10 ข้าขอร้องเรียน

10

ข้าขอร้องเรียน

ถ้าเทียบกับเรื่องหลอกให้เข้าพิธีแต่งงาน เรื่องโถงพิธีที่เสียหายจากการถูกไฟเผาไหม้นั้นเล็กน้อยมาก เมื่อหวนคิดถึงความสัมพันธ์ห้าปีที่เคยรู้จักและสนิทสนมกับจ้าวหยวนฉี ฟ่านอิงอิงก็สุดแสนจะคับแค้นใจเป็นอย่างยิ่ง ใจจริงนางไม่อยากไปเจอหน้าจ้าวหยวนฉีอีกเลยด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อคนพวกนั้นจงใจหาเรื่องเล่นงานนางอยู่ฝ่ายเดียว ฟ่านอิงอิงก็จะยอมอยู่เฉยไม่ได้เป็นอันขาด

แต่การต้องไปที่ว่าการเพื่อไต่สวนความผิดย่อมทำให้ชื่อเสียงของตระกูลฟ่านเสียหายอย่างแน่นอน ราชครูฟ่านและภรรยาจึงรู้สึกกังวลเป็นอย่างยิ่ง ตั้งแต่เล็กจนโตบิดามารดาเฝ้าถนอมฟ่านอิงอิงดั่งไข่มุกในฝ่ามือ แล้วยิ่งเป็นหลิวซือเหยียนที่รักบุตรสาวปานดวงใจ เมื่อวานหลังจากที่รู้ว่าลูกสาวถูกคนรักหักหลัง วันนี้ยังต้องถูกตามตัวไปไต่สวนหาความผิดอีก จะให้แม่อย่างนางทำใจได้อย่างไร นางจึงลุกพรวดขึ้นยืนพลางจะอ้าปากเพื่อแก้ต่างให้ฟ่านอิงอิง

“เดิมทีเรื่องนี้นั้นไม่ใช่ความผิดของอิงอิง”

“ข้าจะไปเจ้าค่ะ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นกังวล ข้าจะตามเจ้าหน้าที่เข้าไปรับการไต่สวนที่ว่าการ สิ่งไหนที่ข้าทำจริงข้ายอมรับ แต่ถ้าหากสิ่งใดเป็นเรื่องเหลวไหลที่คนชั่วกุเรื่องขึ้นมาใส่ร้ายข้า ข้าจะเอาคืนเป็นเท่าตัว”

“แต่…” มารดาตาแดงก่ำ นางอยากจะคัดค้านบุตรสาวเพื่อให้ไม่ต้องไปที่ว่าการ แต่เจ้าหน้าที่สองนายก็อยู่ด้วยจึงพูดออกมาตรงๆ ไม่ได้ หลิวซือเหยียนมีท่าทีอึกอักเหมือนคนน้ำท่วมปาก ได้แต่หันไปสบตาสามีเพื่อขอให้หาทางช่วยลูกสาว

ฝ่ายราชครูฟ่านก็ร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ในเมื่อเรื่องดำเนินมาไกลถึงขั้นนี้แล้ว มีแต่ต้องให้ฟ่านอิงอิงไปเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม เพื่อจะได้ไม่ตกเป็นขี้ปากให้ชาวบ้านครหา อีกทั้งตำแหน่งของราชครูฟ่านก็เป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ หากมีข้อครหาหรือเรื่องเสื่อมเสียเกิดขึ้น ย่อมส่งผลกระทบไปถึงราชสำนักด้วยเช่นกัน ราชครูฟ่านยังเชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่า หากวันนี้เขาเดินทางไปที่ว่าการพร้อมกับฟ่านอิงอิง อย่างน้อยก็พอจะช่วยหาทางรับมือและแก้ไขสถานการณ์ได้บ้าง

“ลูกสาวของพ่อพูดถูกแล้ว ผิดก็ว่าไปตามผิด ถูกก็ว่าไปตามถูก ตัวตรงเสียอย่างไฉนเลยจะต้องกลัวเงาเอียง พ่อจะเดินทางไปที่ว่าการเป็นเพื่อนเจ้าเอง”

“ไม่ต้องลำบากหรอกเจ้าคะท่านพ่อ วันนี้เป็นกำหนดวันที่ท่านพี่จะเดินทางกลับมาจากชายแดน ท่านพ่อเฝ้ารอคอยวันนี้มาตลอดหลายปี ท่านพ่อกับท่านแม่ไปรอรับท่านพี่ที่ประตูเมืองเถิดนะเจ้าคะ ท่านพี่คงจะดีใจไม่น้อยเลย”

สงครามที่ชายแดนซึ่งยืดเยื้อยาวนานมาหลายปี ในที่สุดก็สงบลงได้เสียที แคว้นฉีเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะอย่างสง่างาม กองทัพหลวงส่วนหนึ่งจึงได้รับอนุญาตให้เดินทางกลับคืนสู่เมืองหลวง และในครั้งนี้ ฟ่านหมิงเจ๋อ พี่ชายของฟ่านอิงอิงซึ่งทำหน้าที่เป็นกุนซือประจำกองทัพ ก็เดินทางกลับมาพร้อมกับกองทัพในคราวนี้ด้วย คาดการณ์ว่าในช่วงบ่ายของวันนี้จะมาถึงเมืองหลวง ขบวนกองทัพนำโดยฉางเซียวโหวผู้ได้รับมอบหมายทำหน้าที่เป็นแม่ทัพนำทัพออกรบ

“แต่แม่กับพ่อจะปล่อยให้เจ้าเดินทางไปที่ว่าการตามลำพังได้อย่างไรเล่า ใครจะไปรู้ว่าคนตระกูลจ้าวจะคิดเล่นตุกติกใส่ร้ายป้ายสีอะไรเจ้าอีกบ้าง”

ผู้เป็นมารดาเอ่ยขึ้นมาด้วยความกระวนกระวายใจ ทว่าฟ่านอิงอิงกลับส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้ด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น

“ท่านแม่ไม่เชื่อมั่นในตัวของข้าหรือเจ้าคะ ข้าอยากให้ท่านแม่แต่งกายให้งดงามที่สุดเพื่อไปรอรับท่านพี่ ส่วนท่านพ่อก็จะต้องสวมชุดขุนนางให้สง่าผ่าเผยที่สุดด้วยเช่นกัน ทางด้านของข้าไม่มีสิ่งใดให้ต้องเป็นห่วงเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่เคยกลัวคนตระกูลจ้าว คนพวกนั้นอาศัยบารมีของตระกูลเราคอยหนุนหลังมาตลอดหลายปี ตัวข้าเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า ในวันที่พวกมันไม่มีท่านพ่อคอยหนุนหลังแล้วจะยังเก่งกาจไปได้สักกี่น้ำ!”

กล่าวจบฟ่านอิงอิงก็ลุกขึ้นยืนอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วเดินตามหลังเจ้าหน้าที่ทางการทั้งสองนายออกไปทันที นางไม่ได้หันกลับมามองบิดาและมารดาอีกเลย เพราะเกรงว่าจะทำให้ท่านทั้งสองยิ่งเป็นกังวลหนักขึ้นไปอีก ครั้นเมื่อเดินทางไปถึงที่ว่าการ ปรากฏว่าสองแม่ลูกตระกูลจ้าวกำลังรออยู่หน้าบัลลังก์ไต่สวนเรียบร้อยแล้ว

ทุกคนหันกลับมามองฟ่านอิงอิงที่เดินเข้าไปในโถงไต่สวนอย่างทระนง จ้าวหยวนฉีพยายามมองผ่านไหล่ของนาง เพราะคิดว่าราชครูฟ่านจะต้องตามมาเป็นเกราะคุ้มกันภัยให้บุตรสาว แต่เมื่อกวาดสายตามองอยู่นานก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของราชครูฟ่าน เขาจึงแสยะยิ้มออกมาอย่างถือดีและได้ใจ เพราะคิดว่าถ้าไม่มีราชครูฟ่านอยู่ด้วย ฟ่านอิงอิงก็ไม่ต่างอะไรกับหมูในอวยที่เขาจะหวดเล่นได้ตามอำเภอใจ

“เหอะ! มาคนเดียวงั้นหรือนี่ เจ้าไม่กลัวอะไรเลยสินะอิงอิง”

“อยู่ต่อหน้าเจ้าหน้าที่ทางการ ใยข้าจะต้องกลัวอันใด”

“ห้ามคุยกัน! ผู้มาใหม่รายงานตัวด้วย” บุรุษลักษณะภูมิฐานที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ไต่สวนคือใต้เท้าเจียง รับหน้าที่ทำการไต่สวนหาข้อเท็จจริงในครั้งนี้ ด้วยความที่ฟ่านอิงอิงเป็นบุตรีที่เกิดในตระกูลขุนนางจึงได้รับการละเว้นไม่ต้องคุกเข่า นางจึงประสานมือโค้งคำนับอย่างนอบน้อมแล้วกล่าวแนะนำตัวเองเสียงดังฟังชัด

“ใต้เท้า ข้ามีนามว่าฟ่านอิงอิง เป็นบุตรสาวของราชครูฟ่านเจ้าค่ะ”

“อืม ข้าได้ฟังทางฝั่งของจ้าวหยวนฉีแล้ว ตระกูลจ้าวมาร้องเรียนว่าเมื่อวานได้จัดพิธีมงคลสมรสระหว่างสองตระกูล เพราะความหึงหวงเจ้าจึงเผาจวนตระกูลจ้าวจนเกิดความเสียหาย ห้องโถงจัดพิธีของตระกูลจ้าวถูกไฟเผาไหม้ รวมไปถึงป้ายวิญญาณบรรพบุรุษตระกูลก็ไหม้ไปกับกองเพลิง เจ้ามีอันใดจะแก้ต่างให้ตัวเองหรือไม่”

“ข้ายอมรับว่าเผาห้องโถงพิธีจริงเจ้าค่ะ”

“นั่นอย่างไรเล่า! ใต้เท้าเห็นหรือยังเจ้าคะว่านางรับสารภาพผิดแล้ว”

นางสวีมารดาของจ้าวหยวนฉีแทรกขึ้นพร้อมทั้งตบเข่าฉาดใหญ่ เดิมทีรากเหง้าของนางก็เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาจึงไม่รู้จักสำรวม ไม่รู้ว่าเวลาไหนควรที่จะพูดแทรกหรือไม่ควรพูดแทรก เพราะพฤติกรรมโผงผางเช่นนี้ทำให้ใต้เท้าเจียงต้องใช้ไม้เคาะโต๊ะเสียงดังเพื่อเรียกสติ

“เจ้าหน้าที่กำลังไต่สวน ห้ามพูดแทรก!”

นางสวีชะงักกึกแล้วก้มหน้าลงทำหน้าจ๋อย เมื่อนางสวีสงบลงแล้วใต้เท้าเจียงจึงเริ่มทำการไต่สวนฟ่านอิงอิงต่อ

“เพราะความหึงหวงที่จ้าวหยวนฉีรับอนุเข้ามาในวันเดียวกัน เจ้าก็เลยบันดาลโทสะเผาจวนตระกูลจ้าวเพื่อแก้แค้นใช่หรือไม่ฟ่านอิงอิง”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ไหนๆ วันนี้ข้าก็เดินทางมาที่ว่าการแล้ว เช่นนั้นข้าก็จะขอสะสางเรื่องนี้ให้จบลงในคราวเดียว ไม่ทราบว่าใต้เท้าเจียงจะอนุญาตให้ข้าพูดในมุมของข้าบ้างได้หรือไม่เจ้าคะ”

“เชิญพูดได้”