17 แม่ทัพบ้าระห่ำ

17

แม่ทัพบ้าระห่ำ

ฟ่านอิงอิงก้าวลงจากรถม้าโดยไม่หันกลับไปมองฉางเซียวโหวอีก นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เดินตรงเข้าประตูจวนตระกูลฟ่านไปด้วยท่าทางเย่อหยิง ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นเข้าประตูจวน สายตาของนางก็ปะทะเข้ากับร่างของสองแม่ลูกตระกูลเกาที่กำลังนั่งกระซิบกระซาบกันอย่างอารมณ์ดีอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นท้อกลางลานเรือน

เมื่อเห็นฟ่านอิงอิงเดินเข้ามา เกาซีหว่านและฟ่านเพ่ยอี๋ก็หยุดพูดคุยกันทันที ทั้งสองหรี่ตามองมายังหญิงสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย จ้องมองเพื่อสำรวจสีหน้าฟ่านอิงอิงอยู่ว่ามีแววสมหวังหรือผิดหวัง  แต่ดูจากสีหน้าที่บึ้งตึงของนาง  คำตอบที่ได้น่าจะเป็นอย่างหลังเสียมากกว่า

ฟ่านอิงอิงเพียงปรายตามองพวกนางครู่สั้นๆ แล้วเดินผ่านไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก แต่เพิ่งจะให้หลังไปได้ไม่กี่ก้าว สองแม่ลูกตระกูลเกาก็หันหน้าเข้าหากันแล้วส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา

“ดูนางทำหน้าเข้าสิเจ้าคะท่านแม่ ดื้อด้านวิ่งไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ถึงวังหลวง สุดท้ายก็ต้องก้มหน้ารับราชโองการแต่งงานกับแม่ทัพบ้าระห่ำผู้นั้นอยู่ดี”

“จำไว้นะซีหว่าน หากต้องแต่งงานเจ้าต้องเลือกขุนนางฝ่ายบุ๋นมาเป็นอันดับแรก ขุนนางฝ่ายบู๊ถึงจะสร้างคุณูปการให้บ้านเมืองมากมาย แต่ส่วนมากล้วนสกปรกเลอะเทอะ เทียบกับขุนนางฝ่ายบุ๋นที่ใช้สติปัญญาทำงานให้ราชสำนักไม่ได้หรอก”

“ข้าได้ข่าวมาว่าฉางเซียวโหวออกรบตั้งแต่อายุสิบสี่ ร่างกายคงไม่มีส่วนใดดีเลยกระมัง ทั้งตัวคงเต็มไปด้วยแผลเป็นเหวอะหวะจากคมดาบคมหอก กิริยามารยาทก็น่าจะกักขฬะสู้ขุนนางในเมืองหลวงไม่ได้ หญิงงามใดที่ตกอยู่ในมือของคนผู้นั้น ค่ำคืนวสันต์มีค่าดังทองคำที่ว่าคงไม่ต่างอันใดกับนรกดีๆ นี่เอง เกือบจะได้แต่งงานกับไท่ฉางซื่อชิงอยู่แล้วแท้ๆ แต่ดันไปอิจฉาแม้กระทั่งบุตรสาวพ่อค้าแล้วคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่จนพังงานแต่งล้มไม่เป็นท่า ทำตัวเองแล้วจะโทษใครได้เล่า โธ่...พี่หญิงของข้าช่างน่าสงสารเสียจริง ฮ่าๆ”

“ที่แท้ข้าในสายตาของอาหญิงกับญาติผู้น้อง ข้าก็ดูน่าสงสารมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”

จู่ๆ ฟ่านอิงอิงที่สองแม่ลูกคิดว่าเดินเข้าเรือนไปแล้วก็เอ่ยสวน พวกนางทั้งสองหันขวับไปมองยังต้นเสียง ก็พบว่าฟ่านอิงอิงกำลังเดินกลับมาทางนี้ โดยมีสาวใช้ฉงเอ๋อร์วิ่งตามหลังมาด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ

“อ้าว...อิงอิง อาคิดว่าเจ้าเดินเข้าเรือนไปแล้วเสียอีก เหตุใดกลับมาเหนื่อยๆ ไม่เข้าไปพักผ่อนก่อนเล่า” ฟ่านเพ่ยอี๋ปรับสีหน้าคลี่ยิ้มเสแสร้งเอ่ยทัก

“หากไม่เดินกลับมา ข้าคงไม่รู้เลยว่ากาฝากที่มาอาศัยอยู่ในตระกูลฟ่านมีความคิดเช่นนี้”

“พี่หญิงพูดอันใดน่ะเจ้าคะ พวกเราก็แค่...”

“ฉงเอ๋อร์ตบปากเกาซีหว่าน!”

พอได้ฟังคำสั่งของผู้เป็นนาย ฉงเอ๋อร์ก็หยุดชะงัก หันไปมองเกาซีหว่านด้วยความลังเลและตื่นตกใจ

“นังบ่าวชั้นต่ำ! เจ้ากล้ารึ!”

เพี้ยะ!

ยังไม่ทันที่เกาซีหว่านจะลุกขึ้นยืนพูดให้จบ ใบหน้างามของนางก็หันไปตามแรงตบ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของฟ่านเพ่ยอี๋ ทั้งสองแม่ลูกต่างตื่นตระหนกงุนงงว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เพราะแต่ไหนแต่ไรมา ถึงแม้ว่าฟ่านอิงอิงจะโมโหเพียงใดก็ไม่เคยสั่งใครลงไม้ลงมือกับเกาซีหว่านถึงขั้นทำร้ายร่างกายเลยสักครั้ง

ฟ่านเพ่ยอี๋รีบโผเข้าประคองบุตรสาวเอาไว้ แล้วจ้องมองฟ่านอิงอิงด้วยดวงตาแข็งกร้าว นางใช้มืออันสั่นเทาชี้หน้าหลานสาว พลางแผดเสียงร้องตะโกนสุดเสียงเพื่อให้ดังไปถึงหูของราชครูฟ่าน

“ตีคนแล้ว! อิงอิงตีซีหว่านแล้ว!”

สิ้นเสียงโวยวายได้ไม่นาน ทั้งราชครูฟ่าน หลิวซือหยาง และฟ่านหมิงเจ๋อต่างก็รีบร้อนวิ่งออกจากเรือนมาดูด้วยความตื่นตกใจ เมื่อมาถึงก็พบว่าเกาซีหว่านกำลังยืนร้องไห้สะอึกสะอื้น ใช้มือข้างหนึ่งกุมแก้มข้างที่ขึ้นรอยนิ้วมือแดงฉาน ส่วนฟ่านเพ่ยอี๋ก็หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่น

“ท่านพี่เจ้าคะ! อิงอิงนางทำร้ายซีหว่าน! หลังจากเข้าเฝ้าฮ่องเต้แล้วอารมณ์ไม่ดีกลับมา นางจะมาลงกับคนอื่นไปทั่วเหมือนหมาบ้าได้อย่างไร! ท่านพี่ต้องจัดการเรื่องนี้ให้ข้านะเจ้าคะ ถึงนางจะเป็นบุตรสาวของเจ้าบ้าน แต่ไหนแต่ไรมาตระกูลฟ่านก็มีกฎระเบียบสืบทอดกันมาหลายรุ่น อิงอิงทำเช่นนี้ไม่ถูกต้อง หากท่านพี่ไม่จัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด มิเช่นนั้นข้าไม่ยอมจริงๆ ด้วย!”

ราชครูฟ่านขมวดคิ้วแน่น ก้าวเข้ามาหยุดยืนด้วยสีหน้าตึงเครียด โดยมีหลิวซือหยางและฟ่านหมิงเจ๋อตามมาติด ๆ สายตาของราชครูฟ่านกวาดมองเกาซีหว่านที่ยืนกุมแก้มข้างที่บวมแดง สลับกับฟ่านอิงอิงที่ยืนเชิดหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีเรื่องอันใดร้ายแรง

“อิงอิงเล่ามา”

“ท่านพ่อ ข้ากำลังสั่งสอนเกาซีหว่านอยู่เจ้าค่ะ”

“เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาสั่งสอนลูกสาวข้า!” ฟ่านเพ่ยอี๋ตวาดแทรกขึ้นทันที

“สิทธิ์ของการเป็นบุตรสาวเจ้าบ้าน ข้ากำลังปกป้องตระกูลฟ่านอยู่ รวมไปถึงปกป้องอาหญิงกับซีหว่านด้วย!”

“ปกป้องด้วยการสั่งให้บ่าวตบตีน้องแบบนี้น่ะรึ  นี่หรือที่เรียกว่าการปกป้องของเจ้า!”

“อ้อ เดิมทีข้าก็อย่างสั่งให้บ่าวตีอาหญิงด้วยอีกคน  หากไม่ติดเรื่องลำดับอาวุโส” นางเว้นคำพูดไปครู่หนึ่ง  แล้วหันไปยิ้มให้บิดา “ท่านพ่อเจ้าคะ เมื่อครู่นี้ข้ากำลังจะเดินเข้าเรือนพัก แต่กลับต้องหยุดฝีเท้าเพราะได้ยินอาหญิงและเกาซีหว่านนั่งคุยกันเรื่องทหารฝ่ายบุ๋นกับฝ่ายบู๊ เกาซีหว่านเอ่ยถึงฉางเซียวโหวอย่างเหยียดหยาม บอกว่าบุรุษที่ออกรบตั้งแต่อายุสิบสี่ร่างกายคงไม่มีส่วนใดดี กิริยามารยาทกักขฬะสกปรก สู้ขุนนางฝ่ายบุ๋นในเมืองหลวงไม่ได้ ทั้งยังบอกอีกว่าการแต่งกับท่านโหวก็ไม่ต่างอันใดกับตกนรก”

ประโยคนี้ทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนแปลงไปทันที โดยเฉพาะฟ่านหมิงเจ๋อที่เพิ่งกลับมาจากค่ายทหาร ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววโกรธเคืองอย่างเห็นได้ชัด

ฟ่านอิงอิงเดินไปยืนอยู่ระหว่างกลางบิดาและพี่ชาย  ก่อนจะพูดต่อเสียงราบเรียบ “จวนแห่งนี้กำแพงมีหูประตูมีช่อง วาจาจาบจ้วงสามหาวเช่นนี้ หากหลุดลอดออกไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ หรือล่วงรู้ไปถึงหูของเหล่าแม่ทัพผู้กล้า ตระกูลฟ่านจะมิถูกข้อหาดูหมิ่นและเหยียดหยามขุนนางฝ่ายบู๊จนตกที่นั่งลำบากหรอกหรือเจ้าคะ ฮ่องเต้ทรงยกย่องวีรบุรุษผู้สละเลือดเนื้อเพื่อปกป้องบ้านเมืองเป็นที่สุด ที่พวกเราทุกคนยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายก็เพราะมีทหารแนวหน้าคอยปกป้องข้าศึกไว้ไม่ให้เข้ามารุกราน แต่พวกนางกลับมีความคิดตื้นเขิน บอกว่าขุนนางฝ่ายบู๊เป็นพวกกักขฬะสกปรก อาศัยตระกูลฟ่านพักพิงแต่กลับทำตัวไร้จิตสำนึก หากวันนี้ข้าไม่สั่งสอนให้นางรู้ความ วันข้างหน้านางไปพูดจาสามหาวภายนอก คนจะครหาว่าตระกูลฟ่านอบรมคนในจวนได้ไม่ดี!”