چپتر 822: تیغه‌ای دیگر

لکس نیازی نداشت توضیح دهد بارلی کیست، چراکه پیدا کردنش یکی از درخواستهای پرطرفدارِ اخیر از کاهنان در قلمروی خاستگاه بود، درست بعد از پیدا کردنِ خودِ لکس. هرچند در ابتدا پیدا کردنِ بارلی آسان بود، اما مدتی میشد که هم از انظارِ عمومی و هم از تیررسِ غیبگویی ناپدید شده بود.

اما مگر اینکه از یک لایهٔ محافظتیِ فوقالعاده قدرتمند، مثلِ آرایهٔ درونِ مهمانخانه استفاده میکرد، وگرنه همیشه راههایی برای پیدا کردنش وجود داشت. برای مثال، بیشترِ روشهای محافظت در برابرِ غیبگویی، تنها روشهای رایجتر یا معمول را هدف قرار میدادند.

روشهای خاصتر، مثلِ روشِ ورا، اغلب میتوانستند این سدهای محافظتی را دور بزنند. برای مثال، تا زمانی که بارلی در مقطعی از زندگیاش شخصاً با ورا ملاقات میکرد، ورا میتوانست آیندهٔ خودش را غیبگویی کند و جای بارلی را پیدا کند، یا پیشبینی کند در آن زمان کجا و کِی میشود پیدایش کرد. هرچه باشد، هدفِ غیبگوییِ ورا خودش بود، نه بارلی.

ورا بدونِ هیچ نتیجهگیریِ خاصی گفت: «خبرش رو پخش میکنم.» هرچه باشد، تقریباً همه میدانستند بارلی چرا مشهور شده است، و از این موضوع هم خبر داشتند که در ویدیویش به شخصی به نامِ «لکس» اشاره کرده بود.

لکس که لزلی را در گروه نمیدید، پرسید: «حالِ لزلی چطوره؟»

«حالا که صاعقه از روحش پاک شده، حالش خیلی بهتره. میتونه دوباره غیبگویی رو شروع کنه، اما مهمتر از اون، میتونه دوباره تزکیه رو از سر بگیره. واقعاً نمیتونم بگم کارِ راحتی برات بود، چون کاری که براش کردی دستکمی از معجزه نداشت، ولی غیبگوییاش رو دستکم نگیر. اون یکی از پرطرفدارترین کاهنههای نسلِ جدیده. دقیقاً به خاطرِ همین موضوع هم بود که مشتریِ خاصی رو جذب کرد؛ کسی که درگیرِ چیزایی بود که سطحِ لزلی برای دونستنشون خیلی پایین بود. دیگه اون اشتباه رو تکرار نمیکنه.»

با شنیدنِ حرفهای ورا، لکس اخم کرد. در ابتدا قصد داشت زمانِ بیشتری را برای آشنایی با کاهنان صرف کند، اما پیشبینیِ ورا از پشیمانیِ عمیقِ او، لکس را نگران کرده بود. ورا به او گفته بود که کلیدِ جلوگیری از این پشیمانی، تیغهای است که در اختیار دارد. لکس پیشِ خودش فرض را بر این گذاشته بود که منظور همان تیغهٔ علفِ حاویِ قوانین است، اما نمیتوانست این احتمال را هم نادیده بگیرد که شاید منظور، شمشیر یا همان «تیغهای» باشد که درونِ روحش پنهان شده بود.

لکس پیش از آنکه رویش را برگرداند، گفت: «اگه کسی سرنخی ازش پیدا کرد، فقط کافیه به یکی از افرادِ مهمانخانه خبر بدید. اونا من رو پیدا میکنن.» حالا که به خودش از جذبِ تیغهٔ علف استراحت داده بود، بد نبود تمرکزش را روی یادگیریِ نیت شمشیر بگذارد.

لکس پرسید: «مری، پیشرفتِ زئون تو بررسیِ سفینهها چطوره؟» حالا که ذهنش به سمتِ موضوعِ تقویتِ تواناییِ رزمیاش کشیده شده بود، بد نبود وضعیتِ تمامِ پروژههایش در این زمینه را هم بررسی کند.

مری جواب داد: «برای بارِ میلیونم خواسته که بهش اجازه بدیم سرگردان خاموش رو برای بررسی اوراق کنه، ولی من طبقِ دستورِ تو مدام بهش نه میگم. تو کلاسهای متعددی تو درگاهِ هنالی ثبتنام کرده، اما این یه روندِ تدریجیه و نمیتونی انتظار داشته باشی یکشبه متخصص بشه. مخصوصاً حالا که تمرکزش رو گذاشته روی پالایشِ تنش تا به یه اژدهای تمامعیار تبدیل بشه.»

«با این حال چندتا سلاح طراحی کرده که میشه به کشتیها وصلشون کرد. البته بازم میگم، نمیذارم روی سرگردانِ خاموش یا مهدکودکِ پرنده آزمایش کنه. حالا که حرفِ سرگردان شد، کاپیتان سیرک خوندنِ دفترچه راهنمای سرگردانِ خاموش رو تموم کرده و مطمئنه که میتونه هدایتش کنه. توی درگاهِ هنالی مشغولِ شبیهسازی بوده، اما اگه فرصت پیدا کنه واقعیاش رو برونه، تمرینِ بهتری براش میشه.»

لکس سر بلند کرد و بهراحتی سفینهٔ فضاییِ غولآسایی را دید که درست بالای مهمانخانه معلق بود. لکس مجبور شده بود قطعهزمینِ بزرگی بخرد تا سفینه بتواند روی آن معلق بماند و آسمانِ بخشهای اصلیِ مهمانخانه را نپوشاند. نکتهٔ مثبتش این بود که فضای زیرِ سفینه به منطقهای «سایهدار» تبدیل میشد؛ جایی که مهمانانِ علاقهمند به تاریکی یا حساس به نور میتوانستند در آن اقامت کنند.

«فعلاً میتونم بهش اجازه بدم بعضی از قابلیتهای سرگردان رو داخلِ مهمانخانه امتحان کنه. هروقت فرصت کنم، با خودم میبرمش بیرون تا پرواز باهاش تو فضا رو هم امتحان کنه. اما بعیده به این زودیها پیش بیاد. آموزشِ اون ۳۰۰ نفر از گردانِ جدید چطور پیش میره؟»

«خوب پیش میره و دارن سریع رشد میکنن. تا چند سالِ دیگه، به نیروی جنگیِ قابلتوجهی تبدیل میشن.»

«اینا تازه گروهِ اولن. مهمانخانه به جنگجوهای قویِ زیادی نیاز داره، پس باید همزمان با آموزشِ این گروه، روشهای تمرینیمون رو هم بهتر کنیم. به یکی بگو یه گزارش از پیشرفتشون آماده کنه، بعداً نگاهی بهش میندازم.»

لکس دربارهٔ پروژههای مختلفی با مری بحث کرد، تا اینکه سرانجام به کوهِ نیمهشب رسید. دقیقتر اینکه، تا وقتی که به شکافِ شمشیرِ درونِ کوه رسید. پیشتر هم به اینجا آمده بود، اما آن زمان لباسِ میزبان را به تن داشت و از این رو، وزنِ واقعیِ نیتِ شمشیرِ انباشته در این مکان را حس نکرده بود.

حالا که بدونِ هیچ محافظی آنجا ایستاده بود، سرانجام با تمامِ شکوهِ آن روبهرو شد. همزمان هم سنگین بود و هم تیز. بدنش را نمیبرید، اما بهخوبی میفهمید که این برّندگی با هالهٔ این مکان عجین شده است.

بهعبارتِ دیگر، همانطور که هالهٔ اژدها دربردارندهٔ قدرتی خردکننده بود، هالهٔ این مکان نیز همچون تیغی صیقل خورده بود. حس میکرد خودِ افکارش هم دارند از هم میشکافند.

اینجا بهنوعی اقامتگاهِ کاوین بود. کاوین، شمشیری که به خودآگاهی رسیده بود، درونِ غارِ کوچکی در قلبِ شکافِ شمشیر آموزشِ شمشیرزنی میداد؛ اما برای رسیدن به آنجا، ابتدا باید از درهٔ مصنوعیِ لبریز از این نیتِ شمشیر عبور میکردند.

برخی این را مانع میدیدند، اما لکس که هیچ تجربهای در زمینهٔ نیتِ شمشیر نداشت، آن را یک فرصت میدانست. شمشیرِ ساده و دولبهای را که پیشتر از اتاقِ گیلد خریده بود احضار کرد و محکم در دست فشرد.

از آنجا که پیش از این هرگز نیتی شکل نداده بود و نمیدانست چطور باید این کار را بکند، چارهای نداشت جز اینکه با زورِ خالص پیش برود. قرار بود نیتِ درونِ دره را با تنِ خود تجربه کند و بکوشد آن را روی شمشیرش بازسازی کند.

بیهیچ تردیدی، اولین قدم را برداشت.