8 ทุกคนลำเอียง

8

ทุกคนลำเอียง

“ข้าเกลียดนางนัก!”

หลังจากที่เดินออกมาจากห้องนอนของฟ่านอิงอิงแล้ว เกาซีหว่านก็วิ่งตรงกลับมายังเรือนปีกซ้ายซึ่งเป็นห้องนอนเดิมของตน ทรุดตัวลงฟุบหน้าสะอื้นไห้กับหมอนด้วยความคับแค้นใจ ส่วนฟ่านเพ่ยอี๋ผู้เป็นมารดาเดินตามหลังมาติดๆ นางเอื้อมมือไปลูบแผ่นหลังของบุตรสาวแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน

“อย่าร้องไห้ฟูมฟายไปเลยน่า เจ้าเองก็รู้นิสัยของนางดี ทำไมถึงยังกล้าหาเรื่องใส่ตัวเองอีก"

เกาซีหว่านได้ฟังก็รีบลุกขึ้นนั่งแล้วใช้หลังมือปาดคราบน้ำตาลวกๆ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ

“แม้แต่ท่านแม่ก็ยังจะมาต่อว่าข้าอีกคนอย่างนั้นหรือเจ้าคะ ป้าสะใภ้ลำเอียงเข้าข้างลูกสาวตัวเอง ส่วนท่านแม่ก็เอาแต่บอกให้ข้าอดทน! ไม่ว่าใครก็เอาแต่เข้าข้างฟ่านอิงอิงกันหมดทุกคน นับตั้งแต่ในวันที่ท่านแม่พาข้ากลับมาที่จวนตระกูลฟ่าน จนถึงป่านนี้แล้วข้าก็ยังคงต้องใช้แซ่เกาอยู่ เพียงเพราะฟ่านอิงอิงเอ่ยปากขัดขวางขึ้นมาแค่ประโยคเดียว ท่านลุงฟ่านก็พลอยนิ่งเฉยและไม่เคยเอ่ยปากพูดถึงเรื่องที่จะให้ข้าเปลี่ยนมาใช้แซ่ฟ่านอีกเลย ข้าเจ็บใจนัก! ทั้งๆ ที่อยู่ในจวนหลังนี้มาตั้งหลายปีแต่กลับเป็นเหมือนคนนอก”

แม้จะเข้ามาอาศัยที่จวนตระกูลฟ่านมาได้ห้าปีเต็มแล้ว แต่เกาซีหว่านก็ยังคงต้องใช้แซ่เกาตามเดิมเรื่อยมา มิใช่เพราะนางยังอาลัยอาวรณ์สกุลเดิมของบิดา แต่เป็นเพราะในวันแรกที่พวกนางสองแม่ลูกหอบหิ้วกันมาถึงจวน ฟ่านอิงอิงในวัยเด็กที่ร้ายกาจรู้ทันคนได้เอ่ยคำถามประโยคหนึ่งตัดหน้าก่อน นางเอ่ยถามต่อหน้าทุกคนว่า หากเกาซีหว่านจะขอเปลี่ยนมาใช้แซ่ฟ่าน เช่นนั้นในยามที่ต้องออกเรือนทางตระกูลฟ่านจะต้องเป็นธุระจัดเตรียมสินเดิมให้ด้วยหรือไม่ คำถามนั้นเป็นเหมือนมือที่กระชากเกาซีหว่านให้ตกจากที่สูง

ฟ่านเพ่ยอี๋เองก็พูดไม่ออกเช่นกัน เพราะสาเหตุที่นางถูกสามีขอหย่าก็เพราะประพฤติตัวเหลวแหลก นำสินเดิมทั้งหมดไปผลาญเล่นในบ่อนพนันจนหมดเกลี้ยง เรื่องนี้จึงกลายเป็นชนักปักหลังมาโดยตลอด ในวันที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลเกาจึงมีเพียงตัวเปล่าเล่าเปลือย  ไม่เหลือสิ่งใดที่พอจะตกทอดมาให้ลูกสาวสักกะผีก ทางฝั่งตระกูลเกาก็ใจจืดใจดำไม่เบา ยอมปล่อยให้เกาซีหว่านติดตามมารดาออกมาโดยไม่คิดไยดี เพราะตระกูลเกานั้นขึ้นชื่อเรื่องความลำเอียงให้ความสำคัญเฉพาะทายาทที่เป็นบุรุษ ส่วนสตรีเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่าที่รอวันแต่งออกไปเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้เอง เกาซีหว่านจึงไม่มีทางเลือกและไม่หลงเหลือทางให้ถอย ทำได้เพียงยอมก้มหน้าอดทนอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวภายใต้เงาของฟ่านอิงอิงเสมอมา ยอมให้ทุกอย่างดำเนินไปเช่นนี้ ยังดีเสียกว่าต้องกลับไปใช้ชีวิตต่ำต้อยในจวนตระกูลเกา

“แม่ไม่ได้จะเข้าข้างนางนะ พวกเราสองคนแม่ลูกกลับมาแบบตัวเปล่าเล่าเปลือย หากแม่กล้าต่อต้านป้าสะใภ้ของเจ้า มีหวังพวกเราสองคนคงไม่มีแม้กระทั่งที่ซุกหัวนอนเป็นแน่”

“ที่เราต้องกลายมาเป็นคนตัวเปล่าเล่าเปลือยเพราะผู้ใดกันล่ะเจ้าคะ! หากไม่ใช่เพราะท่านแม่ติดการพนันจนนำสมบัติทั้งหมดไปผลาญเล่นจนเกลี้ยงแล้วถูกท่านพ่อขอหย่าขาด มีหรือที่เราสองคนจะต้องบากหน้ามาอาศัยพึ่งใบบุญคนอื่น  ที่ชีวิตของข้าต้องตกต่ำสาเหตุทั้งหมดก็มาจากท่านแม่คนเดียวนั่นแหละ!”

“ซีหว่าน! เหตุใดเจ้าถึงกล้าพูดจาก้าวร้าวกับแม่”

ฟ่านเพ่ยอี๋พยายามจะเอื้อมมือไปแตะตัวบุตรสาวเพื่อปลอบขวัญอีกรอบ แต่ครั้งนี้เกาซีหว่านกลับสะบัดมือนางออกอย่างแรง แล้วปล่อยโฮร้องไห้ดังลั่นออกไปนอกห้อง จนพวกบ่าวรับใช้ที่กำลังเดินผ่านไปมาต้องหยุดมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอฟ่านเพ่ยอี๋เห็นว่าบ่าวไพร่กำลังทำท่าทางซุบซิบนินทาก็ตะคอกด่ากราดออกไปด้วยความโมโห

“มองอันใดกัน! พวกเจ้าไม่มีงานการทำหรือไร! สาระแนเรื่องของเจ้านายดีนัก เดี๋ยวข้าจะฟ้องท่านพี่ให้หักเบี้ยหวัดพวกเจ้าให้หมดทุกคนคอยดู!”

พอถูกตวาดไล่ บ่าวรับใช้สองสามคนที่ยืนอยู่ด้านนอกก็พากันวิ่งหนีหายไปคนละทิศคนละทาง เมื่อเห็นว่าทางสะดวกปลอดคนแล้ว ฟ่านเพ่ยอี๋ก็หันกลับมาพยายามปลอบใจลูกสาวอีกครั้ง

“แม่ยอมรับว่าเรื่องในอดีตเป็นความผิดของแม่เองที่ทำให้เจ้าต้องมาพลอยลำบากไปด้วย แต่ตอนนี้แม่เองก็สำนึกผิดกลับตัวใหม่แล้วนะซีหว่าน”

“กลับเนื้อกลับตัวในวันที่มันสายเกินแก้น่ะรึ! ถึงท่านแม่จะคิดได้ในตอนนี้มันก็ไม่มีอะไรหลงเหลือตกถึงมือข้าแล้ว ข้ารู้มาว่าในวันที่ท่านแม่แต่งเข้าตระกูลเกา ท่านตากับท่านยายได้ให้สินเดิมติดตัวไปไม่น้อยเลย ฮึก...ฮื่อ...แต่ท่านแม่กลับผลาญมันจนหมดเพียงเพราะถูกผีพนันเข้าสิง ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดท่านพ่อถึงได้ขับไล่ท่านแม่ออกมาแต่ตัว!”

“ดี! ในเมื่อเจ้าคิดว่าพ่อของเจ้าดีนัก เหตุใดไม่กลับไปพึ่งพาพ่อของเจ้าล่ะ เอาแต่ขุดเรื่องเดิมขึ้นมาต่อว่าข้าอยู่ได้ เจ้าเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่าตัวเจ้าก็อยู่ตระกูลเกาไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ!”

ในเมื่อเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่ได้ผล ฟ่านเพ่ยอี๋ก็รู้สึกเหนื่อยหน่ายและหมดความอดทน นางถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้องไป ทิ้งให้ลูกสาวนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่ตามลำพังด้วยความคับแค้นใจ ฟ่านเพ่ยอี๋คิดว่าเมื่อเกาซีหว่านร้องไห้จนเหนื่อยเดี๋ยวก็คงจะหยุดไปเอง

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม ฟ่านอิงอิงค่อยๆ ตื่นขึ้นจากการนอนพักผ่อน ในขณะเดียวกันฉงเอ๋อร์ก็ถือถาดชามโจ๊กร้อนๆ เดินเข้ามาพอดี นางวางชามลงบนโต๊ะหัวเตียงแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“คุณหนูรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังเจ้าคะ”

“ดีขึ้นมากแล้ว เฮ้อ...ข้าไม่เข้าใจจริงๆ วันนี้ข้าเพิ่งถูกคนตระกูลจ้าวหักหน้ามา พอกลับมาถึงจวนยังต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายที่สองแม่ลูกคู่นั้นสร้างเอาไว้อีก” หญิงสาวหยิบช้อนตักโจ๊กเข้าปากไปหนึ่งคำแล้ววางช้อนลงก่อนจะพูดต่อ  “ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ครึ่งวัน ในจวนเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง”

ฉงเอ๋อร์หยิบเอาสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เหน็บไว้ที่ข้างเอวออกมายื่นส่งให้ฟ่านอิงอิง ผู้เป็นนายรับมาเปิดอ่านดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะปิดลงเสียงดังพรึ่บ แล้วแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ

“หลังจากที่ข้านั่งเกี้ยวเจ้าสาวออกไป คนในจวนต่างพากันโห่ร้องดีใจกันยกใหญ่งั้นรึ เหอะ! พอได้รู้ข้ายิ่งไม่อยากจะออกเรือนไปตลอดชีวิต อยู่เป็นนางมารคอยขวางหูขวางตาผู้คนในจวนต่อไปเรื่อยๆ คงสนุกไม่น้อย”

“รายชื่อคนพวกนั้น บ่าวจดบันทึกไว้หมดแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูต้องการให้เรียกตัวมาตักเตือนหรือไม่เจ้าคะ”

“ไร้สาระ คนที่เกลียดชังข้ามีตั้งมากมาย จะให้เรียกตัวมาจัดการทั้งหมดคงไม่ไหว อีกอย่างหากทำเช่นนั้นมันก็จะดูเหมือนผู้ใหญ่รังแกผู้น้อย”