22 เจ้าบ่าวคือข้ามิใช่หรือ

นางเดินไปตามเส้นทางเบื้องหน้าได้เพียงระยะสั้นๆ สายตาเหลือบไปเห็นพุ่มไม้ริมทาง จึงรีบวิ่งเข้าไปหลบหลังพุ่มไม้แล้วอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง ทว่าในระหว่างที่กำลังนั่งหน้าเขียวหน้าแดงจนตาพร่าอยู่นั้น ก็มีฝ่ามือใหญ่วางลงมาบนแผ่นหลัง ช่วยลูบขึ้นลงเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการมวนท้อง ฟ่านอิงอิงสะดุ้งด้วยความตกใจ รีบยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดปากและใบหน้าอย่างรีบร้อน ก่อนจะหันกลับไปมอง

“ที่ขอลงจากรถม้าก่อนเพราะตั้งใจจะแอบมาอาเจียนสินะ แล้วเหตุใดจึงไม่บอกให้จอดรถม้าตั้งแต่แรก คุณหนูฟ่านกลัวเสียหน้างั้นหรือ”

นางไอโขลกออกมาหลายครา ก่อนจะถอยห่างออกไปสองสามก้าว “หากข้าบอกออกไป ข้าก็คงกลายเป็นคุณหนูในห้องหอที่อ่อนแอไร้ความอดทนในสายตาท่านโหว มิใช่ว่าท่านโหวตั้งใจจะรอพูดจาดูถูกข้าอยู่แล้วหรือเจ้าคะ”

นางเอ่ยประชดประชันราวกับว่าเขาชอบหาเรื่องกลั่นแกล้งอย่างไรอย่างนั้น ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังสบตากัน จู่ๆ เสียงทุ้มก็ดังลอยมาแต่ไกล เสียงนั้นเป็นเสียงที่ฟ่านอิงอิงคุ้นหูเป็นอย่างดี เพราะเจ้าของเสียงคือจ้าวหยวนฉี

“อิงอิง! นั่นเจ้ากำลังทำอะไรน่ะ!”

จ้าวหยวนฉีรีบโดดผลุงลงจากรถม้า ตามมาด้วยจางอี้โหรวที่รีบวิ่งมาเกาะแขนเขาไว้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าสองคนนี้โผล่จากไหนและไปที่ใดด้วยกันมา

“อิงอิงเจ้าจริงๆ ด้วย แล้วนี่…” จ้าวหยวนฉีมองไปยังฉางเซียวด้วยแววตาไม่ค่อยพอใจ พยายามครุ่นคิดว่าคนผู้นี้เป็นใครกันแน่ เหตุใดถึงได้มายืนอยู่กับว่าที่เจ้าสาวของตนในช่วงเวลามืดค่ำเช่นนี้ ชายหญิงอยู่ด้วยกันในที่ลับสายตาคน จะให้คิดเป็นอื่นไปไม่ได้นอกเสียจากนัดแนะกันมาทำเรื่องไม่ดีไม่งาม

“หมายถึงข้างั้นหรือ” ฉางเซียวถามกลับ

“หากมิได้หมายถึงเจ้าแล้วจะให้หมายถึงใครได้อีก! อ๋อ...หรือว่าเจ้าจะเป็นผู้คุ้มกันที่ราชครูฟ่านจ้างมาดูแลอิงอิง มิน่าถึงกล้าแสดงท่าทีโอหังกับข้า ที่แท้ก็เพราะยังไม่รู้ว่าข้าเป็นใครนี่เอง!”

จ้าวหยวนฉีตวาดเสียงกร้าว พลางจ้องเขม็งมองบุรุษตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง ชายผู้นี้รูปร่างสูงใหญ่ทระนง แม้จะสวมเพียงชุดสีดำขลับลวดลายพื้นๆ ทว่ากลับชวนให้ผู้คนรู้สึกยำเกรง เรื่องที่ว่าคนผู้นี้เป็นผู้ติดตามคอยคุ้มกันภัยให้ฟ่านอิงอิงนั้น จ้าวหยวนฉีคิดเองเออเองเป็นตุเป็นตะ เพราะหากชายตรงหน้าเป็นเพียงผู้คุ้มกันตามที่เขาคาดการณ์ไว้จริง ย่อมไม่มีอำนาจที่จะมาต่อกรกับตนได้ ในสายตาของจ้าวหยวนฉีคนที่ขายชีวิตแลกกับเศษเงิน ไม่ต่างอันใดกับบ่าวรับใช้ชั้นต่ำที่ต้องมีเจ้านายคอยคุ้มกะลาหัว ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะข่มขวัญฉางเซียวและวางอำนาจใส่อย่างเต็มที่

“ข้าจำเป็นต้องรู้หรือไม่ว่าเขาเป็นใคร” ฉางเซียวหันไปถามฟ่านอิงอิงอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

จ้าวหยวนฉีเห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีเกรงกลัว ทั้งยังเอ่ยถามฟ่านอิงอิงราวกับมิใช่เรื่องใหญ่โต จึงแค่นหัวเราะในลำคอพลางยื่นมือออกไปหมายจะดึงตัวฟ่านอิงอิงเข้ามาหาตน ทว่าหญิงสาวกลับถอยห่างออกไปเบื้องหลัง จ้าวหยวนฉีจึงจำต้องชักมือกลับ พลางเชิดหน้ากล่าวด้วยน้ำเสียงโอ้อวดและถือดี

“ไม่เอาน่าอิงอิง เจ้าเองก็เป็นฝ่ายไปพูดกับราชครูฟ่านให้จัดงานแต่งใหม่อีกรอบเองนี่ เช่นนั้นก็เลิกงอนเลิกเอาแต่ใจเสียที ทำแบบนี้มันไม่เข้าท่าเลยรู้ไหม ในเมื่อคิดจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เจ้าก็เพลาๆ นิสัยร้ายกาจของตนเองลงบ้าง ต่อไปชีวิตคู่ของเราจะได้ราบรื่น”

ไปพูดกับราชครูฟ่านอันใด จัดงานแต่งใหม่อีกรอบอันใด ฟ่านอิงอิงฟังแล้วรู้สึกงุนงงเป็นอย่างยิ่ง จ้าวหยวนฉีไปรู้สิ่งใดมาถึงได้พูดจาเลอะเลือนเป็นตุเป็นตะ แถมยังมาพูดจาเลื่อนเปื้อนต่อหน้าฉางเซียวโหวอีกต่างหาก นางกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ ทว่ายังไม่ทันที่จะอ้าปากด่าทอเจ้าคนไร้ยางอายนี้ไปสักฉาดใหญ่ๆ ฉางเซียวก็ชิงเอ่ยตัดหน้าขึ้นเสียก่อน

“อ้อ...ไม่ทราบว่าท่านผู้นี้กับคุณหนูฟ่านจะแต่งงานกันเมื่อใดอย่างนั้นหรือ”

“ปีเปี้ยงโกว เดือนล่า วันขึ้นสิบหกค่ำ ยามเฉิน!” จ้าวหยวนฉีตอบคำถามอย่างยโส

“ประจวบเหมาะยิ่งนัก พอดีเลย ปีเปี้ยงโกว เดือนล่า วันขึ้นสิบหกค่ำ ยามเฉิน ก็เป็นฤกษ์มงคลของข้าเช่นกัน”

บุรุษไร้ยางอายชะงักไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วแน่นด้วยความฉุนเฉียว เพราะเข้าใจไปว่าฉางเซียวกำลังพูดจากวนประสาทและท้าทายอำนาจของตนอยู่

“เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใดของเจ้า! วันมงคลของเจ้าจะมาตรงกับวันแต่งงานของข้าได้อย่างไร!”

“เหตุใดจะตรงกันมิได้เล่า ฤกษ์ดีนี้สำนักโหราศาสตร์หาให้”

ครั้งล่าสุดฤกษ์มงคลที่ทางสำนักโหราศาสตร์หาให้เป็นฤกษ์แต่งงานของฟ่านอิงอิง หากบุรุษตรงหน้านี้เป็นเพียงองครักษ์รับจ้าง ก็คงมิอาจเรียกใช้สำนักโหราศาสตร์ได้ตามอำเภอใจ จ้าวหยวนฉีมองฉางเซียวด้วยแววตาพินิจพิจารณา แต่ก่อนที่จะทันได้คิดไปว่าเจ้าบ่าวของฟ่านอิงอิงอาจจะไม่ใช่ตน มือของจางอี้โหรวที่เกาะแขนเขาอยู่ก็เขย่าเบาๆ

“พี่หยวนฉี คนของคุณหนูฟ่านช่างไม่มีสัมมาคารวะเอาเสียเลย หลังจากพี่หยวนฉีแต่งงานกับคุณหนูฟ่านแล้ว ก็เท่ากับว่าจะต้องเป็นเจ้านายของเขาด้วย ดังนั้นคุณหนูฟ่านก็ควรอบรมเขาเสียใหม่ เดี๋ยวคนจะครหาเอาได้ว่าตระกูลฟ่านอบรมสั่งสอนบ่าวไพร่ไม่ดี”

“จางอี้โหรว ไม่ต้องลำบากเจ้าเสนอหน้ามาสอนข้าหรอกว่าต้องทำอย่างไร ข้าไม่ได้มีอำนาจพอที่จะอบรมท่านโหวได้”

“ท่านโหวหรือ!” จางอี้โหรวอุทานเสียงสั่น “ทะ…ท่านผู้นี้ก็คือฉางเซียวโหวที่ชนะศึกเพิ่งจะเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงเมื่อหลายวันก่อนอย่างนั้นหรือเจ้าคะ! ขอ...ขออภัยเจ้าค่ะ! ข้าไม่รู้มาก่อนว่าท่านคือฉางเซียวโหว”

ท่าทีของจางอี้โหรวและจ้าวหยวนฉีเปลี่ยนไปจากเดิมทันที พอรู้ว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้คือฉางเซียวโหว ทั้งคำพูดและกิริยาโอหังเมื่อครู่นี้หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงรอยยิ้มที่เสแสร้งยิ้มออกมากลบเกลื่อนเรื่องน่าอับอายเมื่อครู่

“อิงอิง เหตุใดเจ้าไม่รีบบอกข้าเล่าว่าคนผู้นี้คือท่านโหว มิเช่นนั้นข้าจะได้ระวังปากตัวเอง ไม่เอ่ยวาจาลบหลู่ท่านโหวออกมา”

“หึ หยวนฉี เจ้าโง่เขลาแล้วยังมาพาลโทษคนอื่น เจ้าคิดเองเออเองว่าท่านโหวคือผู้คุ้มกันที่ท่านพ่อจ้างมาให้ติดตามข้า เจ้าก็เลยไม่มีความยำเกรง คิดจะวางอำนาจบาตรใหญ่แต่ไม่ดูตาม้าตาเรือ แถมยังกล้าพูดจาพล่อยๆ ว่าข้าจะแต่งงานใหม่กับเจ้า เจ้าไปเอาความคิดนี้มาจากที่ใด ข้าไม่เคยพูดสักคำว่าจะแต่งงานกับเจ้า!”

“มิใช่ว่าเจ้าไปพูดกับราชครูฟ่านเรื่องแต่งงานใหม่หรอกรึ ฝ่าบาทก็เลยให้ทางสำนักโหราศาสตร์ตรวจดูดวงชะตาให้”

“ที่พูดเช่นนี้หมายความว่าเจ้าไม่ได้เป็นคนตรวจดูดวงชะตาสินะ ถึงไม่รู้ว่าเจ้าบ่าวของข้าคือใคร ไม่ใช่หมาแมวที่เคยอาศัยบารมีตระกลูฟ่านปีนขึ้นที่สูงก็แล้วกัน”

“เจ้าบ่าวของเจ้าก็ไม่ใช่ข้าหรือ! เช่นนั้นมันเป็นใคร!” จ้าวหยวนฉีตกใจในคำพูดของหญิงสาว จึงหุนหันพลันแล่นถามโดยที่ไม่ได้เฉลียวใจว่าเหตุใดฟ่านอิงอิงถึงอยู่กับฉางเซียว

“ข้าเอง”ฉางเซียวเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างจ้าวหยวนฉีกับฟ่านอิงอิงซึ่งกำลังประจันหน้ากันอยู่ ยกมือทั้งสองขึ้นกอดอกมองจ้าวหยวนฉีตั้งแต่ปลายเท้าไล่ขึ้นบน