20 โง่เขลา

20

โง่เขลา

ฉางเซียวโหวที่นั่งหลับตาพิงผนังรถม้าลืมตาขึ้นมองเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้างามบัดนี้ไร้สีเลือดและมีท่าทางพะอืดพะอมอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มก็เค้นเสียงในลำคอเบาๆ พลางยื่นมือไปเปิดหน้าต่างรถม้าออกกว้างๆ เพื่อให้สายลมด้านนอกพัดเข้ามาช่วยให้อากาศถ่ายเทได้ดีขึ้น

“คุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาในห้องหอก็เป็นเช่นนี้ หากอดทนไม่ไหวก็บอกข้า ไม่ต้องมาทำเป็นปากแข็งทรมานตัวเอง”

ฟ่านอิงอิงกระชับหีบไม้ในอ้อมอกแน่นขึ้นอีกนิด ถอนหายใจออกมาแรงๆ เพื่อสะกดกลั้นอาการมวนท้อง ก่อนจะปรายตามองคนตรงหน้าด้วยแววตาเย่อหยิ่ง

“ขอบคุณในความปรารถนาดีของท่านโหว แต่ข้าทนไหวเจ้าค่ะ ข้ายอมรับว่าถูกท่านพ่อท่านแม่เลี้ยงดูมาอย่างดีไม่เคยต้องลำบาก แต่การแสดงความอดทนไม่ทำตัวเป็นภาระผู้อื่น คงไม่นับว่าเป็นการปากแข็งกระมัง”

“หน้าซีดเป็นศพแต่ยังปากดีไม่หยุดหย่อน หากไม่ใช่ปากแข็งจะให้เรียกว่าอันใด”

“เรียกว่าอันใดก็เรื่องของข้า ไม่เกี่ยวกับท่านโหว”

ฉางเซียวเค้นหัวเราะในลำคอ ดวงตาฉายแววขบขัน กิริยาถือดีและไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ของนาง ทำให้เขาต้องข่มอารมณ์เอาไว้ให้ลึก ก่อนจะตะโกนสั่งสารถีที่กำลังคุมบังเหียนอยู่ภายนอก

“ขับให้ดีๆ หน่อย! ชะลอความเร็วลงด้วย! เส้นทางข้างหน้าขรุขระ คุณหนูฟ่านยิ่งบอบบางประเดี๋ยวจะระบมเอาได้”

“ขอรับท่านโหว!”

สารถีละล่ำละลักขานรับ จากนั้นก็ผ่อนระดับความเร็วของรถม้าลง ทำให้แรงสั่นสะเทือนค่อยๆ ลดลงอยู่ในระดับที่สบายขึ้น ฟ่านอิงอิงเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าด้วยความแปลกใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าบุรุษหน้าตายผู้นี้จะรู้จักเห็นใจผู้อื่นเป็น ถึงแม้ว่าประโยคที่เขาตะโกนสั่งสารถีเมื่อครู่จะเต็มไปด้วยคำพูดกระทบกระเทียบก็ช่างเถิด

เมื่อรถม้าเคลื่อนมาถึงเชิงเขาอวิ๋นซานเตี๋ย เส้นทางลูกรังก็สิ้นสุดลงแต่เพียงเท่านั้น เพราะหลังจากนี้หากใครคิดจะขึ้นไปบนยอดเขาซึ่งเป็นแหล่งต้นน้ำจะต้องเดินเท้าเข้าไปเพียงอย่างเดียว สารถีจึงจอดรถม้ารออยู่ที่เชิงเขา ส่วนชายหนุ่มและหญิงสาวเดินตามหลังกันไปโดยทิ้งระยะห่างราวกับมิได้เดินทางมาด้วยกันแต่อย่างใด

“ทางข้างหน้าทั้งลื่นและแฉะ คุณหนูฟ่านระวังด้วย หากลื่นล้มตกลงไปขาหัก ข้าไม่ถนัดแบกอุ้มคนหรอกนะ”

ฟ่านอิงอิงเชิดหน้าขึ้น กอดหีบไม้ที่บรรจุหัวพันธุ์ว่านหยกเก้าตะวันไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม คิดในใจว่าต่อให้ขาหักนางก็จะคลานออกจากเขาลูกนี้เอง ไม่ลำบากต้องให้ใครมาอุ้มกลับเด็ดขาด นางคิดไปพลางด่าทอเขาในใจไปพลาง ทว่ายังไม่ทันไรเท้าของนางกลับลื่นตะไคร่น้ำจนเสียหลักล้มอย่างเช่นฉางเซียวปรามาส จนทำให้หีบที่กอดเอาไว้กระเด็นหลุดจากมือ หีบบรรจุหัวพันธุ์ว่านหยกเก้าตะวันร่วงตกลงไปในน้ำเสียงดังตูม!

ฉางเซียวโหวที่เดินนำหน้าอยู่ไม่ไกลหันขวับกลับมามองอย่างรวดเร็ว เขารีบสาวเท้าวิ่งย้อนกลับมาหาหญิงสาว แต่ยังไม่ทันถึงตัวนางและไม่ทันได้เอ่ยปากห้ามปราม นางก็กระโดดลงน้ำตามหีบไปเสียแล้ว

“โง่เขลา!”

เขาเองก็ไม่รอช้า รีบวิ่งลัดเลาะไปตามริมลำธารมุ่งหน้าตามทางน้ำไหล เพราะคาดการณ์ว่าหีบและร่างคนย่อมถูกกระแสน้ำพัดจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ ท่านโหวหนุ่มวิ่งไปดักรอตรงจุดขอนไม้ใหญ่ที่ขวางทางน้ำ ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นหีบลอยตามกระแสน้ำลงมา จึงโน้มตัวลงไปคว้าหีบขึ้นมาจากน้ำได้ทันท่วงที ทว่าเมื่อมองไปยังต้นน้ำที่คาดว่าหญิงสาวจะลอยตัวตามมากลับพบเพียงความว่างเปล่า มีเพียงสายน้ำที่หมุนวนไร้ซึ่งร่องรอยหรือเงาร่างของฟ่านอิงอิง

“คุณหนูฟ่าน! คุณหนูฟ่าน!”

ฉางเซียวร้องเรียกนางเสียงดังลั่น เขารีบวางหีบไม้ลงบนโขดหินแล้วตัดสินใจกระโดดลงไปในน้ำดำผุดดำว่ายงมหาร่างของหญิงสาวอย่างร้อนใจ ดวงตาที่พร่ามัวพยายามมองหาคนท่ามกลางกระแสน้ำที่ไหลบ่าไม่หยุดนิ่ง เขาโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาหายใจเอาอากาศเข้าปอดหลายครา พลางตะโกนเรียกนางซ้ำๆ

“คุณหนูฟ่าน! เจ้าอยู่ที่ไหน!”

ไร้เสียงตอบรับ มีเพียงเสียงสายน้ำไหลกระทบโขดหิน ชายหนุ่มเริ่มใจเสีย ใบหน้าคมคายฉายแววตื่นตกใจอย่างหนัก หากนางเป็นอะไรไปนอกจากจะตอบคำถามฮ่องเต้และราชครูฟ่านไม่ได้แล้ว เขาก็คงไม่อาจให้อภัยตัวเองได้เลย

“โผล่หัวขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!”

ฉางเซียวดำลงไปใต้น้ำลึกอีกครั้ง สองมือพยายามควานหาไม่หยุด เมื่อโผล่หัวขึ้นมาทันใดนั้นสายตาก็สะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่กำลังสำลักน้ำและพยายามเกาะโขดหินก้อนใหญ่เพื่อประคองตัวเองขึ้นจากลำธาร

ฟ่านอิงอิงขึ้นจากลำธารสำเร็จ สภาพของนางเปียกปอนไปทั้งตัว เรือนผมยาวดำขลับสยายพันหน้าพันตายุ่งเหยิง นางไอโขลกเพราะสำลักน้ำไปหลายกลืน พอหายสำลักแล้วนางทอดมองลงไปในน้ำ เห็นฉางเซียวกำลังลอยคอจ้องมองตนเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

ฉางเซียวโหวไม่รอช้าว่ายน้ำเข้าหาฝั่งแล้วก้าวขึ้นบกทันที เขาเดินดุ่มเข้ามาหาหญิงสาวกระชากแขนนางให้ลุกขึ้นยืน ร่างบางยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ลอยละลิ้วเข้าปะทะอกกว้าง ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะเป็นฝ่ายระเบิดอารมณ์ใส่ก่อน

“ฟ่านอิงอิง! เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร!”

“หากว่ายน้ำไม่เป็นข้าจะกระโดดลงไปให้โง่ทำไมกัน! ของในหีบนี้สำคัญต่อไทเฮา ข้าเป็นคนทำหลุดมือก็ต้องลงไปงมกลับมาเอง ก็ท่านโหวเองมิใช่หรือที่พูดจากระทบกระเทียบข้าก่อน หากข้าไม่ไปตามเก็บกลับมาเดี๋ยวท่านโหวก็จะหาเรื่องตำหนิข้าอยู่ดี!"

นางสะบัดแขนออกจากการจับกุมอย่างแรงจนหลุดพ้น ก่อนจะก้มลงสำรวจสภาพตัวเอง อาภรณ์สีอ่อนบัดนี้เปียกโชกแนบเนื้อจนเผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวทะลุโปร่ง ฟ่านอิงอิงหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย รีบยกสองมือขึ้นกอดอกบังเอาไว้ พลางตวัดสายตามองคนตรงหน้าอย่างขุ่นเคือง

ฉางเซียวเองก็จ้องมองนางด้วยแววตาหงุดหงิดไม่แพ้กัน ทว่าเมื่อระยะสายตาคมเลื่อนลงมองต่ำกว่าลำคอระหงเห็นส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเปียกชุ่ม เขาก็ต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที

“นี่ท่านโหวฉวยโอกาสแอบมองข้าหรือเจ้าคะ!”

ชายหนุ่มมิได้โต้ตอบแต่รีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนเองออกอย่างรวดเร็ว แล้วโยนให้จนนางแทบรับเอาไว้ไม่ทัน เสื้อคลุมตัวนี้ทั้งหนาและมีขนาดใหญ่ ฟ่านอิงอิงสะบัดไล่น้ำสองสามครั้งก่อนเอาคลุมทับอาภรณ์สีสว่างของตนเอง มันสามารถช่วยอำพรางเรือนร่างจากสายตาผู้อื่นได้อย่างมิดชิด อย่างน้อยก็ดีกว่าใช้วิธีกอดอกปกปิดร่างกาย

“ห้ามเดินทิ้งระยะห่างแล้วก็อย่าสร้างปัญหาอีก ส่วนหีบนั่นข้าจะเป็นคนถือเอง”

ฉางเซียวเอ่ยเสียงดุดัน โดยไม่ยอมหันกลับมามองหน้านางตรงๆ เขาเดินไปหยิบหีบไม้ที่วางอยู่บนโขดหินขึ้นมาถือไว้ด้วยมือเดียวแล้วเดินนำหน้านางไปก่อน

“รีบตามมา”

“รู้แล้วเจ้าค่ะ”