18. 16 กลับเองได้
16 กลับเองได้
16
กลับเองได้
จะต้องให้ฮ่องเต้ตรัสซ้ำอีกหรือไม่ว่าละเว้นโทษโบยให้แล้ว! หาใช่ว่าฉางเซียวโหวผู้นี้ไม่รู้ความ ทว่าเขากำลังจงใจหาข้ออ้างเพราะไม่อยากไปส่งฟ่านอิงอิงเสียมากกว่า ยิ่งได้ยินเช่นนี้ฟ่านอิงอิงก็เริ่มมีโทสะฉุนเฉียวขึ้นมาเล็กน้อย เพราะความหมายที่ฉางเซียวต้องการจะสื่อก็คือ เขายอมทนถูกโบยเสียยังจะดีกว่ายอมนั่งรถม้าไปส่งนางที่จวนราชครู
“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันกลับเองได้เพคะ”
“หลี่กงกงบอกว่าเจ้าไม่ได้ใช้รถม้าของจวนราชครูมาส่ง แล้วจะกลับเองได้อย่างไร” สายพระเนตรของฮ่องเต้เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย
“ถนนสายนี้หม่อมฉันวิ่งไปกลับระหว่างจวนราชครูกับวังหลวงมาตั้งแต่อายุแปดขวบ หม่อมฉันไม่ได้หวาดกลัวอันใดเลยเพคะ หากฝ่าบาทจะทรงเมตตาเช่นนั้นก็โปรดให้หลี่กงกงหาคนไปส่งหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ ถ้าไม่ได้นั่งรถม้าไปคันเดียวกับท่านโหว ใช่ว่าหม่อมฉันจะกลับบ้านตัวเองไม่ถูกเสียเมื่อไร”
วาจาของฟ่านอิงอิงไร้ซึ่งการง้องอนอีกฝ่าย คราวนี้กลับเป็นฉางเซียวโหวที่หันขวับมาจ้องนางบ้าง หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนยุ่งเหยิง ทว่านางกลับไม่หลบสายตาคมคายคู่นั้น แถมยังส่งยิ้มยั่วโมโหกลับไปให้อย่างกวนประสาท
“กระหม่อมจะไปส่งคุณหนูฟ่านให้ถึงจวนราชครูอย่างปลอดภัยพะย่ะค่ะ”
ยามมีพระราชบัญชาสั่งให้ไปส่งกลับทำท่าไม่อยากไป ทว่าพอฟ่านอิงอิงแสดงท่าทีไม่แยแสกลับอยากไปส่งเสียอย่างนั้น ฟ่านอิงอิงไม่อาจเข้าใจความคิดของเขาได้ และไม่ได้อยากรู้ด้วยว่าภายในใจบุรุษผู้นี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่ นางจึงทำเพียงถลึงตาใส่เขาอย่างไม่พอใจ
ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรดูทั้งสองโต้ตอบกันก็ทรงเอือมระอาและอยากจบเรื่องนี้เต็มทน พระองค์โบกพระหัตถ์ไล่เบาๆ ก่อนจะทรงเดินลับเข้าสู่ที่ประทับด้านใน ชายหนุ่มและหญิงสาวจึงน้อมกายทำความเคารพส่งเสร็จสรรพ
ครั้นพ้นเงาร่างของผู้ทรงบารมีแล้ว ฉางเซียวก็เป็นฝ่ายก้าวเดินนำออกจากตำหนักเฉียนชิงไปก่อน ทิ้งให้ฟ่านอิงอิงต้องก้าวฉับๆ เดินตามหลังแผ่นหลังกว้างนั้นไปตลอดทาง ทั้งสองต่างเงียบขรึม ไร้ซึ่งถ้อยคำเอื้อนเอ่ยใดๆ ต่อกัน จนกระทั่งเดินมาถึงประตูวังชั้นนอกที่มีรถม้าหรูหราจอดรอรับอยู่ก่อนแล้ว
ฉางเซียวหยุดยืนอยู่ข้างรถม้าเพื่อรอให้ฟ่านอิงอิงก้าวขึ้นไปก่อน เขาไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยพยุงนาง ทำเพียงยืนจ้องมองทุกอากัปกิริยาของหญิงสาวด้วยสายตาเรียบเฉย กระทั่งนางขึ้นไปนั่งเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มจึงค่อยก้าวตามขึ้นไปนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม
เมื่อนั่งลงประจันหน้ากัน ต่างฝ่ายก็ต่างเงียบกริบอีกครั้ง บรรยากาศภายในรถม้าที่คับแคบจึงเต็มไปด้วยความอึดอัด ต่างคนต่างเบือนหน้าหนีไปคนละทาง ราวกับเป็นศัตรูที่ไม่ชอบขี้หน้ากันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนอย่างไรอย่างนั้น จนสุดท้ายแล้วฟ่านอิงอิงที่ชอบความตรงไปตรงมาเป็นที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นก่อน
“ไม่ทราบว่าข้าเคยไปทำสิ่งใดให้ท่านโหวขุ่นเคืองหรือไม่ หากมีก็พูดออกมาให้ชัดเจนตรงนี้เลยเจ้าค่ะ หากไม่มี ข้าก็อยากรู้เหตุผลว่าเหตุใดท่านโหวถึงต้องทำหน้าเหมือนลาป่วยใส่กันเช่นนั้นด้วย”
“อะไรคือลาป่วย”
“ไม่รู้จักลาหรือเจ้าคะ”
เขาเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ครั้งหนึ่ง “ในสายตาคุณหนูฟ่านข้าเหมือนลาป่วย เช่นนั้นไม่ทราบว่ายามส่องคันฉ่อง คุณหนูฟ่านเห็นหน้าตนเองเป็นสัตว์ชนิดใด”
ฟ่านอิงอิงชะงักกึก แต่ก่อนนี้นางเคยคิดว่าตนเองเป็นสตรีที่ต่อปากต่อคำกับผู้อื่นได้เก่งกาจที่สุดแล้ว ทว่าบัดนี้นางคงไม่ใช่หมายเลขหนึ่งของเมืองหลวงแห่งนี้อีกต่อไป เพราะดูเหมือนว่าจะมีบางคนแย่งชิงตำแหน่งนี้ไปครองได้สำเร็จ แถมยังพูดออกมาแต่ละคำด้วยสีหน้าเรียบเฉยหน้าตาย สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความโกรธเคือง แต่ก็ไม่ได้บ่งบอกว่ากำลังแสร้งพูดเล่นเช่นกัน
“ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ลาป่วยหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากรู้ว่าก่อนหน้านี้เคยทำสิ่งใดให้ท่านโหวขุ่นเคืองหรือไม่ เราไม่เคยเจอกันมาก่อน หากข้าจำไม่ผิด ท่านโหวออกสนามรบตั้งแต่อายุสิบสี่ โอกาสที่จะเจอกันมาก่อนแทบไม่มี”
“ทำให้คุณหนูฟ่านคิดมากแล้ว ไม่มีความขุ่นเคืองอันใดและไม่เคยเจอกันมาก่อน เพียงแต่หน้าข้ามันเหมือนลาป่วยไปเอง”
ในเมื่อพูดมาเช่นนี้ ฟ่านอิงอิงก็จะยอมแพ้ให้สักยก นางไม่ได้ถามถึงเรื่องความบาดหมางใจใดๆ ต่อ แต่เอ่ยขึ้นลอยๆ โดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย
“ข้าเองก็ใช่ว่าอยากแต่งงานเสียหน่อย เป็นราชโองการขัดได้เสียที่ไหน”
“ถ้ารู้อยู่แล้วว่าขัดไม่ได้ แล้วจะวิ่งไปเข้าเฝ้าทำไม หรือตอนแรกใจกล้าแต่พอเห็นสีพระพักตร์แล้วกลัวตาย”
“กลัวตายแล้วอย่างไร แค่เรื่องแต่งงานสมควรต้องเอาชีวิตไปทิ้งงั้นหรือ บุรุษนักรบอย่างท่านรอดมาได้ในสนามรบ แต่กลับต้องมาตายเพราะขัดราชโองการแต่งงาน โง่เขลาอย่างที่ฝ่าบาทตรัสไว้จริงๆ”
ฉางเซียวยิ้มเย็น แววตาฉายแววเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด และยังดูน่าหวั่นเกรงอย่างที่ฟ่านอิงอิงไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเอื้อมมือออกไปจับปลายคางของนางแล้วออกแรงบีบจนฟ่านอิงอิงรู้สึกเจ็บ นางพยายามสะบัดหน้าหนี แต่แรงบีบนั้นกลับแน่นขึ้นไปอีก
“คุณหนูฟ่านอย่าปากเก่งนักเลย ระวังอายุจะไม่ยืน ข้าเป็นห่วงจริงๆ”
กล่าวจบ มือแกร่งจึงยอมปล่อยจากปลายคางมน ฟ่านอิงอิงถอยหลังออกไปจนแผ่นหลังชิดผนังรถม้า นางจ้องมองเขาไม่วางตา ทว่าไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่ภายในใจของนางกำลังก่นด่าเขาอยู่ต่างหาก ไม่นานฟ่านอิงอิงก็รวบรวมสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว นางแย้มยิ้มยั่วยวนหวานหยดก่อนจะกล่าวว่า
“ท่านโหวรีบร้อนแตะต้องตัวข้าเช่นนี้ สงสัยอดทนต่อความงามของข้าไม่ไหว เอาอย่างนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ ให้ข้าไปทูลขอฝ่าบาทเร่งฤกษ์งามยามดีเข้ามาให้เร็วขึ้นอีกนิด เราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันไวๆ”
“หึ…ยิ่งเร็วเท่าไรก็ไม่แน่ว่าอาจตายเร็วขึ้นก็ได้นะ ข้าเป็นประเภทที่ว่า...ถ้าสิ่งใดไม่ชอบจะไม่เก็บไว้ใกล้ตัว”
นางหุบยิ้มฉับพลัน จ้องหน้าเขาตาแข็งกร้าว “พอดีเลย ข้าก็เป็นประเภทที่ว่า ถ้าสิ่งใดที่ชอบจะต้องแสวงหามาไว้ครอบครอง แต่ก็ไม่ใช่ท่านหรอกนะอย่าเข้าใจผิด ท่านไม่ได้ดูพิเศษอันใด ใบหน้าเช่นนี้หาได้ง่ายตามตรอกซอกซอยทั่วไป”
“ถึงจวนตระกูลฟ่านแล้วขอรับ!”
ในขณะที่บรรยากาศภายในรถม้ากำลังดุเดือดจนเกือบระอุ คนขับรถม้าก็ร้องบอกขึ้นเสียก่อน ฟ่านอิงอิงจึงใช้มือปัดอาภรณ์สองสามครั้งแล้วเตรียมจะก้าวลงจากรถม้า ทว่าในจังหวะที่กำลังจะก้าวลง นางก็ได้หันกลับมามองชายหนุ่มที่นั่งหน้าตึงอยู่
“ขอบคุณท่านโหวที่เป็นห่วงความปลอดภัยของข้าถึงขนาดมาส่งด้วยตนเอง ช่างเป็นว่าที่สามีที่ใส่ใจภรรยาดีเหลือเกิน น่าเสียดายที่จวนราชครูอยู่ไม่ไกลจากวังหลวง มิเช่นนั้นคงมีเวลาพูดคุยกระชับความสัมพันธ์กับท่านโหวนานกว่านี้สักหน่อย”