18 คือใครหรือ

18

คือใครหรือ

“เป็นความจริงงั้นรึ!”

ราชครูฟ่านหันไปตวาดใส่ฟ่านเพ่ยอี๋และเกาซีหว่านด้วยสายตาคาดโทษ ฟ่านหมิงเจ๋อก้าวออกมาข้างหน้า ใบหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นปัดนี้เจือไปด้วยความขุ่นเคือง

“อาหญิง ข้าเองก็เพิ่งกลับจากสนามรบ ยอมตากแดดตากลมอยู่ในค่ายทหารเพื่อปกป้องบ้านเมือง หากพวกท่านสองแม่ลูกมองทหารฝ่ายบู๊เป็นพวกกักขณะสกปรก  ข้าก็คงเป็นพวกกักขฬะสกปรกไม่ต่างจากเหล่าทหารในกองทัพคนอื่นๆ”

คำพูดของฟ่านหมิงเจ๋อทำเอาสองแม่ลูกหน้าซีดเผือด ฟ่านเพ่ยอี๋รีบละล่ำละลักพูดแก้ต่าง

“หมิงเจ๋อพูดอะไรเช่นนั้น หลานชายของอาจะกักขฬะได้อย่างไร เจ้าเป็นกุนซือใช้สมองช่วยแม่ทัพวางแผนการรบ เป็นผู้มีความรู้ความสามารถ เอ่อ...พวกกักขฬะที่อากับซีหว่านหมายถึงคือ”

“คือใครหรือเจ้าคะ  คือทหารที่เสียสละเลือดเนื้อตัวเองเพื่อปกป้องบ้านเมืองอย่างนั้นหรือ”

ฟ่านอิงอิงแทรกขึ้น หากตอบว่าใช่ก็เท่ากับว่ายอมรับว่าตนเองพูดจาหยามเหยียดวีรบุรุษของแผ่นดิน ทั้งสองแม่ลูกต่างก็พูดไม่ออก  ทำได้แค่ก้มหน้าแล้วปิดปากเงียบ  ดังนั้นฟ่านอิงอิงจึงเป็นฝ่ายพูดเอง

“ท่านพ่อเจ้าคะ  เรื่องนี้ท่านพ่อคงมีคำตอบในใจแล้วว่าใครถูกใครผิด แต่ลงโทษด้วยการตีไปเพียงหนึ่งครั้งข้าคิดว่าออกจะน้อยเกินไป  อีกทั้งอาหญิงเองก็ยังไม่ได้รับโทษทัณฑ์อันใด ฉะนั้นแล้วเรื่องนี้ก็สุดแล้วแต่ท่านพ่อจะลงโทษอย่างไรเถิดเจ้าค่ะ”

กล่าวจบ ฟ่านอิงอิงก็หมุนตัวเดินเชิดหน้ากลับเรือนพักของตน โดยมีฉงเอ๋อร์เดินตามหลังไปติดๆ ส่วนสองแม่ลูกตระกูลเกาถูกราชครูฟ่านสั่งให้นั่งคุกเข่าอยู่ลานหน้าเรือนเป็นเวลาสองชั่วยาม ในข้อหาพูดจาปากพล่อยจนเกือบนำความเดือดร้อนมาสู่วงศ์ตระกูล และเพื่อไม่ให้บุคคลใดในจวนเอาไปทำเป็นเยี่ยงอย่างได้อีก

สองวันต่อมา ณ สำนักโหราศาสตร์

จ้าวหยวนฉีก้าวเดินเข้ามาภายในสำนักโหราศาสตร์ด้วยท่วงท่าถือดี เขาตรงไปยังโต๊ะทำงานประจำตำแหน่ง ทรุดกายลงนั่งแล้วยื่นมือไปหยิบม้วนพิธีการต่างๆ ขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ ทว่าในขณะที่กำลังใช้ความคิดไล่เรียงลำดับขั้นตอนสำคัญที่ต้องปฏิบัติในงานราชพิธีอยู่นั้น ขุนนางชั้นผู้น้อยคนหนึ่งที่ทำงานในสำนักก็รีบร้อนเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับประสานมือคารวะแล้วเอ่ยรายงาน

“ใต้เท้าขอรับ ฝ่าบาททรงมอบหมายให้สำนักโหราศาสตร์หาฤกษ์งามยามดีจัดงานแต่งงานขอรับ”

“คราวนี้องค์หญิงหรือองค์ชายพระองค์ใดจะมีงานอภิเษกสมรสเล่า”

จ้าวหยวนฉีเอ่ยถามกลับไปโดยไม่ได้ละสายตาจากม้วนกระดาษในมือ น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่ค่อยใส่ใจเท่าใดนัก ด้วยถือว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่ทางสำนักโหราศาสตร์จะต้องรับหน้าที่ตรวจดูดวงชะตาสมพงษ์ของคู่บ่าวสาวให้แก่เชื้อพระวงศ์ นอกจากบรรดาองค์ชายองค์หญิงที่เกิดจากฮ่องเต้แล้ว ยังครอบคลุมไปถึงเหล่าพระญาติองค์อื่นๆ อีกด้วย ซึ่งนอกเหนือจากการจัดพิธีเซ่นไหว้ฟ้าดินและประกอบพิธีกรรมตามโบราณราชประเพณี หน้าที่สำคัญอีกประการก็คือการผูกดวงตรวจชะตารักของคู่แต่งงานเหล่านี้

“ไม่ใช่ทั้งองค์หญิงและองค์ชายหรอกขอรับ แต่เป็นบุตรีของท่านราชครูฟ่าน คุณหนูฟ่านอิงอิงขอรับ”

ทันทีที่ได้ยินชื่ออันคุ้นเคย มือของจ้าวหยวนฉีก็ชะงักกึก เขาพับเก็บม้วนพิธีการที่กำลังอ่านอยู่ทันที จากนั้นจึงค่อยเงยหน้าขึ้นพลางระบายยิ้มที่มุมปาก แววตาฉายแววปิติยินดีเป็นอย่างยิ่ง คิดเข้าข้างตนเองในใจ

ฟ่านอิงอิง ที่แท้เจ้าก็ไปพูดกับราชครูฟ่านเรื่องอยากแต่งงานใหม่อีกครั้งกับข้าจริงๆ สินะ ข้าคิดไว้แล้วว่าสตรีเช่นเจ้า ไม่มีทางตัดใจจากข้าได้ง่ายๆ หรอก

การที่จ้าวหยวนฉีกล้าคิดเองเออเองไปไกลถึงเพียงนั้น เป็นเพราะวันก่อนเขาเพิ่งจะสั่งให้นางกลับไปคุยกับราชครูฟ่านให้จัดการเรื่องพิธีมงคลสมรสรอบสอง พอมาวันนี้ฮ่องเต้มีพระกระแสรับสั่งลงมายังสำนักโหราศาสตร์ให้จัดการหาฤกษ์ยามมงคล เขาจึงปักใจเชื่อนักหนาว่าตนเองกำลังจะได้เป็นเจ้าบ่าวของนางอีกครั้งอย่างแน่นอน โดยที่มิได้รู้อันใดเลยว่า เมื่อสองวันก่อนฮ่องเต้ได้ทรงพระราชทานมงคลสมรสยกฟ่านอิงอิงให้แต่งไปเป็นฮูหยินของฉางเซียวโหวแล้ว

“คุณหนูฟ่านอิงอิงงั้นรึ ดีจริงๆ! เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยดูฤกษ์มงคลให้ที ข้าถือเคล็ดไม่ชอบดูดวงชะตาของตนเอง”

“เอ่อ...”

“หากคุณหนูฟ่านได้ฤกษ์ดีวันใดก็รีบรายงานข้าด้วย ข้าจะได้เตรียมตัวไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ฮ่า ๆ”

กล่าวจบ จ้าวหยวนฉีก็เดินหัวเราะร่าออกไปจากสำนักโหราศาสตร์อย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ขุนนางใต้บังคับบัญชายืนเกาหัวแกรกๆ ด้วยความงุนงง ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตนเอง แล้วเริ่มลงมือตรวจดูดวงชะตาของฟ่านอิงอิงและฉางเซียวโหวอย่างละเอียด ฤกษ์งามยามดีที่คำนวณออกมาได้นั้นคืออีกห้าเดือนข้างหน้า ซึ่งไม่ช้าและไม่เร็วเกินไป ยังพอมีเวลาให้เตรียมงานพิธีมงคลได้อย่างถี่ถ้วน พอตรวจดูดวงสมพงษ์เสร็จเรียบร้อย ขุนนางผู้นั้นก็ร่างจดหมายขึ้นมาสองฉบับ ฉบับหนึ่งส่งไปยังจวนโหว ส่วนอีกฉบับส่งไปยังจวนราชครูเพื่อแจ้งให้ทราบ

เมื่อหลิวซือหยางอ่านจดหมายแจ้งฤกษ์มงคลจากสำนักโหราศาสตร์จบลงก็พับเก็บอย่างประณีต นางหันไปมองบุตรสาวที่กำลังนอนเกียจคร้านอยู่บนตั่งยาวด้วยแววตาเอ็นดู ฤกษ์งามยามดีที่สำนักโหราศาสตร์จัดหามาให้นั้นถูกใจหลิวซือหยางยิ่งนัก ปกติการเตรียมงานแต่งงานใหญ่โตเช่นนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยร่วมเดือน แต่นี่เท่ากับว่ายืดขยายเวลาออกไปให้มีเวลาจัดเตรียมงานได้อีกหลายเดือน อีกทั้งสินเดิมที่ขนกลับมาจากตระกูลจ้าววันนั้นก็ยังคงอยู่ในหีบอย่างครบถ้วน หากจะมีสิ่งใดที่ต้องตระเตรียมเพิ่มเติม ก็น่าจะเป็นเรื่องรายการอาหารจัดเลี้ยงแขกเหรื่อและชุดเจ้าสาวสีแดงมงคลตัวใหม่

“ได้ฤกษ์งามยามดีในอีกห้าเดือนข้างหน้า รูปร่างของเจ้าก็ยังเท่าเดิม คงใช้ขนาดวัดตัวรอบก่อนสั่งตัดชุดแต่งงานใหม่ได้อยู่ จะได้ไม่ต้องเรียกช่างมาวัดตัวให้เสียเวลา”

“ข้าไม่เห็นอยากแต่งเลยเจ้าค่ะท่านแม่ ฉางเซียวโหวผู้นั้นพอเห็นหน้าข้าก็จ้องราวกับโกรธเกลียดกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน เหอะ! ชาติที่แล้วข้าเคยไปเอามือบีบจมูกเขาจนขาดอากาศหายใจตายหรืออย่างไรกัน”

“จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร เจ้ากับเขาเคยพบหน้ากันเสียเมื่อไร วันที่เจ้าไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ นั่นมิใช่ครั้งแรกที่เจอกันหรอกหรือ”

“เจ้าค่ะ”

ฟ่านอิงอิงเองก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเหตุใดชายหนุ่มถึงมีท่าทีเย็นชาและตั้งแง่ใส่ตนถึงเพียงนั้น ต่อให้เขาจะไม่ให้เกียรตินางในฐานะว่าที่ฮูหยิน แต่เขาก็ควรจะให้เกียรตินางในฐานะน้องสาวของกุนซือฟ่านที่เคยร่วมออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาบ้าง 

***เพื่อให้ไม่เป็นการเข้าใจผิดเพราะหนังสือสิ้นสุดเวลาแจกไปแล้ว ไรท์ขอลบข้อความแจกออกไปนะคะ ขอบคุณค่ะ