13 หากต้องเลือก

13

หากต้องเลือก

หลังจากที่รถม้าของตระกูลฟ่านเคลื่อนตัวจากไป นางสวีที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธก็รีบตรงเข้ามาลากแขนจ้าวหยวนฉีให้เดินกลับไปขึ้นรถม้าของตนทันที โดยมีจางอี้โหรววิ่งตามหลังมาด้วยสีหน้ากังวล

ภายในรถม้า จางอี้โหรวเฝ้าประคบประหงมแก้มฝั่งที่ถูกตบของจ้าวหยวนฉีด้วยความเป็นห่วง นางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับลงบนรอยนิ้วที่ฟ่านอิงอิงฝากเอาไว้อย่างแผ่วเบา พลางเอ่ยถ้อยคำต่อว่าฟ่านอิงอิงไม่ขาดปาก

“คิดไม่ถึงว่าคุณหนูฟ่านจะมีอารมณ์รุนแรงถึงเพียงนี้ เมื่อครู่มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาไม่น้อยเลย เหตุใดนางถึงทำให้คุณชายจ้าวขายหน้า ถึงแม้คุณหนูฟ่านจะเกิดมาในตระกูลผู้ดี แต่นี้เป็นครั้งแรกที่ข้าเพิ่งจะเคยเห็นสตรีเหิมเกริมกล้าตบหน้าบุรุษ”

นางพูดพลางทำสีหน้าเศร้าสร้อย อยากแสดงให้จ้าวหยวนฉีรู้ว่าตัวนางเป็นห่วงชื่อเสียงของเขามากเพียงใด ทว่าจ้าวหยวนฉีที่กำลังอารมณ์เสียกลับปัดมือนางออกด้วยความหงุดหงิด เขาขมวดคิ้วแน่นและเอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทาง จนทำให้นางสวีและจางอี้โหรวต้องนั่งตัวเกร็งไปตามๆ กัน

กระทั่งรถม้าแล่นมาจอดหน้าตระกูลจางและส่งจางอี้โหรวเข้าจวนไปแล้ว ภายในรถม้าจึงเหลือเพียงนางสวีกับจ้าวหยวนฉี พอรถม้าแล่นออกมาจากตรอก จ้าวหยวนฉีก็ระเบิดอารมณ์ใส่ผู้เป็นมารดาทันที

“ท่านแม่! ทั้งหมดเป็นเพราะท่านคนเดียวแท้ๆ หากท่านแม่ไม่ดึงดันจะให้อี้โหรวมาเข้าพิธีพร้อมกัน นางก็คงเป็นของข้าไปแล้ว วันนี้ที่ข้าต้องเสียนางไป ใช่ว่าข้าไม่ได้รักนางเสียหน่อย ท่านแม่ก็รู้ดีว่าคนที่ข้ารักคืออิงอิง!”

นางสวีหน้าเสียแต่ก็ยังพยายามแก้ตัว “หยวนฉี แม่คิดว่าเราสองคนคุยกันรู้เรื่องแล้วเสียอีก วันนี้พอเจ้าได้มาเห็นหน้านางทำไมจิตใจถึงยังโอนเอนไปที่นางอีกเล่า เมื่อครู่นี้เจ้าก็เห็นแล้วว่านางตบเจ้าท่ามกลางคนมากมาย นางหมายจะทำให้เจ้าอับอาย สตรีร้ายกาจแบบนั้นเจ้ายังอยากแต่งงานด้วยอีกรึ”

จ้าวหยวนฉีแค่นหัวเราะ พอคิดถึงภาพความทรงจำห้าปีที่ผ่านมา ถึงแม้ว่าฟ่านอิงอิงจะปากร้ายแต่นางก็รักเขาและยังช่วยสนับสนุนเขาทุกทาง ความร้ายกาจของนางเทียบไม่ได้กับความดีของนางแม้แต่ครึ่งเสี้ยว

“ท่านแม่ไม่ได้หวังดีกับข้าหรอก ท่านแม่ก็แค่อยากได้ลูกสะใภ้หัวอ่อนที่ตัวเองสามารถควบคุมได้ ท่านแม่ไม่เคยคิดถึงหัวใจของข้าเลยสักนิด”

“หยวนฉี แม่...”

นางสวีหน้าจ๋อยพูดไม่ออกสักคำ เป็นเรื่องจริงทั้งหมด ที่หยวนฉีพูดว่าเพราะนางอยากได้ลูกสะใภ้ที่ควบคุมง่ายก็เลยสร้างเรื่องนั้นขึ้นมา นางไม่คิดคำนึงถึงผลที่จะตามมาในภายหลัง แต่แล้วอย่างไรล่ะ ในเมื่อจ้าวหยวนฉีเป็นลูกชายที่นางเบ่งออกมาเอง จะให้สตรีอื่นมาบงการได้อย่างไร ตั้งแต่เล็กจนโตจ้าวหยวนฉีเชื่อฟังมารดามาตลอด หากว่าการเลือกคู่ชีวิตให้บุตรเป็นเรื่องผิด เช่นนั้นก็คงผิดมาตั้งแต่ยุคบรรพบุรุษแล้วกระมัง

“ไม่รู้ล่ะ เมื่อวานนี้เจ้าก็เออออกับแม่แล้ว เพราะฟ่านอิงอิงพูดถึงเรื่องราชครูฟ่านขึ้นมาเจ้าก็เลยรู้สึกผิดที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนเนรคุณเท่านั้นเอง”

“นี่ท่านแม่ฟังที่ข้าพูดไม่เข้าใจหรือไง! ข้าไม่ได้รู้สึกผิดอันใดกับราชครูฟ่านทั้งนั้น ข้าเสียใจ! เสียใจที่ข้าหลงเชื่อท่านแม่จนปล่อยคนที่ตัวเองรักหลุดมือไปต่างหาก! ดูจากแววตาที่นางมองข้าวันนี้ ข้าก็พอจะรู้แล้วว่านางไม่มีทางกลับมาเป็นของข้าได้อีก”

เขาระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาจนหมดเปลือก เสียงของลูกชายดังจนนางสวีต้องนั่งหดหัว นางไม่ได้โต้ตอบอะไรเพราะรู้ว่าจ้าวหยวนฉีกกำลังโมโห ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะชวนกันทะเลาะ รอไปอีกสักพักเขาก็คงจะหายโกรธและดีขึ้นเอง

นางสวีเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าจางอี้โหรวที่แสนอ่อนหวานจะช่วยให้จิตใจของจ้าวหยวนฉีดีขึ้นได้ในเร็ววัน อีกอย่างตระกูลจางก็มีทรัพย์สมบัติตั้งมากมาย พอจางอี้โหรวแต่งเข้ามาแล้วคงหยิบยื่นเงินทองมาให้แม่สามีใช้สอยไม่ขาดมือ หากต้องเลือกสตรีคนใดคนหนึ่งมาเป็นลูกสะใภ้ ระหว่างฟ่านอิงอิงที่รู้ทันคนกับจางอี้โหรวที่ว่านอนสอนง่าย  นางสวีขอเลือกจางอี้โหรวเสียยังจะดีกว่า

จวนตระกูลฟ่าน

เกาซีหว่านกับฟ่านเพ่ยอี๋กำลังยืนรอรับฟ่านหมิงเจ๋ออย่างใจจดใจจ่อ หวังอยากประจบเอาใจวีรบุรุษที่เพิ่งกลับมาจากสนามรบ อีกทั้งอยากให้ราชครูฟ่านและหลิวซือหยางเห็นว่าพวกตนสองแม่ลูกไม่ได้ปล่อยปละละเลย ยังคงเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเหมือนคนในตระกูล

เมื่อรถม้าคันหรูแล่นมาจอดหน้าลานเรือน คนที่ก้าวลงมาจากรถม้าก่อนคือราชครูฟ่าน ตามมาด้วยหลิวซือหยางซึ่งมีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคอยประคองไม่ห่าง ทันทีที่ฟ่านหมิงเจ๋อปล่อยมือจากมารดา เกาซีหว่านที่กำลังยืนรออยู่หน้าเรือนก็วิ่งพรวดเข้ามาสวมกอดเอวเขาทันทีแบบไม่ทันตั้งตัว

กิริยาท่าทางของนางทำให้ฟ่านหมิงเจ๋อทำตัวไม่ถูก เพราะก่อนที่เขาจะออกไปสนามรบนั้น เกาซีหว่านย้ายเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลฟ่านได้เพียงแค่สองปีเท่านั้น ในระหว่างสองปีนั้นความสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างเขากับเกาซีหว่านแทบจะเรียกว่าสนิทสนมไม่ได้เลย เพราะหมิงเจ๋อสนิทสนมกับฟ่านอิงอิงซึ่งเป็นน้องสาวเสียมากกว่า ก่อนนั้นยามเมื่อเดินผ่านเกาซีหว่านทักทายมาเขาก็ตอบกลับตามมารยาท แต่ในครั้งนี้นางกลับกระโดดกอดเขาราวกับพี่น้องที่พลัดพรากจากกันมานานแสนนาน สำหรับหมิงเจ๋อแล้วนี่ออกจะดูเสแสร้งแกล้งคิดถึงเกินจริงไปสักหน่อย

“พี่ใหญ่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ในตอนที่พี่ใหญ่อยู่ชายแดนข้าสวดมนต์ขอพรให้พี่ใหญ่ปลอดภัยทุกคืนเลย แล้ววันนี้คำขอของข้าก็สัมฤทธิผล พี่ใหญ่กลับจวนมาโดยไร้รอยขีดข่วน ช่างดีเหลือเกินเจ้าค่ะ”

เกาซีหว่านพูดพลางโอบกอดเอวของฟ่านหมิงเจ๋อแน่นขึ้นไปอีก ชายหนุ่มทำอะไรไม่ถูก เขาไม่ได้สวมกอดนางตอบแต่ยกมือค้างไว้ในอากาศอย่างเก้ๆ กังๆ ขณะที่กำลังทำสิ่งใดไม่ถูกอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงรถม้าอีกคันวิ่งมาจอดที่ลานหน้าเรือน หันไปมองก็พบว่าผู้ที่เดินลงมาจากรถม้าคือฟ่านอิงอิง ฟ่านหมิงเจ๋อจึงผลักเกาซีหว่านออกโดยสัญชาตญาณแล้ววิ่งไปสวมกอดน้องสาวของตนเองแทนทันที

ทางด้านเกาซีหว่านที่ถูกผลักออกมาเซถลาเกือบล้ม แต่โชคดีที่ได้ฟ่านเพ่ยอี๋รับเอาไว้ทัน พวกนางสองแม่ลูกมองดูภาพสองพี่น้องกอดกันกลมด้วยความคิดถึง ส่วนพวกตนนั้นกลายเป็นหมาหัวเน่าท่ามกลางสายตาบ่าวไพร่มากมาย จึงรู้สึกอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“ท่านพี่ สบายดีหรือไม่เจ้าคะ” เมื่อคลายอ้อมกอดแล้วฟ่านอิงอิงเอ่ยถามพี่ชายทันที

“พี่สบายดี อยู่ชายแดนถึงแม้จะลำบากแต่ก็ได้ประสบการณ์มากมาย แล้วน้องสาวของพี่ล่ะสบายดีหรือไม่”

“ข้า…เอ่อ มีเรื่องกวนใจนิดหน่อย” พูดพลางทำสีหน้าหงุดหงิดใจ

“เรื่องของไอ้เจ้าบ้าหยวนฉีใช่หรือไม่! ท่านพ่อกับท่านแม่เล่าให้พี่ฟังแล้ว คนพวกนั้นทำกับเจ้าแบบนั้นได้อย่างไร เดี๋ยวพี่จะไปจัดการมันให้เจ้าเดี๋ยวนี้!”

“อย่าเจ้าค่ะ! เรื่องไม่ดีอย่าเอามารกสมองเลย ต่อจากนี้ท่านพี่กลับมาแล้ว ได้ต้อนรับท่านพี่กลับจวนถือเป็นเรื่องดีที่สุด เราเข้าไปคุยกันในเรือนก่อนเถอะเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องอยากถามท่านพี่ตั้งมากมาย”