21 แก่แล้ว

21

แก่แล้ว

ทั้งสองใช้เวลาเดินเท้าต่อไปอีกราวหนึ่งก้านธูปก็ถึงสถานที่ที่ฮ่องเต้ทรงจัดเตรียมไว้ให้ บริเวณนั้นเป็นแหล่งต้นน้ำ เสียงน้ำกระทบโขดหินดังก้องขุนเขา ข้างน้ำตกขนาดใหญ่เป็นลานที่ถูกถางพงหญ้าออกจนโล่ง เนื้อที่ไม่ถึงหนึ่งหมู่ ฝืนดินชุ่มชื้นและเย็นจัด

บริเวณใกล้ๆ น้ำตกมีกระท่อมไม้หลังเล็กปลูกไว้อย่างเรียบง่าย เจ้าของกระท่อมมองมาแต่ไกลเห็นเงาร่างชายหนุ่มและหญิงสาวกำลังเดินมาก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับด้วยท่าทางกระตือรือร้น

เขาเป็นชายแก่ เรือนผมแซมสีขาวหงอกรวบไว้เรียบๆ หนวดเคราสีเทายาวลงมาบดบังลำคอ แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา แต่สายตากลับยังคงมองเห็นแจ่มชัดและเคลื่อนไหวกายได้อย่างกระฉับกระเฉง เสื้อผ้าที่สวมใส่เป็นชุดผ้าป่านสีเทาเข้ม ถึงจะเก่าและมีรอยปะชุนหลายแห่งแต่ก็ดูสะอาดสะอ้าน ลักษณะท่าทางของตาแก่คนนี้ดูราวกับข้าหลวงเก่าที่เคยทำงานในวังมาก่อน

“คารวะท่านโหว คุณหนูฟ่าน” ชายแก่โค้งตัวประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

ฉางเซียวพยักหน้ารับเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าตอนคุยกับฟ่านอิงอิงหลายเท่า “ไม่ต้องมากพิธี ท่านก็คือผู้ที่ได้รับมอบหมายให้มาเฝ้าว่านหยกเก้าตะวันอย่างนั้นหรือ”

“ขอรับท่านโหว ข้ามีนามว่าเหล่าชุ่ย ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ข้าล่วงหน้ามาเตรียมสถานที่เอาไว้ตั้งแต่สองวันที่แล้ว และคอยช่วยเหลือคุณหนูฟ่านดูแลว่านหยกเก้าตะวัน”

เล่าชุ่ยตอบแล้วยิ้มกว้าง ก่อนจะปรายสายตามองสภาพของคนทั้งสองที่เปียกปอนราวกับลูกหมาตกน้ำกันทั้งคู่ โดยเฉพาะฟ่านอิงอิงที่สวมเสื้อคลุมบุรุษตัวใหญ่โคร่งจนไหล่ตก จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“เหตุใดทั้งสองท่านจึงเปียกปอนเล่าขอรับ”

ฟ่านอิงอิงที่ยืนสั่นสะท้านจากความเย็นของเสื้อผ้าเปียกชื้น รีบกระชับเสื้อคลุมตัวใหญ่ให้แน่นขึ้นอีกนิด นัยน์ตาคู่งามมองมายังว่าที่สามีอย่างเคืองๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงถือดี

“ไม่มีอันใดหรอกท่านลุง พอดีว่าระหว่างทางที่เดินขึ้นเขาอากาศมันร้อน ข้าก็เลยแวะวิดน้ำในลำธารล้างหน้าล้างตาคลายร้อนนิดหน่อย”

“หึ...คงจะวิดน้ำคลายร้อนไม่สาแก่ใจ ก็เลยลงไปแช่อาบเสียเลยสินะ” ฉางเซียวเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางเค้นหัวเราะในลำคอเบาๆ

“ท่านโหวเองก็ดูเหมือนจะร้อนมากเช่นกันนะเจ้าคะ เพราะดูจากสภาพของท่านโหวแล้วก็ไม่ได้ต่างไปจากข้าสักเท่าไรนัก”

เหล่าชุ่ยเห็นท่าทีฟาดฟันกันอย่างไม่มีใครยอมใครของทั้งสองก็รีบเอ่ยแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “ท่านโหว คุณหนูฟ่าน อากาศบนเขายามนี้ไม่น่าจะร้อนได้นะขอรับ สถานที่แห่งนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นจุดที่หนาวเย็นที่สุด พอตกบ่ายแล้วไอเย็นจะลอยคลุ้งไปทั่วทั้งยอดเขา บนนี้ไม่มีอาภรณ์หรือผ้าห่มเนื้อดีให้พวกท่านอบอุ่นร่างกายเสียด้วย เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ขอรับ เดี๋ยวข้าจะไปก่อไฟให้สักกอง พวกท่านทั้งสองจะได้นั่งผิงไฟให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นก่อน หากปล่อยให้เสื้อผ้าแห้งคาตัวเช่นนี้ไม่ดีแน่ มีหวังไอเย็นเข้าสู่ร่างกายแล้วจะจับไข้เอาได้”

“ไม่ต้องลำบากหรอก รีบหาที่เหมาะๆ ปลูกว่านหยกเก้าตะวัน เสร็จแล้วจะได้ลงจากเขาก่อนพระอาทิตย์ตกดิน”

ฉางเซียววางหีบไม้ที่บรรจุว่านหยกเก้าตะวันลงบนแคร่ไม้ไผ่หน้ากระท่อมอย่างระมัดระวัง แล้วหันกลับมามองฟ่านอิงอิงที่ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดเพราะความหนาวเย็น

“ไหวหรือไม่”

จู่ๆ เขาก็เอ่ยถาม คำถามประโยคนี้ทำให้ฟ่านอิงอิงถึงกับขมวดคิ้วแน่นด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยินคำห่วงใยออกจากปากบุรุษหน้าตายผู้นี้ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปากตอบสิ่งใด เขาก็ขัดขึ้นเสียก่อน

“แค่ถามไปอย่างนั้นเอง หากรอบนี้ยังทนไม่ไหว รอบต่อไปก็คงขึ้นเขาไม่ได้อีกแล้ว คุณหนูฟ่านไม่ต้องอายที่มีความอดทนเพียงเท่านี้ เอาไว้ข้าจะทูลขอฝ่าบาทให้เปลี่ยนคนมารับหน้าที่นี้แทนก็แล้วกัน”

“รอบนี้ข้าขึ้นเขาได้สบายมากเจ้าค่ะ รอบหน้าข้าก็จะไม่ลำบากให้ท่านโหวต้องมาเป็นเพื่อนอย่างแน่นอน เอาไว้ข้าจะทูลขอฝ่าบาทให้ก็แล้วกันว่าท่านโหวไม่สะดวกจะขึ้นเขาอวิ๋นซานเตี๋ย เพราะแก่แล้วขาแข้งเริ่มไม่ค่อยดี”

กล่าวจบ นางก็ก้าวฉับๆ เดินเฉียดไหล่เขาไปอย่างไม่แยแส ก้มลงอุ้มหีบไม้ขึ้นมาไว้ในอ้อมอก แล้วออกเดินสำรวจหาพื้นที่ที่เหมาะสม นางคุกเข่าลงใช้ฝ่ามือสัมผัสผิวดินเพื่อวัดอุณหภูมิความเย็น ฮ่องเต้ทรงกำชับไว้ว่าสถานที่ฝังหัวพันธุ์ว่านหยกเก้าตะวันจะต้องเป็นดินที่เย็นจัด ดังนั้นฟ่านอิงอิงจึงเลือกดินบริเวณริมน้ำตกที่อยู่ใกล้กับโขดหินใหญ่ เพราะหินที่ถูกสายน้ำไหลผ่านตลอดย่อมช่วยกระจายความเย็นแผ่ซ่านมาถึงหลุมปลูกได้อย่างดี

“คุณหนูฟ่าน ให้ข้าช่วยขุดดินให้เถิดขอรับ”

เหล่าชุ่ยถือจอบก้าวเข้ามาหาฟ่านอิงอิง ทำท่าจะก้มลงขุดดินเพื่ออำนวยความสะดวกให้นาง ทว่าหญิงสาวกลับยกมือห้ามไว้

“ไม่ต้องหรอก ข้าทำเองดีกว่า”

ฟ่านอิงอิงลงมือขุดดินและฝังกลบหัวพันธุ์ว่านหยกเก้าตะวันด้วยความใส่ใจ ครั้นเรียบร้อยดีแล้ว นางก็ลุกขึ้นยืนแล้วปัดเศษดินออกจากฝ่ามือ เดินกลับมาหาฉางเซียวที่ยืนกอดอกจ้องมองนางอยู่ตลอดเวลาโดยไม่ละสายตา 

ก่อนทั้งสองจะหมุนตัวเดินลงจากเขาอวิ๋นซานเตี๋ย นางได้หันไปกำชับกับเหล่าชุ่ยอีกครั้ง

“เหล่าชุ่ย ข้าจะมาที่นี่สัปดาห์ละสองครั้ง ท่านไม่ต้องทำสิ่งใดมาก หากวันใดสังเกตเห็นว่าผิวดินเริ่มแห้งก็ให้ตักเอาน้ำเย็นๆ ที่ไหลผ่านซอกหินมารดเพียงเท่านี้ก็พอ”

“รับทราบขอรับคุณหนูฟ่าน”

ขากลับสภาพของฟ่านอิงอิงก็มิได้แตกต่างจากขามาสักเท่าไรนัก รถม้าที่โคลงเคลงไปตามเส้นทางลูกรังขรุขระซึ่งเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ยังคงทำให้เวียนศีรษะและอยากจะอาเจียนออกมาให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนเก็บซ่อนความพะอืดพะอมนี้เอาไว้สุดกำลัง แต่สิ่งที่ทรมานยิ่งกว่าขามาหลายเท่าตัว ก็น่าจะเป็นอาภรณ์ที่เย็นชุ่ม ซึ่งเริ่มทำให้หนาวเหน็บไปถึงกระดูก ฟ่านอิงอิงได้แต่นั่งกอดอกขดตัวคุดคู้อยู่มุมหนึ่งของรถม้า ทว่าบุรุษที่นั่งอยู่ตรงข้ามซึ่งไร้เสื้อคลุมตัวนอกสวมทับกลับยังมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกหนาวร้อนราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

“พ้นแยกข้างหน้านี้แล้วส่งข้าที่ทางเข้าตรอกก็พอเจ้าค่ะ ข้าจะเดินกลับเอง”

“หืม...จะเดินกลับเองหรอกหรือ” ฉางเซียวเลิกคิ้วถาม

“เจ้าค่ะ”

นางบอกความประสงค์ออกไป ก่อนจะก้มหน้ามองมือของตนเองที่ประสานกันแน่นอยู่บนตักเพื่อสงบสติอารมณ์ กระทั่งรถม้าเคลื่อนมาถึงทางแยกที่นางเอ่ยถึงเมื่อครู่ สารถีก็รั้งบังเหียนหยุดรถม้าเพื่อให้หญิงสาวลงไป เมื่อลงไปยืนบนพื้นถนนหินแล้วนางก็แหงนหน้ามองดวงตะวันที่บัดนี้อ่อนแรงลงมาก อีกไม่นานก็คงจะย่างเข้ายามชวี เมื่อถึงตอนนั้นตามถนนหนทางก็คงจะเต็มไปด้วยคบไฟที่ถูกจุดส่องสว่าง