23 ไม่มีสิทธิพูด

23

ไม่มีสิทธิพูด

จ้าวหยวนฉีสะบัดมือของจางอี้โหรวที่เกาะแขนอยู่ออกอย่างแรงด้วยความรำคาญ จนร่างบอบบางของหญิงสาวเสียหลักเซถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าของชายหนุ่มบิดเบี้ยวด้วยความตระหนกตกใจระคนสับสน เขารีบก้าวเข้าไปหาฟ่านอิงอิงที่ยืนอยู่เบื้องหลังฉางเซียว พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโวยวายดังลั่น

“อิงอิง! นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน! เจ้ากำลังจะแต่งงานกับท่านโหวจริงๆ หรือ ไม่ได้นะ! เจ้าจะแต่งงานกับท่านโหวไม่ได้เด็ดขาด! ข้าไม่ยินยอม! เรื่องระหว่างเจ้ากับข้ามันยังไม่จบลงเสียหน่อย!”

ไม่จบกับผีน่ะสิ! ฟ่านอิงอิงเค้นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพช มองอดีตคนรักที่กำลังแสดงกิริยาเหมือนหมาบ้าราวกับคนเสียสติ

“เรื่องระหว่างเรายังไม่จบงั้นรึ มันจบลงตั้งแต่ตอนที่เจ้าไม่คิดจะปกป้องข้า ยอมให้แม่ของเจ้าพาจางอี้โหรวมาเข้าพิธีแต่งงานสามคนผัวเมียแล้ว ยามนี้เจ้ายังมีหน้ามาเอ่ยคำว่าเรื่องยังไม่จบอยู่อีกหรือ ช่างหน้าหนาไร้ยางอายยิ่งนัก!”

“ข้าไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นเช่นนั้น!” จ้าวหยวนฉีตะโกนออกมาสุดเสียง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรนและตัดพ้อ “อิงอิงฟังข้าก่อน! ที่ข้าต้องทำเช่นนั้นในตอนนั้น มันมีเหตุผลที่ข้าไม่อาจบอกเจ้าได้! ลองคิดดูให้ดีๆ สิอิงอิง เรื่องที่ท่านแม่ของข้ากับเจ้าไม่ลงรอยกัน ข้าเป็นคนกลาง เจ้าจะให้ข้าทำตัวอย่างไร! ลึกๆ แล้วข้ายังรักเจ้าเสมอไม่เคยเปลี่ยนแปลง หัวใจของข้ามีเพียงเจ้าคนเดียวมาโดยตลอด สตรีอื่นล้วนเป็นเพียงเครื่องมือให้ข้าแสดงความกตัญญูกับบุพการีเท่านั้น”

จางอี้โหรวที่ยืนอยู่ด้านหลังเมื่อได้ยินคำว่าสตรีอื่นล้วนเป็นเพียงเครื่องมือหลุดมาจากปากชายที่ตนรัก ใบหน้าของนางก็ถอดสี นางมองจ้าวหยวนฉีด้วยดวงตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาที่ปริ่มอยู่ขอบตาทำท่าจะไหลทะลักออกมาทุกเมื่อ

ฉางเซียวโหวที่ยืนกอดอกฟังอยู่นาน จู่ๆ ก็แสยะยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันและดูแคลน ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าวันนี้จะได้ยินเรื่องราวน่าตลกเช่นนี้ ฟ่านอิงอิงกำลังจะแต่งงานกับเขา ส่วนจ้าวหยวนฉีคืออดีตคนรักของฟ่านอิงอิง และสตรีที่ทำท่าทีอ่อนแอไร้เดียงสาก็คือสตรีที่มารดาของจ้าวหยวนฉีหาให้งั้นหรือ ความสัมพันธ์แบบนี้ช่างยุ่งเหยิงอุรุงตุงนังยิ่งนัก หากเรื่องราวมันเป็นเช่นนี้แล้วละก็ ในเมื่อตัวเขาเองก็ไม่อยากแต่งงาน เช่นนั้นยุให้จ้าวหยวนฉีที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยฉลาดทำอะไรสักอย่างให้คงจะดีไม่น้อย

“ที่แท้คุณชายจ้าวกับคุณหนูฟ่านก็เคยมีใจให้กันมาก่อน ข้าเองก็เป็นประเภทชอบส่งเสริมคนให้ได้สมหวัง หากคุณชายจ้าวไม่อยากให้นางแต่งงานกับข้า เช่นนั้นเหตุใดท่านไม่ลองไปขอร้องให้ฝ่าบาทเพิกถอนราชโองการสมรสเล่า”

คำพูดของฉางเซียวบาดลึกเข้าไปในใจของฟ่านอิงอิง นางกำหมัดแน่นด้วยความขุ่นเคือง เรื่องที่ฉางเซียวไม่อยากแต่งงานด้วยนั้นนางเข้าใจได้ แต่การที่เขาโยนนางให้จ้าวหยวนฉีตามอำเภอใจนั้นไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง เขาไม่ได้เป็นเจ้าของชีวิตนาง และไม่มีสิทธิ์พูดคำนั้นออกมา ทว่าแม้ในอกของฟ่านอิงอิงจะร้อนผ่าวด้วยความขุ่นเคือง นางกลับเลือกที่จะเงียบ ไม่เอื้อนเอ่ยความรู้สึกใดออกมา นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ซ่อนเร้นอารมณ์คุกรุ่นนั้นไว้อย่างมิดชิด

“ให้ข้าไปขอร้องฝ่าบาทเพิกถอนราชโองการงั้นรึ...ตะ...แต่ว่า...”

ฝ่ายจ้าวหยวนฉีเมื่อได้ยินคำว่าต้องไปขอให้ฮ่องเต้เพิกถอนราชโองการ ร่างกายของเขาก็พลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความฮึกเหิม ร้อนรน และคำพูดหวานหูที่พรั่งพรูบอกรักฟ่านอิงอิงเมื่อครู่นี้ พลันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงหมาป่าตาขาวที่ไม่กล้าแม้แต่จะไปยืนพูดต่อหน้าพระพักตร์

ใบหน้ายโสโอหังของจ้าวหยวนฉีค่อยๆ เปลี่ยนเป็นขาวซีด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและขี้ขลาด การลบหลู่ราชโองการหรือทูลขอให้ฮ่องเต้เพิกถอนราชโองการเป็นเรื่องใหญ่ หากฮ่องเต้ทรงกริ้วขึ้นมา ไม่แน่ว่าเขาอาจมีโทษถึงขั้นถูกประหาร นั่นเท่ากับเอาคอไปพาดไว้บนแท่นประหาร มีแต่คนบ้าหรือคนอยากตายเท่านั้นที่กล้าทำ ต่อให้เขาจะพร่ำบอกว่ารักฟ่านอิงอิงปานจะกลืนกินเพียงใด แต่เมื่อเทียบกับชีวิตและความปลอดภัยของตนเองแล้ว ความรักนั้นก็ไม่ได้มีน้ำหนักมากพอให้เขาเอาตัวเองไปเสี่ยงและต่อสู้เพื่อนางได้

“ขะ...ข้า...เอ่อ...ใครจะไปกล้า!”

“อา...แล้วเมื่อครู่นี้ที่เจ้าบอกว่ารักคุณหนูฟ่านเล่า หากข้าเป็นสตรีได้ยินคำนี้คงเสียใจแย่” ฉางเซียวเห็นท่าทางขลาดกลัวจนหัวหดของชายตรงหน้าก็เค้นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาคลายมือที่กอดอกลง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คำพูดทีเล่นทีจริงเมื่อครู่หายไป มีเพียงสีหน้าและแววตาที่จริงจังขึ้น

“ความรักของเจ้าช่างล้ำค่าเหลือเกิน เจ้าไม่กล้าแม้แต่จะปกป้องสตรีที่ตนเองบอกว่ารัก ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก เหตุใดถึงกล้าคิดว่าตนเองเหมาะสมจะยืนเคียงข้างคุณหนูฟ่านกันเล่า”

จ้าวหยวนฉีหน้าดำหน้าแดงด้วยความอับอาย คำพูดเย้ยหยันของฉางเซียวเหมือนมือที่ตบเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง ทว่าเขากลับมิอาจเอื้อนเอ่ยคำโต้ตอบใดๆ ออกมาได้แม้แต่คำเดียว เพราะฉางเซียวพูดถูกต้องทั้งหมด

“พี่หยวนฉี ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย เราไปกันเถิดเจ้าค่ะ”

จางอี้โหรวเห็นสถานการณ์รังแต่จะทำให้ตนเองและจ้าวหยวนฉีอับอายเป็นตัวตลก จึงรีบเข้ามาจับแขนจ้าวหยวนฉีไว้แน่น

“มะ...ไม่สบายงั้นหรือ เช่นนั้นเราก็ไปกันเถอะ”

สุดท้ายแล้วเป็นจางอี้โหรวที่หาทางออกให้ เขาจึงหมุนตัวหันหลังเดินคอตกกลับไปที่รถม้า จ้าวหยวนฉีไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองฟ่านอิงอิงอีกเลย เพราะคำพูดของฉางเซียวได้ทำลายความมั่นใจทั้งหมดที่เขาเคยมีจนหมดสิ้น

เมื่อเหลือเพียงคนสองคน ฉางเซียวโหวจึงมองมายังฟ่านอิงอิงที่ยืนนิ่งเงียบอยู่นานแล้ว เขาไม่ได้สังเกตเลยว่านางเงียบผิดปกติ และคิดว่านางคงกำลังเสียใจที่จ้าวหยวนฉีไม่คิดจะต่อสู้เพื่อตน แต่คิดไม่ถึงว่าการกระทำของตัวเขาเองต่างหากที่ทำให้นางไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ขึ้นรถม้า ข้าจะไปส่งให้ถึงจวนราชครู” 

ไม่พูดเปล่า เขายังพยายามจะจูงแขนนางกลับไปขึ้นรถม้า ทว่าฟ่านอิงอิงสะบัดออกอย่างแรง

“ปล่อย! อย่ามายุ่งกับข้า!” นางแผดเสียงใส่เขา แล้วหันหลังก้าวเดินไปตามถนนหินเบื้องหน้าเพื่อกลับจวนราชครู

ฉางเซียวทอดสายตามองตามแผ่นหลังบอบบางนั้น พลางพึมพำเบาๆ กับตนเองอย่างไม่เข้าใจว่านางเป็นอะไรกันแน่ เหตุใดนางถึงได้ทำท่าทีแข็งกระด้างใส่เขาราวกับโกรธเคืองสิ่งใด

“มาขึ้นรถม้า!”

เขาตะโกนเรียกตามหลัง ทว่าไร้ถ้อยคำตอบกลับ สองเท้าของนางยังคงก้าวเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ อย่างไม่คิดจะหยุดฟัง เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาจึงก้าวขึ้นไปนั่งในรถม้าแล้วสั่งให้สารถีขับรถม้าตามหลังนางไปช้าๆ ตลอดทาง กระทั่งฟ่านอิงอิงเดินมาจนถึงหน้าประตูจวนราชครู เมื่อเห็นว่านางกลับถึงจวนอย่างปลอดภัยดีแล้ว จึงบอกสารถีมุ่งหน้ากลับจวนโหว