1 นางร้ายผู้ถูกกล่าวขาน

1

นางร้ายผู้ถูกกล่าวขาน

หนึ่งเจ้าบ่าว สองเจ้าสาว แท้จริงแล้วงานแต่งครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อผู้ใดกันแน่...

ฟ่านอิงอิงเหม่อมองผู้คนมากมายที่มาร่วมแสดงความยินดีเบื้องหน้า ภายใต้แสงตะเกียงมงคลสีแดงสว่างไสว แขกเหรื่อเหล่านั้นต่างแย้มยิ้มและหัวเราะร่าเริง ทว่าในสายตาของนางช่างเป็นภาพที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ มีเพียงนางผู้เดียวที่กลายเป็นตัวตลกแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เพราะถูกคนที่คิดว่ารักและหมายจะมอบทั้งชีวิตหักหน้าแล้วเขี่ยทิ้งโดยไม่ใยดี

ทุกคนเอาแต่พร่ำบอกให้นางใจกว้าง ห้ามเอาแต่ใจ บอกว่าบุรุษมีสามภรรยาสี่อนุไม่ใช่เรื่องผิด หากจะผิด ก็ผิดที่นางต่างหากที่ไม่รู้ความและเป็นสตรีจิตใจคับแคบ คำพูดที่ว่าการได้แต่งเข้าตระกูลจ้าวในฐานะฮูหยินเท่าเทียมถือว่ายุติธรรมกับทุกฝ่ายแล้ว ยิ่งได้ฟังฟ่านอิงอิงก็ยิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะอาเจียนออกมา

“ยุติธรรมกับข้าอย่างนั้นหรือ หึ...ปากสุนัขตัวใดมันช่างกล้าพ่นออกมา!”

เสียงหวานแค่นลอดไรฟันอย่างเคียดแค้น หากแต่ไม่มีผู้ใดเข้าใจถึงความเจ็บปวดนั้น ดวงตาหงส์ที่เคยงดงามกระจ่างใสบัดนี้แดงก่ำ ขอบตาร้อนผ่าวเต็มไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความคับแคบที่ถูกกลั้นไว้จนถึงขีดสุด

ห้าปี...ห้าปีเต็มที่นางคอยสนับสนุนเขาอยู่ในเงามืดเบื้องหลัง ห้าปีที่ตระกูลฟ่านยอมทุ่มเททรัพยากรและเส้นสายมากมาย เพื่อหนุนหลังเส้นทางขุนนางของจ้าวหยวนฉีให้ราบรื่นไร้อุปสรรค แต่สิ่งที่นางได้รับกลับคืนมาในวันนี้ กลับเป็นเสมือนฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าอย่างแรงกลางฝูงชน

ในงานแต่งงานวันนี้ จ้าวหยวนฉีกล้ารับสตรีอีกคนเข้าประตูจวนมาพร้อมกันในวันมงคลของนาง โดยที่ฟ่านอิงอิงไม่ได้ยินยอมกับเรื่องนี้มาก่อน ซ้ำร้ายเขายังมอบสถานะให้สตรีแพศยาผู้นั้นเป็นฮูหยินทัดเทียมกับนางทุกประการ คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้คำว่าสามีภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากจะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนอย่างหน้าไม่อาย

“หึ...งานแต่งที่มีเจ้าสาวสองคนขนาบซ้ายขวาคำนับฟ้าดินร่วมกันแบบนี้ ข้าไม่เอาด้วยหรอก”

ฟ่านอิงอิงพึมพำท่ามกลางเสียงจอเจียของผู้คนที่มาร่วมงาน นางเกลียดใบหน้าชื่นมื่นของพวกเฮงซวยเหล่านี้นัก ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วยังจะต้องรอสิ่งใดอีก ก็ทำให้งานมงคลจอมปลอมนี่กลายเป็นงานอัปมงคลไปเลยสิ!

นางแย้มยิ้มหยัน รอยยิ้มนั้นงดงามหยาดเยิ้มทว่าแฝงไปด้วยความอาฆาตที่เย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ ร่างระหงสะบัดแขนเสื้อชุดมงคลที่ปักดิ้นทองด้วยความทระนง ฝ่ามือเรียวคว้าเชิงเทียนสีแดงชาดก่อนจะออกแรงสาดซัดมันเข้าใส่ม่านและผ้าแพรสีแดงมงคลที่ประดับประดาอยู่รอบโถง

พรึ่บ!

เพียงชั่วพริบตาเปลวเพลิงสีส้มแดงก็โหมกระพือขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นควันไฟฉุนกึกและไอร้อนระอุพวยพุ่งสู่เพดานห้องโถง กลืนกินสิ่งที่เรียกว่ามงคลจนสิ้น ช่วงเวลาต่อจากนี้ไปคงเหลือเพียงแค่คำว่าอัปมงคลและฉิบหายวายวอดไปตามกัน เสียงดนตรีบรรเลงพลันหยุดชะงัก แทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องตื่นตระหนกที่ดังระงมขึ้นทั่วทั้งจวนตระกูลจ้าว

"นั่น! นางเสียสติไปแล้วรึ!"

"ไฟไหม้แล้ว! ไฟไหม้! ใครก็ได้เอาน้ำมาดับไฟที!"

"ช่างน่าขายหน้าสิ้นดี! เป็นถึงคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ เหตุใดจึงได้มีจิตใจคับแคบอำมหิตเช่นนี้ แค่สามีแต่งผู้หญิงอีกคนเข้าจวนมาพร้อมกันถึงกับรับไม่ได้จนต้องเผาจวนตระกูลจ้าวทิ้งเชียวหรือ!"

"มีคนเคยพูดว่าบุตรีราชครูฟ่านผู้นี้ใจดำอำมหิตนัก วันนี้ข้าประจักษ์แก่สายตาแล้วว่าเป็นความจริง!"

แขกเหรื่อที่เมื่อครู่ยังปั้นหน้ายิ้มแย้ม บัดนี้ต่างพากันเหยียบย่ำกันวิ่งหนีตายจ้าละหวั่น โต๊ะเก้าอี้และข้าวของเครื่องเรือนล้มระเนระนาดแตกกระจาย ท่ามกลางความโกลาหลและเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญโถงจัดงาน ฟ่านอิงอิงในชุดแต่งงานสีแดงสดกลับยืนนิ่ง นางแหงนหน้าขึ้นหัวเราะร่าอย่างสะใจ เสียงหัวเราะนั้นทั้งบ้าคลั่งและเจ็บปวด

“ใจดำอำมหิตงั้นหรือ หึ...ข้าก็เป็นสตรีเช่นนี้แหละ”

นางก้าวเดินฝ่ากองเพลิงไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ก่อนยกเท้าเตะอานม้าสีแดงที่วางไว้ข้ามธรณีประตู ลอยละลิ่วกระเด็นไปไกลอย่างไร้ทิศทาง

"เพ่ย! นางเตะอานม้ากระเด็นมาทางนี้แล้ว หลบเร็วเข้า!"

“ไอหย๋า! โอ้ย! หัวข้า หัวข้าแตกแล้ว!”

“เอาน้ำมาดับไฟเร็ว! รีบช่วยกันดับไฟ!”

เสียงหัวเราะของฟ่านอิงอิงดังแข่งกับเสียงหวีดร้องของผู้คนที่วิ่งหนีตายกันขวักไขว่ นางยืนมองดูภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังเดินออกมา แต่ทว่าเพิ่งจะก้าวผ่านธรณีประตูได้เพียงไม่กี่ก้าว ข้อมือเรียวกลับถูกคนผู้หนึ่งเหนี่ยวรั้งเอาไว้

ฟ่านอิงอิงหันกลับมามองข้อมือที่ถูกบีบแน่น แล้วค่อยๆ เลื่อนระยะสายตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของคนที่เคยได้ชื่อว่าเป็นเกือบจะเป็นสามีของตนในวันนี้

“เจ้ากล้าทำถึงขั้นนี้แล้วยังอยากแต่งงานกับข้าอยู่ไหม! ทำนิสัยเอาแต่ใจแบบนี้อย่าคิดว่าข้าจะง้อเจ้าก็แล้วกัน!”

เขาตะคอกใส่หน้านาง แต่ฟ่านอิงอิงกลับมีเพียงรอยยิ้มตอบกลับมาอย่างเลือดเย็น นางสะบัดมือออกอย่างแรงแล้วล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าในแขนเสื้อออกมาเช็ดข้อมือที่ถูกจับกุมเมื่อครู่ด้วยความรังเกียจ

“พูดผิดแล้ว เสียข้าไปเจ้าก็ไม่เหลืออะไรเลย งานแต่งครั้งนี้ไม่ใช่เจ้าที่ไม่อยากแต่ง รู้เอาไว้เสียว่าเป็นข้าต่างหากที่ไม่เอาเจ้าแล้ว จ้าวหยวนฉี”

“ฟ่านอิงอิง!”

“ที่ผ่านมาเจ้าคิดจริงหรือว่าบุตรชายอดีตขุนนางชั้นผู้น้อยที่ทำหน้าที่ดูแลคอกม้าจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้โดยปราศจากตระกูลฟ่าน ก็ถึงได้บอกอย่างไรเล่าว่าถ้าขาดข้าไปเจ้าก็ไม่เหลืออะไรเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เราก็มาลองดูกันสักตั้งว่าบุตรีของพ่อค้าคนนั้น นางจะสนับสนุนให้เจ้านั่งอยู่ในตำแหน่งเดิมได้นานเพียงใด”

ฮ่องเต้ ขุนนาง คนจร พ่อค้า คำพูดของฟ่านอิงอิงทำให้จ้าวหยวนฉีหนาวสั่นไปถึงกระดูก ในยุคสมัยที่ตระกูลพ่อค้าถูกจัดให้อยู่ในอันดับต่ำสุด จางอี้โหรวซึ่งเกิดมาในตระกูลพ่อค้าย่อมไม่สามารถที่จะสนับสนุนให้เขาก้าวหน้าในตำแหน่งขุนนางได้ หากวันนี้ไม่ได้แต่งกับฟ่านอิงอิง อนาคตในภายภาคหน้ารับรองได้เลยว่ามีแต่ถดถอย จ้าวหยวนฉีเริ่มตระหนักได้ถึงผลที่จะตามมาในความหมายของคำพูดที่ว่าไม่เหลืออะไรเลยของฟ่านอิงอิงแล้ว

“ขวางนางไว้!”

เมื่อตั้งสติได้เขาร้องขึ้นเสียงดัง บ่าวรับใช้ที่กำลังแบกถังน้ำดับไฟอยู่ถึงกับชะงักงัน คิดไม่ถึงว่าจวนตระกูลจ้าวทั้งหลังที่กำลังลุกไหม้จะมีความสำคัญน้อยไปกว่าสตรีนางเดียวเสียอีก หากต้องวางมือจากการดับไฟแล้วไปขวางฟ่านอิงอิงที่กำลังจะเดินพ้นออกจากจวน ไม่แน่ว่าจวนตระกูลจ้าวคงได้วอดวายทั้งหลัง

“คุณชาย! ไฟกำลังลุกไหม้หนักมากขอรับ” บ่าวคนหนึ่งท้วง พร้อมหันกลับมายืนยันคำตอบกับจ้าวหยวนฉีอีกครั้งว่าจะเอาตามที่พูดจริงหรือไม่

“หุบปาก! พวกเจ้ารีบไปขวางนางไว้เร็วเข้า ต่อให้วันนี้ต้องกราบไหว้ฟ้าดินหน้ากองไฟ ข้าก็จะทำให้นางกลับเข้ามาทำพิธีให้ได้”

*โหว : บรรดาศักดิ์ที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ เนื่องจากมีความดีความชอบครั้งใหญ่ เช่น การรบชนะศึกสงคราม ปราบกบฏ หรือขยายอาณาเขต และสามารถสืบทอดบรรดาศักดิ์สู่ลูกหลานได้