چپتر 821: فقط کمی استراحت

چند روزِ بعدی برای لکس در آرامش گذشت. اولین کاری که کرد، برنامهریزی برای کمی خوابیدن بود. با اینکه احساسِ خستگیِ خاصی نمیکرد، اما میدانست که بدنش تحتِ فشارِ شدیدی بوده است. نه تنها هنوز کاملاً شفا نیافته بود، بلکه روندِ پاک کردنِ کتیبهاش هم اصلاً ساده نبود.

فقط فکر کردن به دردی که قبل از بیهوش شدن کشیده بود، او را به لرزه میانداخت. لکس پیشتر هم درد را تحمل کرده بود، هم در تن و هم در روحش، اما این تجربه کاملاً فرق داشت. انگار تمامِ وجودش داشت از هم میپاشید.

مدتی را در اتاق وان آبگرم گذراند و حتی وقت کرد به آرایشگاهِ هری برود. بله، او مو نداشت. اما هری خیلی وقت بود که از آن پیرایشِ سادهٔ گذشتهاش فراتر رفته بود. البته، اگر مشتری همان را میخواست، همان را هم تحویل میگرفت.

اما هری میتوانست در کنارِ کارهای دیگر، فشارِ انباشتهشده در تن، ذهن و روح را تسکین دهد. یکی از محبوبترین جاذبههای جدیدش، برکهٔ روح بود که میتوانست روحهای آسیبدیده را سرِ پا نگه دارد یا شفا دهد، هرچند باید اعتراف کرد که اثراتِ شفابخشیاش بسیار ناچیز بود. کاربردِ اصلیاش پرورشِ گنجینههای روحی، فنون و پشتیبانی از روشهای تزکیهٔ روح بود. جادوی فریبندگیِ خودش هم یکی از انواعِ فنونِ تزکیهٔ روح به شمار میرفت.

لکس فقط از هری خواست فشارِ انباشته در روح و تنش را تسکین دهد تا بهتر شفا پیدا کنند. بخشی از وجودش میفهمید که شوکِ ناشی از پاک کردنِ کتیبه اصلاً شوکِ سادهای نبوده است.

بعد از تجربهٔ اتاق وان آبگرم و درمانِ هری، سری به قنّادی زد و برای خودش چند کاپکیک و یک شکلاتِ داغ گرفت. اگر راهی برای استراحتی بیشتر از این وجود داشت، او هنوز کشفش نکرده بود.

وقتی همهٔ این کارها تمام شد، بالاخره برای خوابیدن آماده بود. فقط برای احتیاط، از مری خواست اگر بیشتر از یک روز خوابید، بیدارش کند.

آخرین فکری که درست قبل از خواب به ذهنش رسید، این بود که چرا هنوز دارد از یک تختِ ساده استفاده میکند، در حالی که میتوانست از یک گنجینهٔ خوابِ برتر و فوقالعاده برای ایجادِ محیطِ خوابِ بینقص استفاده کند. نمیدانست چنین چیزی چه ویژگیهایی خواهد داشت، اما وقتی به تمامِ کاخهایی که اخیراً دیده بود فکر میکرد، حاضر بود یک اژدها شرط ببندد که آنها از تختهای ساده استفاده نمیکنند.

لکس متوجه نشده بود که یک تختِ ساده اصلاً نمیتواند وزنِ قابلتوجهِ او را تحمل کند. در طولِ افزایشهای متعددِ سطح ستاره، تمامِ اثاثیهاش هم تغذیه شده و در نتیجه تکامل یافته بودند.

درست همانطور که میترسید، لکس بیش از حد احساسِ راحتی میکرد. این موضوع، در کنارِ وضعیتِ مجروحش، باعث شد یک روزِ تمام بیوقفه بخوابد. حتی مری برای بیدار کردنش از خواب به زحمتِ زیادی افتاد، چون هر بار که بیدارش میکرد، زیرِ لب میگفت «۵ دقیقهٔ دیگه» و دوباره به خواب میرفت.

اما اصلاً حواسش نبود که با گفتنِ این حرف، مری را وادار میکرد دقیقاً پنج دقیقه صبر کند و بعد دوباره برای بیدار کردنش تلاش کند. اگر فقط میخواست که اجازه دهد بیشتر بخوابد، مری او را به حالِ خودش میگذاشت. اما چون مدام پنج دقیقه وقت میخواست، مری مجبور بود هر پنج دقیقه یک بار بیدارش کند!

سرانجام، لکس با غرغر از تخت بیرون آمد. با اینکه میدانست چهبسا یک روز گذشته باشد، اما حس میکرد تنها چند دقیقه خوابیده است.

لکس پس از خوردنِ یک صبحانهٔ بسیار مفصل، تصمیم گرفت اول به ورا سر بزند. اگر غیبگویی واقعاً میتوانست در پیدا کردنِ بارلی به او کمک کند، ارزشش را داشت که امتحان کند. هرچند تقریباً مطمئن بود هر کسی که بارلی را در اختیار دارد یا هر کجا که فرار کرده، تا الان باید تدابیری در برابر غیبگویی اندیشیده باشد.

همین که لکس به ورا نزدیک شد، مکث کرد. ورا با همان گروهِ دفعهٔ پیش نشسته بود. بیدرنگ فهمید همهٔ کسانی که دورِ ورا هستند، با چشمانی حریص به او خیره شدهاند؛ انگار گنجینهای ارزشمند بود که میخواستند روی هوا بقاپندش.

ورا با لبخند گفت: «تو محفلهای ما حسابی معروف شدی، لکس. کمکی که به لزلی کردی باورنکردنی بود و الان کلِ جامعهٔ غیبگویی میخوان دستشون بهت برسه. البته تنها دلیلی که تا الان این کار رو نکردن اینه که هیچکس نمیتونه غیبگویی کنه که این کار ایدهٔ خوبیه یا نه.»

«یعنی کلِ جامعهٔ شما لنگِ یه پیشگوییِ سادهست؟ اگه اینطوره، همین الان میتونم یکیش رو بهتون بدم. اگه کسی بخواد با من دربیفته، نهتنها کمکی ازم نمیگیره، بلکه بدجوری هم پشیمون میشه.»

لکس موقعِ حرف زدن لبخند به لب داشت، اما سنگینیِ حرفهایش دستکمگرفتنی نبود. اصلاً حواسش نبود که یک کارِ ساده چطور میتواند او را به دردسر بیندازد.

«نگران نباش، کسی بهت آسیبی نمیزنه. اگه قرار بود اینطور بشه، هیچوقت جلو چشمِ همه ازت نمیخواستم به لزلی کمک کنی. تو خفا این کار رو میکردم. چون هیچکس نتونست چیزی دربارهت غیبگویی کنه، همه به یه توافق رسیدن. تو رویدادِ پیشرو این موضوع رو رسمی میکنیم، ولی در کل، اگه کسی کمکت رو بخواد میتونه بهت پیشنهادِ قیمت بده، اما نمیتونن مجبورت کنن.»

«میدونی که این شغلِ اصلیِ من نیست، نه؟ من کارهای خودم رو دارم، بماند که کمک به لزلی اصلاً هم ساده نبود. اگه یادت باشه دستهام بدجوری سوخت.»

ورا ریز خندید و گفت: «نکتهٔ ماجرا هم دقیقاً همینه. تنها اتفاقی که افتاد این بود که دستهات سوخت. در حالتِ عادی، هر کسی که سعی کنه به آذرخشِ مصیبتی که تو روحِ یه نفرِ دیگه گیر افتاده دست بزنه، آخرش خودش هم به همون مخمصه دچار میشه.»

لکس به ورا چشمغره رفت. قبل از اینکه لکس دست به کار شود، ورا حرفی از این موضوع نزده بود؛ هرچند باید اعتراف میکرد خودش هم وقتی درخواست را شنید، آن را چندان جدی نگرفته بود.

«نگران نباش. این به خودت بستگی داره که بخوای به کسی کمک کنی یا نه. اگه نخوای کمک کنی کسی پاپیچت نمیشه، هرچند این یه راهِ آسون برای دوست پیدا کردنه. بعضی از آدمهای اینجا ارتباطاتِ خیلی خوبی دارن، چهبسا ارزشش رو داشته باشه.»

لکس نفسِ عمیقی کشید و سعی کرد این موضوع را که میخواهند از او سوءاستفاده کنند، نادیده بگیرد.

«خب، اگه کسی کمکِ من رو میخواد، میتونید برای شروع اول بارلی هولدینسون رو برام پیدا کنید. بعد از اون دیگه بدم نمیاد به کسی کمک کنم.»