24 เจ้าของร้านผ้าตระกูลจาง

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ่านอิงอิงเดินออกมาจากเรือนพักในช่วงสาย โดยมีฉงเอ๋อร์เดินตามหลังมาไม่ห่าง ขณะที่กำลังเดินผ่านเรือนปีกซ้าย ซึ่งเป็นเรือนพักของสองแม่ลูกตระกูลเกา สายตาของฟ่านอิงอิงก็พลันสะดุดเข้ากับสตรีแปลกหน้านางหนึ่งที่กำลังเดินผ่านหน้าเข้าไปในห้องพักของสองแม่ลูกคู่นั้น สักพักเสียงพูดคุยก็ดังลอดออกมาข้างนอก นางจึงหยุดมองด้วยความสงสัย

ภายในห้องที่เปิดประตูทิ้งเอาไว้ เกาซีหว่านกำลังยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ช่างตัดเสื้อวัดตัวให้อย่างพิถีพิถัน รอยยิ้มดีอกดีใจของนางชวนให้ฟ่านอิงอิงรู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก หวังว่าคราวนี้เกาซีหว่านคงไม่ได้สั่งให้ช่างตัดเสื้อตัดชุดใหม่เลียนแบบอาภรณ์ที่นางมีอยู่อีกก็แล้วกัน เพราะถ้าหากเป็นเช่นนั้นแล้วล่ะก็ ฟ่านอิงอิงสาบานเลยว่าจะทำลายทิ้งให้ย่อยยับเหมือนครั้งที่แล้วเป็นแน่

“คราวนี้เป็นช่างตัดเสื้อจากร้านใดอีกล่ะ”

ฉงเอ๋อร์รีบเขยิบกายเข้ามาใกล้ พลางเอ่ยตอบเสียงเบา “คุณหนู คราวนี้เป็นช่างตัดเสื้อมาจากร้านผ้าตระกูลจางเจ้าค่ะ เมื่อหลายวันก่อนบ่าวได้ยินแว่วๆ เหมือนคุณหนูซีหว่านกับเจ้าของร้านจะรู้จักกันก็เลยลดราคาให้เป็นพิเศษ”

“เจ้าของร้านผ้าตระกูลจาง หมายถึงจางอี้โหรวอย่างนั้นรึ เกาซีหว่านกับจางอี้โหรวรู้จักกันหรอกหรือ”

ฟ่านอิงอิงพึมพำกับตนเอง รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากช้าๆ หากนางจำไม่ผิด ร้านขายผ้าที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลวงคือกิจการของตระกูลจาง คนที่ดูแลร้านขายผ้าแห่งนั้นคือจางอี้โหรว สตรีหน้าซื่อจิตใจบอบบางดั่งขนนกที่เอาแต่บีบน้ำตาร้องไห้อยู่ตลอดเวลา พอคิดถึงท่าทีใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนดอกบัวขาวของจางอี้โหรวแล้ว ฟ่านอิงอิงก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที

“บ่าวเองก็ได้ยินไม่ค่อยชัด เหมือนพวกนางจะพูดกันว่าจวนตระกูลจางกับตระกูลเกาอยู่แถวๆ ละแวกเดียวกันนะเจ้าคะ พอคุณหนูซีหว่านย้ายมาอยู่ที่จวนราชครูก็เลยห่างๆ กันไปช่วงหนึ่ง ตอนนี้ได้เจอกันอีกครั้งก็เลยเหมือนได้เจอสหายเก่า”

“เป็นเช่นนี้เอง ตอนเจอกันพวกนางคงนินทาข้ากันสนุกปากเลยสินะ”

“เอ่อ…เรื่องนั้นบ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ” ฉงเอ๋อร์ตอบแล้วก้มหน้ายิ้มบางๆ

ขณะที่ฟ่านอิงอิงกำลังทอดสายตามองไปยังลานกว้างหน้าเรือน พลันเหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งของฟ่านหมิงเจ๋อผู้เป็นพี่ชาย เขาเดินออกมาจากเรือนและกำลังจะก้าวขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ หญิงสาวเห็นดังนั้นจึงรีบยกชายกระโปรงวิ่งตรงไปยังลานหน้าเรือน พลางส่งเสียงร้องเรียกพี่ชายเอาไว้ก่อน

ฟ่านหมิงเจ๋อหันกลับมามองน้องสาวด้วยความสงสัย ก่อนจะเดินย้อนกลับมาหาฟ่านอิงอิงที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปหา

“มีอันใดงั้นหรืออิงอิง”

“ท่านพี่แต่งตัวแบบนี้กำลังจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ”

นางจ้องมองชุดสีกรมท่ารัดกุมของฟ่านหมิงเจ๋ออย่างพิจารณา ปกติเห็นว่าพี่ชายชอบใส่อาภรณ์สีฟ้าขาวราวกับบัณฑิตอยู่เสมอ พอเห็นว่าวันนี้เขาใส่อาภรณ์แตกต่างไปจากทุกวันจึงอดที่จะถามออกไปไม่ได้

“ฝ่าบาททรงเรียกให้ไปเป็นสหายล่าสัตว์ พี่กำลังจะไปที่อุทยานหลวง”

อุทยานแห่งนั้นตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง เป็นผืนป่าหวงห้ามอันกว้างใหญ่ไพศาลซึ่งมีกฎเข้มงวดห้ามมิให้ชาวบ้านทั่วไปเข้าไปล่าสัตว์โดยเด็ดขาด ภายในเต็มไปด้วยพฤกษาน้อยใหญ่และเป็นแหล่งอาศัยของสัตว์ป่าดุร้ายนานาชนิด ถูกจัดสรรไว้เป็นสถานที่เฉพาะสำหรับฮ่องเต้และเหล่าราชวงศ์เสด็จประพาสล่าสัตว์เท่านั้น

“ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้าจะไปด้วยอย่างนั้นหรือ…” ฟ่านหมิงเจ๋อมองหน้าน้องสาวด้วยความประหลาดใจ

“หากข้าเข้าไปในอุทยานหลวงด้วยไม่ได้ก็จะรอท่านพี่อยู่ที่กระโจมพักด้านนอก อยู่แต่จวนรู้สึกเบื่อเหลือเกิน วันนี้ท่านแม่ก็ออกตรวจร้านค้า ท่านพ่อก็ไปพบปะสหายเก่า เหลือก็แต่อาหญิงกับซีหว่าน”

“อ้อ เช่นนั้นเจ้าก็รออยู่ที่กระโจมพักด้านนอกกับพวกนางกำนัลก็แล้วกัน”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่ใจดีที่สุด”

ฟ่านหมิงเจ๋อยิ้มให้กับความขี้ประจบเอาใจของน้องสาว ก่อนจะหมุนตัวก้าวขึ้นไปบนรถม้า แล้วจึงยื่นมือออกมาช่วยดึงฟ่านอิงอิงให้ก้าวตามขึ้นไปอย่างระมัดระวัง

เมื่อสองพี่น้องนั่งลงเรียบร้อยแล้ว รถม้าก็เคลื่อนตัวออกจากจวนราชครูมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกของเมืองหลวง สองข้างทางแปรเปลี่ยนเป็นทิวทัศน์แมกไม้ร่มรื่น ในตอนที่รถม้าขับผ่านทางขึ้นเขาอวิ๋นซานเตี๋ย ฟ่านอิงอิงมองลอดหน้าต่างรถม้า ภาพใบหน้าของฉางเซียวโหวก็ผุดขึ้นมาในหัว พอนึกถึงเรื่องเมื่อวานและคำพูดที่เขาเอ่ยกับจ้าวหยวนฉีราวกับจะโยนนางไปให้ชายอื่นตามใจชอบ ริมฝีปากบางก็เม้มแน่นด้วยความโกรธ

ผ่านไปราวๆ หนึ่งก้านธูป รถม้าก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วและหยุดลง ฟ่านอิงอิงก้าวลงมาจากรถม้าแล้วทอดสายตามองผืนป่าอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศรอบกายร่มรื่น เบื้องหน้าทางเข้าอุทยานมีกระโจมหลังใหญ่สีขาวโดดเด่น บริเวณโดยรอบกระโจมประดับประดาด้วยธงโบกสะบัด เหล่านางกำนัล ขันที และกองกำลังทหารอารักขาต่างยืนประจำจุดทำหน้าที่อย่างเคร่งครัด

“อีกสักประเดี๋ยวฝ่าบาทก็คงจะเสด็จมา”

ฟ่านหมิงเจ๋อเอ่ยพลางกวาดสายตามองรอบบริเวณ นานแล้วที่เขาไม่ได้มาที่นี่ ครั้งล่าสุดเคยติดตามราชครูฟ่านมาล่าสัตว์กับฮ่องเต้เมื่อหลายปีก่อน สถานที่แห่งนี้ไม่ต่างไปจากเดิมเลยสักนิด ป่าดงพงไพรยังเขียวชอุ่ม จำนวนสัตว์ป่าก็คงจะแพร่ขยายพันธุ์เพิ่มมากขึ้น เพราะที่แห่งนี้ไม่ได้อนุญาตให้ใครเข้ามาล่าสัตว์ตามอำเภอใจ

ไม่นานนัก เสียงขบวนม้าก็ดังก้องมาแต่ไกล ขบวนเสด็จของฮ่องเต้เคลื่อนเข้าสู่บริเวณหน้ากระโจม ฟ่านอิงอิงรีบก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว ยืนอยู่ในตำแหน่งที่สำรวมและเหมาะสม ก้มหน้าลงต่ำเพื่อรอรับเสด็จ

เมื่อร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีดำดิ้นทองลวดลายมังกรก้าวผ่าน ฟ่านอิงอิงก็ย่อกายลงถวายบังคมอย่างอ่อนช้อย ฮ่องเต้เห็นนางก็ทรงหยุดทอดพระเนตร ก่อนจะตรัสถามด้วยสุรเสียงประหลาดพระทัย

“อิงอิง เจ้าก็มากับหมิงเจ๋อด้วยหรือ”

“เพคะฝ่าบาท หม่อมฉันตั้งใจมารอเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพคะ”

องค์ฮ่องเต้ทรงสรวลออกมาอย่างอารมณ์ดี “ฮ่าๆ การไปเข้าเฝ้าข้าที่วังหลวงมันยากเย็นถึงเพียงนั้นเชียวหรือ เจ้าถึงต้องมารอดักพบข้าถึงหน้าอุทยานหลวง”

นางไม่ได้อ้อมค้อมอีกต่อไป ตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา “ยากยิ่งนักเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันเป็นเพียงคนธรรมดาจะเข้าเฝ้าฝ่าบาทตามอำเภอใจคงมิได้”

“เช่นนั้นรึ แล้วเจ้ามีสิ่งใดอยากกราบทูลข้ากันเล่า”