12 ไม่เจอสามปี

12

ไม่เจอสามปี

“เช่นนั้นเจ้าจะว่าอย่างไรฟ่านอิงอิง ทางจ้าวหยวนฉีบอกว่าเรื่องที่เจ้าเผาจวนตระกูลจ้าวเขาจะไม่ติดใจเอาความอยากให้ต่างฝ่ายต่างเลิกแล้วต่อกัน แต่ก็อย่าลืมนะว่าพวกเจ้าสองคนต่างก็มีส่วนผิดด้วยกันทั้งคู่ หากจะลงโทษอีกฝ่ายในข้อหาหนึ่ง เพื่อความยุติธรรมอีกคนก็จะต้องถูกลงโทษในอีกข้อหาด้วยเช่นกัน”

หญิงสาวนิ่งเงียบใช้ความคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง พยายามชั่งตวงถึงผลได้ผลเสีย ในวันนี้การที่สามารถแก้ต่างให้ตัวเองได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว แต่ถ้าหากยังดึงดันจะเอาเรื่องจ้าวหยวนฉีให้ถึงที่สุด ตัวเองก็อาจจะต้องได้รับโทษทางอาญาในข้อหาจงใจเผาจวนขุนนางด้วยเช่นกัน ซึ่งบทลงโทษในข้อหานี้คงไม่ใช่แค่การชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินทองอย่างเดียว แต่อาจจะต้องพ่วงมาด้วยโทษโบยตามกฎหมายบ้านเมืองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อคิดทบทวนดูแล้ว ทางออกที่ดีที่สุดคือควรถอยคนละก้าวไปเสียก่อน อย่างน้อยๆ ก็จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวและแบกรับความอับอาย สตรีที่ยังไม่ออกเรือนแต่กลับมีคดีความติดตัวจนถูกลงโทษโบย หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปก็คงสร้างความเสือมเสียไปถึงญาติพี่น้องคนอื่นๆ การตัดสินใจยอมความทั้งสองฝ่ายจึงเป็นหนทางที่ดีที่สุด

“ข้าเองก็ไม่ติดใจเอาความเช่นกันเจ้าค่ะ”

แม้ปากจะเอ่ยถ้อยคำยอมความออกไปเช่นนั้น แต่ลึกๆ ภายในใจของฟ่านอิงอิงแทบอยากจะพ่นวาจาด่าทอสวนกลับสองแม่ลูกตระกูลจ้าวให้หน้าหงายไปสักฉาด แต่ก็จำต้องฝืนทนกัดฟันเอ่ยปากบอกไปว่าไม่เอาความด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น

“หากตกลงกันได้เช่นนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี งั้นก็ให้ยุติการไต่สวนลงแต่เพียงเท่านี้”

สิ้นเสียงของใต้เท้าเจียง ฟ่านอิงอิงก็ประสานมือคำนับทำความเคารพอย่างนอบน้อม แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องโถงไต่สวนไปทันที

เมื่อเดินออกมาถึงบริเวณหน้าประตูที่ว่าการ เห็นว่ารถม้าของตระกูลฟ่านจอดรออยู่ ฉงเอ๋อร์ที่ยืนกระวนกระวายใจอยู่ข้างตัวรถม้าพอเห็นเจ้านายเดินออกมาก็รีบเดินเข้ามาหา พร้อมกับหอบเอาเสื้อคลุมกันหนาวมาคลุมไหล่ให้ฟ่านอิงอิงด้วยความห่วงใยระคนโล่งอก

“คุณหนูออกมาแล้ว เจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ บ่าวเป็นห่วงคุณหนูแทบแย่”

“ข้าไม่ได้ถูกลงโทษ ทีแรกสองแม่ลูกตระกูลจ้าวตั้งใจจะเอาเรื่องข้าให้ถึงที่สุด แต่พวกนั้นดันลืมคิดไปว่าตัวเองก็มีความผิดเหมือนกัน เรารีบกลับจวนกันเถอะฉงเอ๋อร์ ข้าไม่ได้พบหน้าท่านพี่มาสามปีแล้ว ป่านนี้ไม่รู้ว่าท่านพี่กลับถึงจวนแล้วหรือยัง”

“เมื่อมาถึงเมืองหลวงแล้ว คุณชายจะต้องเข้าวังไปรับพระราชทานรางวัลจากฮ่องเต้ ป่านนี้คงกำลังเดินทางกลับจวนพร้อมกับนายท่านและฮูหยิน”

“ดีจริงๆ ไม่รู้ว่าฮ่องเต้จะพระราชทานรางวัลอะไรให้ท่านพี่บ้าง”

เมื่อเอ่ยถึงพี่ชายผู้เป็นที่รักยิ่ง ดวงตาคู่สวยที่เคยแข็งกร้าวของนางก็พลันเป็นประกายทั้งตื่นเต้นและดีใจ นางรีบเดินเร็วๆ ไปยังรถม้า ทว่าในขณะที่กำลังจะก้าวขึ้นไปบนตัวรถนั้นเอง เสียงตะโกนเรียกจากด้านหลังก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“อิงอิงเดี๋ยวก่อน!”

เป็นเสียงของจ้าวหยวนฉีที่เพิ่งจะเดินออกมาจากประตูที่ว่าการอย่างเร่งรีบ ด้านหลังของเขานั้นมีนางสวีรีบวิ่งตามมาเช่นกัน เมื่อเห็นว่าลูกชายมีท่าทีสนอกสนใจฟ่านอิงอิง นางสวีก็รีบคว้าแขนเขาเอาไว้ทว่ากลับถูกสลัดออก

จ้าวหยวนฉีไม่สนใจมารดา รีบเดินเร็วๆ เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว พลางเอื้อมมือออกมาหมายจะจับมือฟ่านอิงอิง แต่นางกลับถอยหลังห่างออกไปหลายก้าวด้วยท่าทางรังเกียจ

“จำเป็นต้องทำกับข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ หรือว่าเจ้ายังไม่หายโกรธเรื่องงานมงคลเมื่อวาน ข้าไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนั้นสักหน่อย เจ้าเองก็รู้ดีมิใช่หรือว่าข้ายังมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเจ้าอยู่”

“รู้สึกดีงั้นหรือ! เจ้าตั้งใจแจ้งทางการจับข้า หมายจะบีบคั้นให้ข้าจนมุม นี่หรือความรู้สึกดีๆ ที่ว่า! คนที่พูดถ้อยคำแบบนี้ออกมาได้อย่างไม่อายปากต้องหน้าหนาแค่ไหนกัน ข้าขยะแขยงคำพูดนี้ของเจ้าเหลือเกิน ความรู้สึกดีๆ ของเจ้าข้ารับไม่ไหวหรอก เก็บเอาไว้ใช้กับมารดาเจ้าเถอะ!”

“เจ้า! ข้าอุตส่าห์พูดดีๆ กับเจ้าแล้วนะ เหตุใดถึงยังทำตัวเป็นสตรีปากร้ายไม่รู้ความอยู่อีก ปีนี้เจ้าอายุสิบแปดแล้ว ชื่อเสียงของเจ้าเองก็ไม่ค่อยจะดี เรื่องราวฉาวโฉ่ในงานแต่งก็ใช่ว่าผู้คนจะลืมเลือนไปได้ง่ายๆ หากรอจนอายุยี่สิบแล้วยังไม่ได้ออกเรือน นั่นไม่เท่ากับว่าเจ้ากำลังทำร้ายตัวเองเพราะความจองหองหรอกหรือ”

คำพูดทุกคำที่จ้าวหยวนฉีพ่นออกมาทำให้ฟ่านอิงอิงสะอิดสะเอียนยิ่งนัก นางมองเขาด้วยแววตาที่ต่างจากเมื่อก่อน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าก่อนหน้านั้นนางเคยมีใจให้บุรุษผู้นี้จริงๆ ตอนนี้ฟ่านอิงอิงได้ตาสว่างรู้แจ้งเห็นชัดแล้วว่า จ้าวหยวนฉีมันก็แค่เศษขยะโสโครก หาใช่บุรุษมีคุณธรรมอย่างที่เคยสร้างภาพมาตลอด

“เจ้าต้องการจะพูดอะไรก็พูดมาได้เลย พูดจบแล้วข้าจะได้ด่าทีเดียว”

“เจ้านี่นะ ฝีปากร้ายกาจไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ เอาล่ะ…ข้าจะไม่ถือโทษเจ้าเรื่องที่ผ่านมา หากเจ้าไปบอกท่านราชครูว่าอยากจัดงานแต่งใหม่ข้าก็จะลืมวีรกรรมมากมายที่เจ้าเคยสร้างเอาไว้ แต่งใหม่คราวนี้ข้าจะยอมถอยให้เจ้าสักก้าวก็ได้ จะไม่มีหญิงอื่นเข้ามากราบไหว้ฟ้าดินร่วมกับพวกเรา พอหลังจากที่เราแต่งงานกันแล้วอีกสักสองสามเดือนข้าค่อยจะรับอี้โหรวเข้าจวนมาแบบไม่ต้องเอิกเกริก เท่านี้เจ้าก็น่าจะพอใจ นี่ก็ถือว่าข้าได้ตามใจเจ้ามากแล้ว”

เพียะ!

ทันทีที่จ้าวหยวนฉีพูดจบ ฝ่ามือของฟ่านอิงอิงก็ฟาดลงบนใบหน้าของเขาอย่างแรงจนหน้าหัน นางสวีที่ยืนมองอยู่ร้องขึ้นด้วยความตกใจ ถนนอีกฝั่งมีรถม้าของตระกูลจ้าวจอดอยู่ จางอี้โหรวซึ่งกำลังนั่งอยู่ในรถม้ารีบวิ่งลงมาดูอย่างรวดเร็ว นางวิ่งมาหยุดอยู่ข้างกายชายหนุ่ม แล้วใช้สองมือประคองใบหน้าอันหล่อเหลาขึ้นมาดู เห็นรอยนิ้วมือแดงเป็นริ้วบนแก้มเนียนก็รู้สึกเดือดดาลจนควบคุมอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่

“คุณหนูฟ่าน! ใช้มือตบตีคนอื่นตามอำเภอใจได้อย่างไรกัน!”

“พอดีว่าไม่สะดวกยกเท้าก็เลยใช้มือ ไม่ทราบว่าคุณหนูจางอยากจะลองอีกสักฝ่ามือหรือไม่”

“พะ…พูดอะไรเช่นนั้นเจ้าคะ! นี่คือคำพูดที่คุณหนูผู้ดีสมควรพูดอย่างนั้นหรือ”

“ปากข้าก็เป็นเช่นนี้อยู่แล้ว ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ปากข้าแต่เป็นที่หูของพวกเจ้าต่างหาก หลีกทางให้รถม้าของข้าด้วย ไม่อย่างนั้นข้าจะลากพวกเจ้าทั้งหมดกลับเข้าที่ว่าการแล้วเปลี่ยนใจไม่ยอมความ”

นางไม่เสียเวลาคุยให้เมื่อยปาก เพราะรู้ว่าที่จวนพี่ชายที่เพิ่งกลับจากสนามรบกำลังรออยู่ อีกอย่างฟ่านอิงอิงก็อยากกลับไปเจอหน้าพี่ชายไวๆ จึงก้าวขึ้นรถม้าท่ามกลางเสียงด่าทอของนางสวี ไม่เพียงแค่เสียงด่าทอแต่ยังมีเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของจางอี้โหรวดังตามหลังอีกด้วย เมื่อรถม้าวิ่งออกห่างจากที่ว่าการมาได้สักระยะหนึ่งฟ่านอิงอิงค่อยรู้สึกสบายหูขึ้นมาบ้าง