15 ดูนางเป็นตัวอย่าง

15

ดูนางเป็นตัวอย่าง

เมื่อฟ่านอิงอิงก้าวเดินเข้าไปใกล้อีกนิด สายตาก็ปะทะเข้ากับแผ่นหลังกว้างของคนผู้หนึ่งซึ่งกำลังนั่งคุกเข่าอยู่หน้าตำหนัก เบื้องหน้าของคนผู้นั้นมีบุรุษผู้ทรงเปรี่ยมด้วยพระบารมีกำลังยืนจดจ้องเขาอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยามนี้เป็นช่วงเวลาโพล้เพล้ หรือเป็นเพราะอำนาจอันล้นพ้นของฮ่องเต้กันแน่ จึงทำให้บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความกดดันอึดอัด

ทันทีที่ทรงได้ยินเสียงฝีเท้าของหญิงสาว ฮ่องเต้ก็ทรงทอดพระเนตรมองตรงมายังนางด้วยสายตาเรียบเฉย พระองค์ทรงเปลี่ยนท่ายืนเป็นยกหัตถ์ไพร่หลัง ก่อนจะทรงถอนพระทัยออกมาเบา ๆ

เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ทรงมองมา ฟ่านอิงอิงก็รีบย่อกายถวายบังคมด้วยท่าทีนอบน้อม จากนั้นจึงเบนสายตาไปยังผู้ที่นั่งคุกเข่าหันหลังให้อยู่ หญิงสาวจ้องมองแผ่นหลังนั้นอยู่ครู่หนึ่ง พลางคิดในใจว่าคนผู้นี้ไปทำความผิดอันใดมา ถึงได้ถูกสั่งให้นั่งคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักเฉียนชิงเช่นนี้ ดูจากสภาพที่เริ่มอิดโรยของเขา ฟ่านอิงอิงเดาว่าเขาน่าจะนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนี้มานานหลายชั่วยามแล้วเป็นแน่

“ดี! ดีจริง ๆ ฉางเซียว สงสัยจะมีคนอยากมานั่งคุกเข่าเป็นเพื่อนเจ้าแล้วกระมัง”

ในขณะที่ตรัส ฮ่องเต้ก็ทรงทอดพระเนตรมองหน้าฟ่านอิงอิงไปด้วย ซึ่งนั่นย่อมหมายความว่า หากวันนี้นางกล่าววาจาอันใดออกไปไม่ถูกพระทัยแล้วล่ะก็ ผู้ที่จะต้องลงไปนั่งคุกเข่าข้างกายบุรุษผู้นั้นเป็นรายต่อไปก็คือตัวนางนั่นเอง

“หึ! ฉางเซียวเอ๋ยฉางเซียว เจ้าคนโง่เขลาเบาปัญญา ชนะศึกกลับมาแทนที่จะกลับจวนนำเกียรติยศครั้งนี้ไปเฉลิมฉลองกับวงศ์ตระกูล แต่กลับมานั่งคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักเฉียนชิงเพราะคิดจะขัดราชโองการ! เห็นแก่ที่เจ้ามีความดีความชอบรบชนะศึก ข้าจะไม่เอาความเรื่องขัดราชโองการถึงขั้นลงโทษประหารชีวิตก็แล้วกัน เอาไว้คุกเข่าครบสี่ชั่วยามเมื่อใด เจ้าค่อยไปรับโทษโบยต่อ!”

“ขอบพระทัยพะย่ะค่ะฝ่าบาท”

ไม่ว่าฮ่องเต้จะพระราชทานโทษทัณฑ์อันใดให้ ต่างก็รู้ดีว่าไม่อาจเอ่ยถ้อยคำอื่นใดออกมาได้ นอกเสียจากเอ่ยขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณ พออีกฝ่ายไม่โต้ตอบ ฮ่องเต้ทรงแย้มสรวลด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะหันมาทางฟ่านอิงอิง

“ไหนๆ วันนี้บุตรีราชครูฟ่านก็มาแล้ว หากข้าเดาไม่ผิด ที่เจ้ามาขอเข้าเฝ้ากะทันหันเป็นเพราะอยากให้ข้าเพิกถอนราชโองการใช่หรือไม่ หากเป็นอย่างที่ข้าคิดไว้จริงๆ เจ้าก็ลงไปนั่งคุกเข่าเป็นเพื่อนฉางเซียวโหวอยู่ตรงนี้เสีย แล้วหลังจากนั้นค่อยกอดคอกันไปรับโทษโบยห้าสิบไม้! ฝึกร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันความสัมพันธ์ของพวกเจ้าจะได้แน่นแฟ้นขึ้น!”

ฟ่านอิงอิงชะงักกึก  ก่อนจะก้าวเท้าไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว จนหยุดยืนในระดับเดียวกันกับผู้ที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ นางค่อยๆ เอียงหน้าไปมองใบหน้าครึ่งเสี้ยวของคนผู้นั้น นี่นับเป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นหน้าค่าตาของฉางเซียวโหว แม้จะมองเห็นเพียงครึ่งเสี้ยวหน้า แต่บุรุษผู้นี้กลับหล่อเหลาคมคายยิ่งนัก คิ้วคมเข้มดั่งคันศร จมูกโด่งเป็นสันสวย ทว่าในแววตาคู่นั้นกลับเรียบสงบเยือกเย็นจนยากจะคาดเดา

“มาแล้วก็รีบพูด พูดมาให้เข้าหู!”

“ฝะ...ฝ่าบาท เอ่อ...หม่อมฉันมา”

“มาทำไม!”

หญิงสาวสะดุ้งตัวโยน เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอันคุ้นเคยของโอรสสวรรค์ วันนี้ฮ่องเต้เคร่งขรึมและมีท่าทีกริ้วเป็นพิเศษ สาเหตุก็คงเป็นเพราะฉางเซียวโหวเพิ่งจะสร้างความขุ่นเคืองพระทัยให้ก่อนหน้านี้ พอได้เห็นหน้าฟ่านอิงอิง ฮ่องเต้จึงคาดการณ์ได้ทันทีว่าที่นางมาเข้าเฝ้ากะทันหัน ก็เพราะต้องการจะกราบทูนขอให้ยกเลิกราชโองการพระราชทานสมรสอย่างแน่นอน พระองค์จึงแสดงท่าทีเกรี้ยวกราดข่มขวัญให้นางหวาดกลัวเอาไว้ก่อน ทว่าแท้จริงแล้วไม่ได้คิดจะลงโทษหนักหนาอันใดเลย

“ยังไม่พูดอีก! ไหนลองบอกมาสิว่าอยากให้ข้าเพิกถอนราชโองการ!”

มันก็แน่นอนอยู่แล้วเพคะ! เพิ่งถูกบุรุษชั่วช้าหักอกมาได้แค่สองวัน ใครจะอยากถูกจับแต่งงานใหม่ทันทีกันเล่า!

ฟ่านอิงอิงอดที่จะบ่นในใจเสียมิได้ แต่เมื่อพิจารณาถึงโทษโบยห้าสิบไม้ นางก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะรีบโพล่งออกไป

“หม่อมฉันซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ จึงมาขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงพระราชทานสมรสให้เพคะ!”

บรรยากาศรอบกายพลันเงียบกริบลง ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน เสียงหัวเราะของฮ่องเต้ก็ดังไปทั่วทั้งตำหนัก

“ฮ่าๆ ฉางเซียว! เหตุใดเจ้าไม่ดูนางเป็นตัวอย่างเสียบ้าง รู้จักรักษาตัวรอดเป็นยอดดี ถูกลงโทษไปก็เจ็บตัวเปล่าๆ สุดท้ายแล้วก็ไม่อาจขัดราชโองการได้อยู่ดี! ลองหันไปมองนางสิ เจ้าไม่คิดว่านางงามหรอกหรือ ข้าไม่ได้ให้เจ้าแต่งกับสตรีขี้ิริ้วขี้เหร่เสียหน่อย”

ฟ่านอิงอิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ที่นางก้าวเท้าเข้ามาในบริเวณตำหนักเฉียนชิง ฉางเซียวโหวไม่แม้แต่จะหันมามองนางเลยสักแวบเดียว นอกจากจะไม่หันมามองแล้ว เขายังทำราวกับว่าการมาของนางนั้นไร้ตัวตนโดยสิ้นเชิง คิดได้ดังนั้นฟ่านอิงอิงก็อดไม่ได้ที่จะนึกหมั่นไส้ในความหยิ่งยโสของเขาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“ข้าสั่งให้เจ้าหันไปมองนาง!”

เมื่อฮ่องเต้มีรับสั่งขึ้นมาอีกครั้ง ฉางเซียวจึงค่อยๆ เอียงหน้าหันไปมองฟ่านอิงอิง ทันทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับใบหน้าของนาง นัยน์ตาคู่คมเข้มพลันปรากฏแวววูบไหวอย่างประหลาด มันหาใช่ความเสน่หาไม่ ทว่ากลับเป็นความตระหนกตกใจที่พยายามกดซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิด เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้นที่เขาสบตานาง ก่อนจะหันกลับไปมองตรงเบื้องหน้าอย่างไร้ความรู้สึกเช่นเดิม

“เป็นอย่างไร นางงดงามหรือไม่” น้ำเสียงของฮ่องเต้ตรัสถามฟังดูทีเล่นทีจริง ทว่าถึงกระนั้นผู้ถูกถามก็จำต้องเอ่ยตอบคำถามนี้

“ใบหน้าเช่นนี้ยังห่างไกลคำว่างดงามพะย่ะค่ะ”

พอได้ยินประโยคนี้ ฟ่านอิงอิงก็หันขวับไปมองฉางเซียวรวดเร็วเสียจนคอแทบเคล็ด ในเมืองหลวงแห่งนี้นอกจากตัวนางที่ขึ้นชื่อว่าปากร้ายที่สุดแล้ว ยังมีบุรุษผู้นี้อีกคนด้วยอย่างนั้นหรือ! ฉางเซียวโหวผู้นี้ช่างพูดจาขวานผ่าซากสมคำเล่าลือสิ้นดี เช่นนั้นความประทับใจแรกยามมองเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาคมคายของเขา นางขอลบทิ้งไปให้หมดสิ้นเสียเดี๋ยวนี้เลย

“แน่ใจหรือว่าใบหน้าเช่นนี้ไม่งดงาม เจ้าไม่คิดว่านาง...” ฮ่องเต้ทรงหยุดไว้เพียงเท่านี้ ไม่ได้ตรัสคำพูดที่ค้างคาต่อ ก่อนจะโบกพระหัตถ์เป็นสัญญาณให้ชายหนุ่มลุกขึ้น ฉางเซียวจึงยัดกายลุกขึ้นยืนตรงอย่างสง่างามผ่าเผย

“ขอบพระทัยพะย่ะค่ะฝ่าบาท”

“ข้าอยากพักผ่อนแล้ว พวกเจ้าสองคนกลับกันไปได้แล้ว ส่วนฤกษ์ยามจัดงานแต่งมอบหมายให้สำนักโหราศาสตร์จัดการหาให้ก็แล้วกัน ฉางเซียวเจ้าไปส่งอิงอิงที่จวนราชครูด้วย”

“กระหม่อมต้องอยู่รอรับโทษโบยต่อพะย่ะค่ะ”

*ไรท์อาจจะไม่ได้ใช้คำราชาศัพท์ทุกคำนะคะ ถ้าประโยคไหนใช้แล้วรู้สึกรูปประโยคทะแม่งๆ อ่านแล้วไม่ลื่นไหลไรท์ขอใช้คำธรรมดาแทนค่ะ