چپتر 947: لنگر فضایی

آزادیِ ناگهانی لکس را کمی گیج کرد. در چند ماهِ گذشته، تکتکِ ثانیههای هر روز برایش سفری طاقتفرسا بود. اینکه این وضع اینقدر ناگهانی و بیهیچ هشداری تمام شود، کمی دلهرهآور بود.

اما خیلی زود با این حس کنار آمد. وقتی از نظرِ جسمی در وضعیتِ بینقصی قرار داشت، سخت بود که از سختیِ کار شکایت کند. سلامتِ روانش هم وقتی مثلِ پیشنهادِ لوتر در اتاقِ وانِ آبگرم استراحت میکرد، برمیگشت.

احتمالاً برای آخرین بار از غلافِ خوابش بیرون آمد و بهسمتِ جایی راه افتاد که بیشک ضیافتی مجلل انتظارش را میکشید. واردِ اتاق شد و زی را دید که رنگپریده پشتِ میز میلرزید.

کاشف به عمل آمد که لکس هم درست فکر میکرد هم غلط. سفرهای که برایش چیده بودند باشکوه بود، اما هیچکدام از آن غذاهای لذیذ و دهانآباندازی نبود که به آنها عادت کرده بود. در عوض، ضیافتی از غذاهایی بود که تمایلِ فضایی، ادراک و کنترلش را موقتاً تقویت میکرد.

پیشتر در طولِ تمرین کمی از آنها خورده بود، برای همین میدانست چه مزهای دارند. نوعِ خاصی از حالتِ تهوع را به وجود میآورد که ناشی از تلاطمِ سفرهای فضایی بود.

خوشبختانه در برابرش مقاومت پیدا کرده بود. بدبختانه، این فقط مقاومت بود و نه مصونیت.

لکس با بیمیلی پرسید: «مجبورم همهشو بخورم؟» کاساندرا که تلهپورت نکرده بود و با کلونِ تازهساختهاش قدمزنان وارد شد، گفت: «دیگه به خودت بستگی داره. تو زمانی که داشتم، به بهترین شکلی که میتونستم آموزشت دادم. اما تویی که میدونی چهجوری باید به مهمانخانه برسی. خودت باید قضاوت کنی که به چی نیاز داری.»

این فقط راهی مؤدبانه برای گفتنِ «بله» بود. به هر مزیتی که میتوانست به دست بیاورد نیاز داشت. برای یک بار هم که شده بدونِ عجله نشست و شروع کرد به خوردنِ ذرهذرهٔ آن غذای حالبههمزن. مشکلِ خاصِ این یکی این بود که از اعضای نپختهٔ بدنِ نوعی کرم تشکیل شده بود که در فضا تونل میزد.

لکس و زی همزمان لرزیدند. بهتر بود به آن فکر نکنند.

کاساندرا در حالی که پشتِ میز مینشست و یک فنجان چای احضار میکرد، پرسید: «خب، چیزی نیاز داری؟»

لکس بینِ لقمههایش گفت: «یه منبعِ انرژیِ عظیم واسه تأمینِ انرژیِ تلهپورتم.» از انرژیِ روحی استفاده کرد تا روی زبانش را بپوشاند و بینیاش را ببندد تا مزهاش را نفهمد. انگار زی هنوز به این فکر نیفتاده بود. هنوز خیلی خام بود.

او با اشاره به کاساندرا گفت: «راستی، اون منبع قراره تو باشی. ولی فقط برای بارِ دوم، وقتی که قراره همه رو با خودم ببرم. اول میخوام تنهایی یه اجرای آزمایشی داشته باشم. واسه اون هم به یه منبعِ انرژیِ عظیم نیاز دارم، ولی دقیقاً به همین خاطره که از چند ماه پیش بهت گفتم تزریقِ انرژی به لوتوس رو شروع کنی. اون قراره نقشِ باتریِ من رو بازی کنه.»

زی گفت: «میدونی، اگه من رو با خودت ببری، میتونم کمکت کنم.» او هم در چند ماهِ گذشته پیشرفتِ چشمگیری کرده بود، مخصوصاً در زمینهٔ تزکیهاش که حتی تمرکزِ اصلیشان هم روی آن نبود. همین حالا هم نزدیکِ اوجِ عالمِ هستهٔ زرین بود.

چنین پیشرفتِ سریعی لکس را نگران کرد، اما کاساندرا به او اطمینان داد که این نتیجهٔ تکاملِ اوست و تزکیهاش را بیثبات نمیکند.

لکس گفت: «ممنون، ولی من پشتیبانیِ خارجی رو با تلهپورت تمرین نکردم. الان وقتِ بدی واسه امتحان کردنِ این چیزاست. الان فقط باید مطمئن بشم تو بهترین حالتِ خودم هستم و بعد امتحانش میکنم. راستی زی، حواست رو با انرژیِ روحی ببند. اینجوری خوردنِ اینا خیلی راحتتره.»

بعد از صبحانه، کاساندرا او را به تالارِ مراقبهای راهنمایی کرد که بیشباهت به اتاقهای مراقبهٔ مهمانخانه نبود. آنجا به او کمک کرد تا آرام شود، اضطرابش را رها کند و آمادگیاش را بالا ببرد.

با رسیدنِ وضعیتش به اوج، لکس آزمایشِ نظریهای را آغاز کرد که تمامِ کارهای قبلیاش را بر پایهٔ آن بنا کرده بود. مدتی پیش، لکس مأموریتی گرفته بود تا کاری کند مجمعِ هنالی مهمانخانهٔ نیمهشب را به رسمیت بشناسد. با تکمیلِ آن مأموریت، دفترِ ثبتِ مهمانان را دریافت کرد.

کارکردِ دفتر ساده بود. مهمانهایش آن را امضا میکردند و دفتر بهطورِ خودکار دستاوردهای زندگیشان را میسنجید و سپس آنها را رتبهبندی میکرد.

۱۰۰۰ مهمانِ برتر میتوانستند از دفتر بهعنوانِ لنگرِ فضایی استفاده کنند. برای ۱۰۰، ۱۰ و ۱ نفرِ اول پاداشهای بزرگتری در نظر گرفته شده بود که به نظر میرسید همهٔ آنها هم نوعی لنگر باشند. آن زمان، لکس نمیدانست این لنگرها دقیقاً چه معنایی دارند، هرچند نظریههایی در سر داشت.

خودِ لکس مدتها جایگاهِ نخستِ دفتر را در اختیار داشت. مطمئن نبود هنوز هم نفرِ اول است یا نه، چون زحمتِ بررسیاش را به خود نداده بود. اما مهمتر از آن، این بود که هنوز دفتر را بهعنوانِ لنگرِ فضایی در اختیار داشت.

لنگر حکمِ مجموعهای از مختصات را داشت که لکس فارغ از اینکه کجا بود، میتوانست آن را حس کند. اما مهمتر از آن، اگر سعی میکرد در فضا بهسمتِ لنگرش حرکت کند، کارش بهمراتب آسانتر از حرکت بهسمتِ مختصاتِ فضاییِ عادی بود.

پیشتر امتحان کرده بود که آیا با وجودِ توقفِ پذیرشِ مهمان در مهمانخانه، باز هم میتواند لنگرِ فضایی را حس کند یا نه؛ و بله، میتوانست. حالا تنها کاری که باید میکرد، استفاده از انتقالِ آنی و حرکت بهسمتِ لنگرش بود.

دستکم روی کاغذ و طبقِ اطلاعاتی که در معبد و همینطور کتابِ خاصیتِ فضایی خوانده بود، نباید مشکلی پیش میآمد؛ کتابی که در نهایت پس از خواندنش، آن را به زی داده بود.

حالا فقط باید این نظریه را به بوتهٔ آزمایش میگذاشت.

پس از چند ساعت مراقبه، به نقطهای رسید که لکس فهمید فقط دارد وقتکشی میکند. دیگر محال بود از این آمادهتر شود. غذایی خورد که توانش را بالا میبرد و لباسی به تن داشت که کنترلِ فضاییاش را تقویت میکرد. سیارهای لبریز از انرژی هم پشتش بود. حالا فقط باید دست به کار میشد.