14 คุณหนูตระกูลใด

14

คุณหนูตระกูลใด

ทั้งหมดพากันเดินเข้าไปในเรือนอย่างพร้อมหน้า ครั้นเมื่อนั่งลงที่เก้าอี้ภายในห้องโถงเรียบร้อยแล้ว เหล่าสาวใช้ก็ทยอยยกน้ำชาและของว่างเข้ามาจัดวางรับรอง ของว่างพวกนี้หลิวซือหยางลงมือทำไว้รอบุตรชายตั้งแต่เมื่อวาน  เพราะนางรู้ดีว่าอยู่ในค่ายทหารนั้นอาหารเหล่านี้ฟ่านหมิงเจ๋อคงไม่มีโอกาสได้ทาน  ส่วนมากในค่ายทหารจะมีเพียงอาหารแห้งที่พกพาง่ายและเก็บรักษาได้นาน เช่นแป้งย่าง ผักดอง เนื้อแห้ง ข้าวฟ่าง ดังนั้นกลับมาครั้งนี้ร่างกายของฟ่านหมิงเจ๋อจึงดูซูบผอมกว่าตอนขาไปยิ่งนัก แต่ทว่ายังคงสง่างามเฉกเช่นบัณฑิตผู้มีการศึกษาสูง

“ท่านพี่จิบชาแก้กระหายและทานของว่างที่ท่านแม่เตรียมไว้ให้ก่อนเถิดเจ้าคะ ข้ายินดีกับท่านพี่ด้วยนะเจ้าคะ เรื่องที่ได้รับพระราชทานรางวัลจากฝ่าบาท ชนะศึกครั้งนี้แม้แต่ทหารชั้นผู้น้อยก็ได้เลื่อนขั้นกันถ้วนหน้า  เป็นเรื่องน่ายินดีกับทุกคน ว่าแต่ฝ่าบาทพระราชทานสิ่งใดให้ท่านพี่บ้างหรือเจ้าคะ”

หลิวซือหยางผู้เป็นมารดามองบุตรชายด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะหยิบม้วนราชโองการสีทองขึ้นมาแล้วยื่นส่งให้ฟ่านอิงอิงคลี่อ่านเอง

ฟ่านอิงอิงรับม้วนราชโองการมาเปิดออก หลุบตามองตัวอักษรสละสลวยพลางอ่านออกเสียงเบาๆ ในราชโองการระบุว่าฝ่าบาททรงพระราชทานที่ดินในเมืองหลวง จวนทำเลดีอีกหนึ่งหลัง ผ้าไหมเนื้อดีสามสิบพับ ทองคำแท่งสองร้อยตำลึง รวมถึงตราประทับแต่งตั้งตำแหน่งกุนซือทัพขั้นสามอย่างเป็นทางการ

เมื่ออ่านจบนางก็ม้วนราชโองการเก็บอย่างภาคภูมิใจ ทั้งเกาซีหว่านและฟ่านเพ่ยอี๋ต่างก็เบิกตาโต สตรีใดที่ได้ออกเรือนกับฟ่านหมิงเจ๋อนับว่าวาสนาดีไม่น้อย เสียก็แต่เกาซีหว่านและฟ่านหมิงเจ๋อมีสายเลือดค่อนข้างใกล้ชิดกัน ชาวบ้านจะครหาได้ว่าเป็นหญิงแพศยาที่ปีนเตียงญาติผู้พี่เอาได้ ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ ฟ่านเพ่ยอี๋คงจะสนับสนุนบุตรสาวทุกทางไปแล้ว

“ขนาดหมิงเจ๋อเป็นกุนซือยังได้เยอะขนาดนี้ แล้วฉางเซียวโหวที่นำทัพออกรบจะได้มากมายเท่าใดกันนะ!”

จู่ๆ ฟ่านเพ่ยอี๋ก็หลุดปากพูดขึ้นโดยไม่คิด เพราะการพระราชทานรางวัลของฮ่องเต้ใช่ว่าคนธรรมดาจะวิพากษ์วิจารณ์ได้ตามใจชอบ ทำให้ทุกสายตาจับจ้องไปที่นางเป็นตาเดียวกัน แต่หลังจากนั้นสีหน้าของทุกคนกลับมิสู้ดีเท่าใดนัก ด้วยความสงสัยฟ่านอิงอิงจึงถามขึ้น

“มีอันใดหรือเจ้าคะ ข้าเคยได้ยินมาว่าฉางเซียวโหวผู้นั้นเป็นคนโหดเหี้ยม เถรตรง พูดจาเป็นขวานผ่าซาก ท่านพี่ที่สุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอดต้องปฏิบัติหน้าที่ร่วมกันกับคนบ้าระห่ำคงลำบากใจไม่น้อยเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นฉางเซียวโหวที่นำทัพชนะมาได้ นับว่าฉางเซียวโหวเป็นวีรบุรุษเก่งกาจมากฝีมือคนหนึ่ง”

“เอ่อ…เรื่องนั้น ท่านโหวฝีมือเก่งกาจถูกต้องแล้ว แม่ทัพที่ถูกแต่งตั้งให้นำทัพออกรบย่อมได้ความดีความชอบมากมาย เอ่อ…นอกจากทรัพย์สมบัติและปูนบำเหน็จเลื่อนขั้น ท่านโหวยังได้รับพระราชทานสมรส”

ฟ่านหมิงเจ๋อพูดเสียงกระอ้อมกระแอ้ม เบนสายตาไปสบตากับบิดามารดา ทั้งสองเองก็ยิ้มแห้งๆ ตอบกลับมาเช่นกัน

“ไม่ทราบว่าทรงพระราชทานสมรสให้กับคุณหนูตระกูลใดหรือเจ้าคะ”

“คุณหนูตระกูลฟ่าน”

“อ๋อ…หืม!”

ทั้งห้องโถงเงียบกริบโดยไม่ได้นัดหมาย เพราะต่างรู้ดีว่าคุณหนูตระกูลฟ่านที่พูดถึงนั้นไม่ใช่เกาซีหว่านอย่างแน่นอน ย่อมต้องเป็นบุตรีสายหลักที่เกิดจากภรรยาเอกจึงจะสมเกียรติจวนโหว  เพราะฉะนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจาก

“เป็นข้า! เป็นข้าหรือเจ้าคะ!”

ฟ่านอิงอิงลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความตกใจ คิดไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะพระราชทานสมรสให้ฉางเซียวโหวกับตนเอง สตรีเผาจวนขุนนางจนมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ติดอันดับต้นๆ ของเมืองหลวง เพิ่งล้มงานแต่งเมื่อวาน แต่วันนี้กลับถูกจับแต่งงานกับบุรุษอีกคน ช่างเป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี แม้ในใจจะคิดแบบนั้นแต่ฟ่านอิงอิงก็ไม่อาจตะโกนออกมาได้อย่างที่คิด เพราะต่างก็รู้ดีว่าหากไม่แต่งนั่นเท่ากับว่าเป็นการขัดราชโองการ

“ท่านพ่อ! ท่านแม่! เป็นความจริงหรือเจ้าคะ”

ทั้งสองพยักหน้าเบาๆ ฟ่านอิงอิงรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เดิมทีตั้งใจว่าจะพักใจไปยาว ๆ สักสองสามปี ต่อให้อายุจะเลยวัยออกเรือนไปแล้วนางก็ไม่ได้หวั่นกลัวว่าจะไม่ได้แต่งงานมีคู่ครอง หากแต่งออกไปแล้วต้องตกไปเป็นเบี้ยล่างของคนอื่น มิสู้อยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตยังจะดีเสียกว่า

“ไม่ได้การแล้ว ข้าจะไปเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

ไม่ทันได้ฟังคำทัดทานของบิดามารดาและพี่ชาย ฟ่านอิงอิงก็วิ่งออกมาจากจวน นางวิ่งตามถนนสายหลักไปเรื่อย ๆ จนถึงหน้าประตูวัง โดยที่ไม่รู้ว่าจะสามารถเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้หรือไม่ แต่อย่างน้อยก็ยังอุ่นใจได้ว่าตนเองนั้นมีความสนิทสนมกับฮ่องเต้อยู่บ้าง เพราะในตอนที่ฮ่องเต้ยังเป็นเพียงรัชทายาท ตัวนางซึ่งยังอยู่ในวัยเยาว์ได้ติดตามบิดาเข้าวังบ่อยครั้ง ในตอนนั้นรัชทายาททรงเรียกขานราชครูฟ่านว่าอาจารย์และทรงเอ็นดูฟ่านอิงอิงเป็นอย่างมาก จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมานานแล้ว ถึงอย่างไรเพื่อให้ตนเองไม่ต้องแต่งงานกับฉางเซียวโหวก็ต้องลองเสี่ยงดวงดูสักตั้ง

เสียงฝีเท้าดังตึกๆ วิ่งฝ่าทางเดินหิน ฟ่านอิงอิงหยุดยืนอยู่หน้าบานประตูสูงตระหง่าน ประตูพระราชวังนั้นโออ่าจนน่าขนลุก ด้านซ้ายและด้านขวามีทหารยามยืนเฝ้าตรวจตราคนเข้าออกอย่างน่าเกรงขาม ฟ่านอิงอิงเดินไปข้างหน้าด้วยอาการสำรวมที่สุด นางไม่ได้ถูกทหารทักท้วงหรือขัดขวาง ประตูชั้นนอกสามารถผ่านเข้าไปได้ง่ายกว่าประตูอื่น เพราะพวกข้าหลวงและนางกำนัลมักใช้ประตูนี้ แต่เมื่อเดินไปจนถึงประตูชั้นใน ฟ่านอิงอิงก็ถูกขวางไว้ตามกฎระเบียบ

นางเดินไปเดินมาอยู่หน้าประตูหลายรอบ หนึ่งก้านธูปผ่านไป หนึ่งชั่วยามผ่านไป แหงนมองท้องฟ้ายามนี้ใกล้อัสดงเต็มที

กระทั่งในจังหวะที่นางได้มองเข้าไปข้างในอีกครั้ง เห็นบุรุษรูปร่างท่าทางอ้อนแอ้นกำลังเดินผ่านมาพร้อมด้วยขันทีอีกสองนาย ก่อนที่คนเหล่านั้นจะเดินผ่านไปนางก็ร้องขึ้นสุดเสียง

“หลี่กงกงเจ้าคะ!”

ทั้งสามหันกลับมามองประตูทางเข้า เห็นเงาร่างของหญิงสาวยืนอยู่ท่ามกลางเงาสลัวของแสงอาทิตย์อ่อนๆ บางสถานที่เหล่าข้าหลวงต่างทยอยจุดคบไฟให้แสงสว่างบ้างแล้ว เมื่อหลี่กงกงเดินเข้ามาใกล้ถึงได้รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นคือบุตรีราชครูฟ่าน

“ที่แท้ก็คุณหนูฟ่านนั่นเอง เหตุใดถึงได้มาเวลานี้”

“ข้าขอเข้าพบฝ่าบาทได้หรือไม่เจ้าคะ”

พอนางบอกมาเช่นนั้น หลี่กงกงก็สะบัดมือส่งสัญญาณให้ขันทีคนหนึ่งนำเรื่องนี้ไปรายงานฮ่องเต้ก่อน ผ่านไปไม่ถึงครึ่งก้านธูปขันทีคนเดิมก็วิ่งกลับมารายงาน จากนั้นฟ่านอิงอิงจึงได้เดินตามเข้าไป ก่อนจะเข้าไปถึงที่ประทับของฮ่องเต้ ได้มีนางกำนัลตรวจค้นตัวอย่างละเอียด เมื่อไม่มีสิ่งใดผิดปกติแล้วฟ่านอิงอิงจึงเดินตามหลี่กงกงต่อไปอีก

นางถูกพามาหยุดอยู่หน้าตำหนักเฉียนชิง เบื้องหน้านั้นกว้างขวางโออ่า เป็นครั้งแรกที่ฟ่านอิงอิงได้เคยมาสถานที่แห่งนี้ นางจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนสถานที่ที่นางไปบ่อยคือตำหนักบูรพา ถึงแม้จะงดงามตระการตาแต่ก็ไม่ยิ่งใหญ่เท่าตำหนักเฉียนชิงที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

“คุณหนูฟ่าน เชิญเข้าไปได้” หลี่กงกงมาส่งแล้วก็หันหลังเดินจากไปทำธุระอื่น

***เริ่มล็อกเหรียญแบบอ่านล่วงหน้าตอนที่ 16 ค่ะ

***เริ่มปลดล็อกตอนฟรีวันที่ 23 เป็นต้นไปค่ะ