19 มีงานให้ทำ

19

มีงานให้ทำ

ในขณะที่ฟ่านอิงอิงกำลังนอนทำสีหน้าหมดอาลัยตายอยากอยู่นั้น ฉงเอ๋อร์ก็เข้ามาในห้องโถงพร้อมกับขันทีน้อยนายหนึ่ง ฟ่านอิงอิงจึงรีบขยับกาย เปลี่ยนจากท่านอนเหยียดเป็นลุกขึ้นยืนต้อนรับอย่างมีกิริยา นางจำได้ดีว่าขันทีผู้นี้เป็นคนใต้บังคับบัญชาของหลี่กงกง การที่คนของขันทีใหญ่ออกมาจากวังหลวงมาถึงจวนราชครูย่อมมิใช่เรื่องธรรมดา แต่ต้องได้รับพระราชบัญชาโดยตรงจากฮ่องเต้เป็นแน่

“คารวะฮูหยินท่านราชครู” ขันทีน้อยคารวะหลิวซือหยางด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยเกินบุรุษ ก่อนจะหันมาระบายยิ้มบางๆ ให้ฟ่านอิงอิง “ฝ่าบาททรงมีพระกระแสรับสั่งให้คุณหนูฟ่านเข้าเฝ้าขอรับ”

ฟ่านอิงอิงมองข้ามไหล่ขันทีน้อยออกไปด้านนอก เห็นรถม้าของราชสำนักจอดรออยู่ที่ลานหน้าเรือน ในดวงตาของนางเกิดประกายความสงสัย เท่าที่จำได้ตลอดสองวันที่ผ่านมานี้ นางเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน มิได้ไปก่อเรื่องสร้างปัญหาอันใดให้ฮ่องเต้ต้องทรงปวดพระเศียรจนเรียกไปตักเตือน ยิ่งเรื่องพระราชทานสมรส นางก็ยอมก้มหน้ารับและสงบปากสงบคำแต่โดยดีแล้ว เหตุใดวันนี้จึงยังมีรับสั่งเรียกตัวด่วนอีกเล่า

“อย่าให้ฝ่าบาททรงรอนาน เชิญคุณหนูฟ่านรีบออกเดินทางเถิดขอรับ”

ระยะเวลาเดินทางจากจวนราชครูไปยังวังหลวงใช้เวลาเพียงสองก้านธูป ระหว่างที่นั่งอยู่ภายในรถม้า ฟ่านอิงอิงเอาแต่ขมวดคิ้วคิดทบทวนวกไปวนมาตลอดทางว่าเหตุใดฮ่องเต้จึงทรงมีรับสั่งเรียกตนเข้าเฝ้าเป็นการด่วน กระทั่งก้าวลงจากรถม้าและก้าวเท้าเข้าสู่เขตตำหนักเฉียนชิง นางก็ยังไม่คลายความสงสัยในใจลงได้

วันนี้ฮ่องเต้มิได้ทรงประทับอยู่ภายในตัวตำหนักใหญ่ หากแต่เสด็จประทับที่ศาลากลางสวนหย่อมอันร่มรื่นในเขตตำหนัก โดยมีหยางกุ้ยเฟยกำลังตั้งใจบรรเลงพิณขับกล่อมอยู่ข้างพระวรกาย ครั้นเมื่อฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นขันทีน้อยนำทางพาฟ่านอิงอิงมาถึง เสียงบรรเลงพิณอันไพเราะของหยางกุ้ยเฟยก็หยุดลงโดยพลัน

“ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมหยางกุ้ยเฟยเพคะ”

หญิงสาวย่อกายถวายบังคมอย่างอ่อนช้อยและสง่างาม เมื่อฮ่องเต้ทรงโบกพระหัตถ์อนุญาตให้นางทำตัวตามสบายได้ ฟ่านอิงอิงจึงค่อยๆ ยืดกายขึ้นตรง แล้วประสานมือไว้เบื้องหน้าอย่างถ่อมตน

“ฝ่าบาททรงเรียกหม่อมฉันเข้าเฝ้า มีพระประสงค์อันใดจะทรงให้รับใช้หรือเพคะ”

“ทางสำนักโหราศาสตร์ส่งฤกษ์งามยามดีไปให้ที่จวนแล้วหรือยัง”

“หม่อมฉันได้รับเรียบร้อยแล้ว เป็นปีเปี้ยงโกว เดือนล่า วันขึ้นสิบหกค่ำ ยามเฉินเพคะ”

ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์ด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะตรัสต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น “ข้าไม่ได้เรียกเจ้าเข้าเฝ้าเพราะเรื่องฤกษ์มงคลเพียงอย่างเดียวหรอกนะ แต่ข้ามีงานสำคัญให้เจ้าไปทำ หลายเดือนมานี้ไทเฮาทรงเจ็บป่วยด้วยโรคประจำตัว ทว่าเมื่อสองวันก่อน ข้าได้รับพันธุ์สมุนไพรหายากซึ่งเป็นเครื่องบรรณาการมาจากต่างแคว้น สมุนไพรชนิดนี้มีชื่อว่าว่านหยกเก้าตะวัน มีสรรพคุณเลิศล้ำช่วยรักษาอาการอัมพาตและเส้นชีพจรตีบตัน”

เมื่อได้ยินเรื่องสมุนไพรแปลกใหม่ ดวงตาคู่สวยของฟ่านอิงอิงก็ฉายแววกระตือรือร้นขึ้นมาทันที “สมุนไพรที่ว่านี้ต้องเป็นของดีและหาได้ยากยิ่งมากใช่ไหมเพคะ”

“หายากยิ่งนัก หมอหลวงบอกว่าหัวของว่านชนิดนี้สามารถนำมาสกัดเป็นยารักษาอาการประชวรของไทเฮาได้ ข้าจึงอยากให้เจ้านำมันไปขยายพันธุ์และเพาะปลูกไว้สำหรับสกัดยาถวายไทเฮา เพียงแต่ว่าว่านหยกเก้าตะวันชอบดินที่มีความชื้นและเย็นจัด สถานที่ที่เหมาะสมที่สุดในการปลูกจึงเป็นบริเวณข้างน้ำตกอวิ๋นซานเตี๋ย”

“น้ำตกอวิ๋นซานเตี๋ยที่อยู่บนเขาลูกนั้นหรือเพคะ”

ฟ่านอิงอิงหมุนกายเบือนหน้าไปทางทิศตะวันตก พลางยกมือชี้ไปยังยอดเขาซึ่งเตี้ยกว่าเขาลูกอื่นที่อยู่ถัดไป ยอดเขาลูกนั้นอยู่ห่างจากเมืองหลวงไม่ไกลนัก นั่งรถม้าไปเพียงหนึ่งชั่วยามครึ่งก็ถึงจุดหมาย

“ถูกต้อง ราชครูฟ่านบอกกับข้าว่าตั้งแต่เด็กจนโตเจ้าเป็นคนมือเย็น ปลูกพืชพรรณชนิดใดก็เจริญงอกงามรอดตายเสียทั้งหมด ข้าจึงไว้วางใจมอบหมายหน้าที่ดูแลแปลงสมุนไพรนี้ให้เจ้า และไม่ต้องกังวลไป ข้าได้จัดส่งคนไปคอยเฝ้าเวรยามที่น้ำตกอวิ๋นซานเตี๋ยไว้แล้ว เจ้าสามารถเรียกใช้พวกเขาได้ตามสบาย”

ได้ฟังเช่นนั้น ฟ่านอิงอิงก็แอบเผยรอยยิ้มเจื่อนออกมา ดูเหมือนบิดาของนางจะประโคมข่าวอวยบุตรสาวจนเกินจริงไปแล้ว เรื่องที่ว่ามือเย็นปลูกสิ่งใดก็รอดนั้นนางไม่เถียงหรอก ทว่าเรื่องอารมณ์ร้อนของนางต่างหากเล่า ที่ช่างขัดแย้งกับคำว่ามือเย็นราวฟ้ากับเหว

หลี่กงกงที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างหลังตลอดก้าวออกมาข้างหน้า ยื่นหีบไม้ขนาดกำลังดีให้แก่ฟ่านอิงอิง เมื่อนางเปิดฝาออกดูก็พบหัวพันธุ์สมุนไพรที่มีสีเขียวราวกับหยกเนื้อดีวางเรียงกันอยู่เพียงสามหัว ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดมันจึงได้รับการขนานนามว่าว่านหยกเก้าตะวัน

“ฝากด้วยนะ” ฮ่องเต้ตรัสฝากฝังด้วยสายพระเนตรอันเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“หม่อมฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพคะ” ฟ่านอิงอิงย่อกายรับคำ

“วันนี้เจ้าก็ขึ้นไปสำรวจสถานที่บนเขาก่อนเถิด อีกประเดี๋ยวคนที่จะเดินทางไปเป็นเพื่อนเจ้าก็น่าจะมาถึงแล้ว นั่นอย่างไร พูดถึงก็มาพอดี”

สายพระเนตรของฮ่องเต้ทอดมองข้ามไหล่ของหญิงสาวไปเบื้องหลัง ฟ่านอิงอิงรีบหมุนกายหันกลับไปมอง ก็พบว่าผู้ที่กำลังก้าวยาวๆ เข้ามาภายในตำหนักเฉียนชิงด้วยท่วงท่าองอาจคือฉางเซียวโหว

“ฝ่าบาททรงมีสิ่งใดให้กระหม่อมรับใช้หรือพะย่ะค่ะ”

เมื่อถวายความเคารพเสร็จสิ้น ฉางเซียวก็เอ่ยถามขึ้นทันที โดยมิได้ปรายตามองฟ่านอิงอิงที่ยืนอยู่เป็นหัวหลักหัวตอเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าช่วยพาอิงอิงขึ้นไปบนเขาอวิ๋นซานเตี๋ยที”

“พะย่ะค่ะ”

เขาตอบรับคำสั่ง และไม่เอ่ยปากถามต่อแม้แต่คำเดียวว่าเหตุใดจึงต้องเดินทางไปที่นั่น ฉางเซียวรู้ดีแก่ใจว่าสิ่งใดควรถามและสิ่งใดไม่ควรถาม ในเมื่อฮ่องเต้ทรงเลือกเจาะจงเรียกตัวเขามาเข้าเฝ้า เขาก็แจ้งแก่ใจในพระประสงค์ดีแล้วว่า พระองค์ทรงต้องการให้เขาเป็นผู้พานางไป เพราะหากพระองค์ทรงประสงค์จะเรียกใช้ผู้อื่น ก็คงไม่ส่งคนไปตามตัวเขาถึงจวนโหวตั้งแต่แรก อีกประการหนึ่งก็น่าจะเปฺ็นเพราะได้ทรงพระราชทานสมรสให้แล้ว การจะให้ว่าที่สามีภรรยาเดินทางไปด้วยกันก็คงไปแปลกอันใด

หลังจากออกมาจากตำหนักเฉียนชิงแล้ว ทั้งสองก็นั่งรถม้าคันเดียวกันเดินทางไปยังเขาอวิ๋นซานเตี๋ย พอพ้นเขตชุมชนเข้าสู่เส้นทางนอกเมือง จากถนนหินเรียบๆ ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นทางลูกรังขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ฟ่านอิงอิงที่นั่งหัวสั่นหัวคลอนอยู่ในรถม้ารู้สึกมวนท้องจนแทบอยากจะอาเจียน ถึงสีหน้าของนางจะซีดเซียวไม่สู้ดีนัก แต่สองมือก็ยังคงกอดหีบไม้ที่บรรจุหัวพันธุ์ว่านหยกเก้าตะวันเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

***ปีเปี้ยงโกว=ปีม้าไฟ 

***เดือนล่า = เดือนสุดท้ายของปี