری هم داشته باشد.

لکس با چهرهای جدی و متمرکز، ابتدا پوستِ کندهشدهاش را بررسی کرد. از کنترلش روی سیستم برای بازرسیِ آن استفاده کرد و بیدرنگ متوجهِ چیزِ ناجوری شد!

حلقهای چوبی و ترکخورده داشت با بیحالی بهسمتِ پوستش میغلتید، انگار که نقشهای در سر داشت. آن را اسکن کرد و چیزِ کاملاً غیرمنتظرهای را کشف کرد.

نام: پلوایلین اور بهاتنا گورگین

سن: ۰

جنسیت: مذکر

جزئیاتِ تزکیه: (مُهرشده) ؟؟؟

گونه: اژدها / روحِ روح

سطحِ اعتبارِ مهمانخانهٔ نیمهشب: ۱

وضعیت: روحی بهشدت مجروح و در آستانهٔ مرگ که با روحِ گنجینهای نوزاد ادغام شده تا موجودِ جدیدی بسازد. این روح بدونِ تنی بهقدرِ کافی قوی برای پشتیبانی از آن، پیوسته حاملانش را نابود میکند تا اینکه سرانجام بمیرد.

ملاحظات: بقیه تو حلقههاشون پدربزرگ گیرشون میاد، اونوقت تو یه نوزاد گیرت اومده.

این نام برای لکس بینهایت آشنا بود، چون تنِ اژدها همین نام را داشت! روحِ اژدها داخلِ حلقه بود! ناگفته نماند که حلقه هم بسیار به تن نزدیک بود.

وقتی لکس فهمید این موضوع چقدر میتواند فاجعهبار باشد، چیزی نمانده بود ناسزا بگوید. اگر روحِ اژدها به تنش برمیگشت و میفهمید لکس چقدر بیشرمانه آن را غارت کرده است، چه رسد به اینکه روی تنش تزکیه کرده بود، کارش تمام بود!

تنها نقطهٔ امیدواری برای او در حالِ حاضر این بود که تزکیهٔ روح مُهر شده بود!

لکس بیآنکه به این موضوع اهمیت بدهد که پوستش هنوز بازسازی نشده بود، آنی به بیرون منتقل شد، حلقه را برداشت و بررسیاش کرد.

خودِ حلقه چیزی جز یک نوارِ ساده نبود، هرچند چوبش تماشایی به نظر میرسید و حتی عطرِ تازهای از آن به مشام میرسید. مهارتِ ساختش هم چشمگیر بود، چرا که حلقه بینهایت صیقلی بود.

لکس کلماتش را با حسِّ روحیاش منتقل کرد و گفت: «میدونم اون تویی.»