9 เชิญตัวไปไต่สวน

9

เชิญตัวไปไต่สวน

ฟ่านอิงอิงส่งสมุดบันทึกคืนให้ฉงเอ๋อร์ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะคันฉ่อง บนโต๊ะมีหีบไม้ใบเล็กๆ วางอยู่ นางเอื้อมมือไปเปิดฝาหีบไม้ออก ภายในมีปิ่นปักผมล้ำค่าและเครื่องประดับชิ้นเล็กชิ้นน้อยอีกหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็นสร้อยไข่มุกเม็ดงาม พัดจีบที่ทำมาจากผ้าไหมเนื้อดีหายาก หรือแม้แต่ต่างหูฝังอัญมณีเม็ดเล็กที่ส่องประกายระยิบระยับยามต้องแสงเทียน

“ฉงเอ๋อร์ ข้าได้ข่าวว่าน้องชายของเจ้าไม่ค่อยสบาย เจ้าจงนำของเหล่านี้ไปขายแล้วนำเงินไปรักษาน้องชาย”

ฉงเอ๋อร์ได้ฟังดังนั้นก็มีสีหน้าตกใจจนทำอะไรไม่ถูก นางรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน เพราะเพียงแค่ใช้สายตาประเมินคร่าวๆ แล้ว ของมีค่าที่อยู่ในหีบใบนี้ล้วนมีมูลค่าสูงจนนางไม่กล้าแม้แต่จะคิดอาจเอื้อม

“คุณหนูของทั้งหมดนี้มีค่ามากเกินไป หากคุณหนูเมตตาน้องชายของบ่าวจริงๆ บ่าวขอเพียงแค่ปิ่นผมปักอันเดียว ก็น่าจะพอเป็นค่ารักษาน้องชายแล้วเจ้าค่ะ”

“ช่างเป็นคนมักน้อยเสียจริง! ที่ข้ายกของพวกนี้ให้เจ้าก็เพราะข้าไม่อยากเก็บไว้ให้เป็นเสนียดจัญไรต่างหาก ของพวกนี้มัน...” นางชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างปลดปลง “ของพวกนี้เป็นของที่จ้าวหยวนฉีเคยมอบให้ข้า ถือเสียว่าข้าสั่งให้เจ้าเอาไปทิ้งให้ก็แล้วกัน เจ้าก็คิดเอาเองว่าจะทิ้งแบบเกิดประโยชน์หรือทิ้งแบบคนโง่”

พอได้รู้ว่าฟ่านอิงอิงอยากจะทิ้งของเหล่านี้อยู่แล้ว ฉงเอ๋อร์ก็ค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง นางรับหีบไม้ใบนั้นมาแล้วรีบโค้งศีรษะคำนับขอบคุณยกใหญ่ ก่อนจะขอตัวออกเดินทางเพื่อนำเครื่องประดับพวกนั้นไปเปลี่ยนเป็นเงิน แล้วนำเงินไปซื้อยารักษาน้องชายที่ชนบท

เช้าวันต่อมา หลังจากฟ่านอิงอิงจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงเดินออกมาเพื่อรับประทานมื้อเช้าร่วมกับบิดาและมารดา ภายในห้องอาหารนอกจากราชครูฟ่านกับหลิวซือเหยียนยังมีสองแม่ลูกตระกูลเกานั่งรออยู่ก่อน ทันทีที่พวกนางเห็นฟ่านอิงอิงเดินเข้ามา ก็รีบเสแสร้งแย้มยิ้มส่งให้ราวกับว่าเมื่อวานนี้ไม่เคยมีเรื่องราวบาดหมางใจกันเกิดขึ้น แต่ภายในใจของฟ่านอิงอิงรู้ดีว่ารอยยิ้มเหล่านี้หาได้มีความจริงใจแม้แต่น้อย พวกนางสองแม่ลูกก็แค่อยากจะทำดีด้วย เพราะกลัวว่าจะไม่มีที่ซุกหัวนอนเท่านั้นเอง

“หลานรักของอาตื่นแล้วหรือ มาสิรีบมานั่งใกล้ๆ อาเร็วเข้า วันนี้อาปลุกซีหว่านให้รีบเข้าครัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อต้มโจ๊กข้าวเหนียวถั่วแดงให้เจ้าโดยเฉพาะ”

ฟ่านอิงอิงแค่นยิ้มมุมปาก หรี่ตามองชามโจ๊กร้อนๆ ที่ส่งกลิ่นหอมแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ฟ่านเพ่ยอี๋อยากจะประจบเอาอกเอาใจคน แต่กลับไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับตัวฟ่านอิงอิงเอาเสียเลย ใครๆ ในจวนต่างก็รู้ดีว่าฟ่านอิงอิงแพ้ถั่วแดงมาตั้งแต่กำเนิด ขืนนางตักโจ๊กที่เกาซีหว่านทำเข้าปากไปแม้แต่เพียงคำเดียว มีหวังคงได้ไปเข้าเฝ้าเง็กเซียนฮ่องเต้ที่ยมโลกก่อนวัยอันควร

“อาหญิง เกรงว่าหากข้ากินโจ๊กของซีหว่านเข้าไปคงจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป”

พอได้ยินคำพูดนั้น ฟ่านเพ่ยอี๋ที่พยายามปั้นหน้ายิ้มเอาใจก็สติขาดผึงลงทันที นางเข้าใจผิดคิดไปว่าฟ่านอิงอิงกำลังจงใจใส่ร้ายป้ายสีว่าเกาซีหว่านวางยาพิษในชามโจ๊ก ใบหน้าที่เคยระรื่นเมื่อครู่จึงแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงดุดัน

“อิงอิง แม้ว่าเจ้าจะเอาแต่ใจตัวเองมาตั้งแต่เด็กแต่ก็ควรมีขอบเขต สิ่งที่เจ้าพูดมาความหมายก็คือกำลังจะบอกว่าน้องวางยาพิษใส่ลงในโจ๊ก! คำกล่าวหานี้ช่างรุนแรงเหลือเกิน วันนี้ท่านพ่อของเจ้าก็นั่งอยู่ตรงนี้ด้วย หากเจ้ายังพูดจาเหลวไหล ระวังท่านพ่อของเจ้าจะมองว่าลูกหลานตระกูลฟ่านไม่รักใคร่สามัคคีกัน”

ฟ่านเพ่ยอี๋กล่าวด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะรีบหันไปขอความเห็นใจจากราชครูฟ่านผู้เป็นพี่ชาย แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็คือ นอกจากราชครูฟ่านจะไม่ตัดสินถูกผิดเรื่องที่ฟ่านอิงอิงกล่าวหาเกาซีหว่านแล้ว เขากลับถามน้องสาวกลับไปว่า

“เจ้าไปเอาถั่วแดงมาจากที่ใด”

“ข้าซื้อมาเมื่อวันก่อนเจ้าค่ะ คัดแต่เมล็ดสวยๆ มาทั้งนั้น เมื่อเช้านี้ซีหว่านก็มีความตั้งใจดีอยากจะขอโทษพี่สาวก็เลยไปยืนเคี่ยวโจ๊กหน้าเตาไฟร้อนๆ ตั้งเกือบหนึ่งชั่วยาม แต่สิ่งที่ได้กลับคืนมาคืออะไรกัน หลานสาวแท้ๆ จงใจพูดจาเหน็บแนมข้า” นางเสียงสั่นเครือ ยกมือทาบอกแล้วหันไปหาเกาซีหว่านที่นั่งเงียบกริบตาแดงก่ำเหมือนคนพยายามบีบน้ำตา “ซีหว่านเจ้าก็อย่าคิดมากเลย พี่หญิงของเจ้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นหรอก เดี๋ยวท่านลุงต้องให้ความเป็นธรรมกับเจ้าแน่นอน”

“พวกเจ้ารีบเอาถั่วแดงออกไปทิ้งนอกจวนเสีย! จวนนี้ไม่เคยอนุญาตให้ใครนำถั่วแดงเข้ามา พวกเจ้าอยู่ที่นี่มาตั้งห้าปีแล้ว ทำไมถึงยังไม่รู้อีกว่าอิงอิงนางแพ้ถั่วแดง!” ราชครูฟ่านโมโหหนัก

สองแม่ลูกสะดุ้งสุดตัว เลิกลักมองหน้ากันด้วยความตกใจแล้วพากันส่ายหน้าพรืดละล่ำละลักปฏิเสธเสียงสั่น “มะ...ไม่รู้ พวกเราไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ นะเจ้าคะท่านพี่ อีกอย่างพวกเราก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายหรืออยากจะทำให้อิงอิงต้องลำบากเลยสักนิด โจ๊กถั่วแดงชามนี้ข้ากับลูกตั้งใจทำขึ้นมาด้วยความบริสุทธิ์ใจนะเจ้าคะ แต่คิดไม่ถึงว่า...”

“ช่างมันเถิดเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าหิวแล้ว ส่วนเรื่องถั่วแดงก็แค่ให้ซีหว่านจัดการเอาไปทิ้งก็แล้วกัน” ฟ่านอิงอิงรีบเอ่ยด้วยความรำคาญใจ

“ได้เจ้าค่ะพี่หญิง เดี๋ยวข้าจะรีบนำออกไปโยนทิ้งนอกจวนเจ้าค่ะ ขอบคุณพี่หญิงที่เข้าใจ” เกาซีหว่านรีบรับปากทันควัน

ในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งรับประทานมื้อเช้ากันต่อ จู่ๆ บ่าวรับใช้คนสนิทของราชครูฟ่านก็เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ ผู้เป็นนาย ก่อนจะโน้มตัวลงใช้มือป้องปากกระซิบกระซาบ ท่าทีลับๆ ล่อๆ ของบ่าวรับใช้ผู้นั้น ทำให้ฟ่านเพ่ยอี๋และบุตรสาวอยากรู้อยากเห็นจนตัวสั่น พวกนางพยายามเงี่ยหูฟังจนดูน่าเกลียด แต่ก็ยังจับใจความไม่ได้อยู่ดี ครั้นเมื่อบ่าวรับใช้รายงานจบก็รีบถอยจากไปทันที

“อิงอิง ลูกทานอิ่มแล้วหรือยัง” ราชครูฟ่านเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“อิ่มแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ”

“เช่นนั้น ลูกกับแม่ตามพ่อออกไปที่ห้องโถงรับแขกสักประเดี๋ยว”

ราชครูฟ่านกล่าวจบ สองแม่ลูกตระกูลเกาก็ทำท่าจะลุกพรวดพราดเดินตามออกไปด้วย ทว่ากลับถูกเจ้าบ้านเอ่ยห้ามเอาไว้เสียก่อน

“พวกเจ้าไม่ต้องตามมา  เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า ไปจัดการเรื่องถั่วแดงของพวกเจ้าให้มันเรียบร้อยเสียเถิด หากวันหน้าอิงอิงเกิดอาการแพ้ถั่วแดงขึ้นมา ข้าคงจะคิดเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจากสงสัยพวกเจ้า”

นี่คือคำขู่เตือนสติกลายๆ ว่าหากนับจากวันนี้เป็นต้นไป หากฟ่านอิงอิงบังเอิญเกิดอาการแพ้ถั่วแดงขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยล่ะก็ คนที่จะต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับแรกและถูกลงโทษอย่างไม่มีข้อยกเว้นย่อมหนีไม่พ้นสองแม่ลูกคู่นี้ และเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ลอบทำร้ายกันลับหลังขึ้นภายในเรือน ราชครูฟ่านจึงต้องขู่ทิ้งท้ายเอาไว้ให้พวกนางเกิดความหวาดกลัวจะได้ไม่กล้าคิดไม่ซื่อ

ครั้นเมื่อทั้งสามคนเดินตามกันเข้ามาถึงห้องโถงรับแขก ก็เห็นว่าผู้มาเยือนเป็นเจ้าหน้าที่ทางการ ราชครูฟ่านผายมือเชิญให้คนของที่ว่าการทั้งสองนายนั่งลงเสียก่อน จากนั้นเจ้าหน้าที่นายหนึ่งจึงเริ่มพูดเข้าประเด็นทันที

“วันนี้ต้องรบกวนท่านราชครูแล้ว เมื่อวานนี้ทางที่ว่าการได้รับเรื่องร้องเรียนจากตระกูลจ้าวว่าคุณหนูฟ่านอิงอิงเผาจวนขุนนาง ดังนั้นพวกเราจึงมาเชิญตัวคุณหนูฟ่านเดินทางไปไต่สวนข้อเท็จจริงขอรับ”