25 ทีนี้ก็ว่ามา

25

ทีนี้ก็ว่ามา

เมื่อถูกถามถึงจุดประสงค์ ฟ่านอิงอิงกลับมีท่าทีกระอักกระอ่วน นางเหลือบมองเหล่านางกำนัล ขันที และทหารอารักขาที่ยืนเรียงรายอยู่รอบกาย พลางเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลังเล ฮ่องเต้ทรงสังเกตเห็นท่าทีของนางก็ทรงโบกพระหัตถ์ให้นางกำนัลและทหารถอยหลังไปก่อน จากนั้นเดินเข้าไปในกระโจมเพื่อเปิดโอกาสให้ฟ่านอิงอิงพูดเรื่องที่อยากพูด

“ทีนี้ก็ว่ามา”

“เรื่องว่านหยกเก้าตะวันเพคะ หากหม่อมฉันสามารถขยายพันธุ์แล้วหมอหลวงนำไปปรุงเป็นยาให้ไทเฮาสำเร็จ หม่อมฉันมีบางอย่างอยากทูลขอ”

“เรื่องความดีความชอบ ถึงเจ้าไม่ขอข้าก็จะประทานให้อยู่แล้ว จะเอาเครื่องประดับหรือสิ่งของหายากอันใดว่ามา”

“หามิได้เพคะ หม่อมฉันไม่ได้อยากได้ของมีค่า เพียงแต่ขอฝ่าบาทโปรดรับปากว่าจะทรงอนุญาตก็พอเพคะ”

ฮ่องเต้เงียบไปนานหลายจิบน้ำชา ทอดพระเนตรมองหญิงสาวด้วยสายพระเนตรที่จริงจังขึ้น

“หากสิ่งที่เจ้าอยากได้มิใช่บัลลังก์ หรือเรื่องที่เหนือความเป็นไปได้มากเกินไป ข้าก็จะอนุญาต”

“ขอบพระทัยเพคะ รอให้ถึงวันที่หม่อมฉันทำสำเร็จ หม่อมฉันค่อยบอกว่าต้องการสิ่งใดได้หรือไม่เพคะ”

“ได้ เช่นนั้นเรื่องนี้เอาไว้ก่อน ข้าจำได้ว่าตอนเป็นเด็กเคยสอนเจ้ายิงธนู ตอนนี้ข้าอยากดูว่าฝีมือยิงธนูของเจ้าก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว เช่นนั้นเจ้าเข้าไปในอุทยานล่าสัตว์ด้วยกัน อีกสักประเดี๋ยวฉางเซียวก็น่าจะมาถึง ข้าเพิ่งส่งคนไปตามก็เลยมาช้ากว่าคนอื่น”

พอเอ่ยถึงฉางเซียวก็ควบม้ามาพอดี พอเห็นใบหน้าของว่าที่สามีฟ่านอิงอิงทำหน้าเซ็ง นางเผลอแสดงความไม่พอใจไปชั่วขณะแต่ไม่นานก็ปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติ  ใจจริงนางก็อยากปฏิเสธคำชวนของฮ่องเต้ แต่ก็รู้ดีว่าทำเช่นนั้นไม่ได้ จึงทำได้เพียงแค่เดินตามหลังฮ่องเต้ออกมาจากกระโจมแล้วไปหยุดยืนอยู่ข้างพี่ชาย

“เมื่อครู่นี้เจ้าคุยเรื่องอะไรกับฝ่าบาทงั้นหรือ”

ฟ่านหมิงเจ๋อเอียงคอขยับเข้าไปถามด้วยความแคลงใจ ทว่าฟ่านอิงอิงกลับทำเพียงส่งยิ้มบางๆ กลบเกลื่อน จงใจไม่ตอบคำถามของเขา นางหันไปมองฉางเซียวที่กำลังก้มกายถวายบังคมฮ่องเต้อยู่ แล้วถอนหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความขุ่นเคืองในอก

หลังจากถวายความเคารพฮ่องเต้เสร็จสิ้น ฉางเซียวก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฟ่านหมิงเจ๋อ เขามองสบใบหน้าหวานหมดจดของฟ่านอิงอิงเพียงครู่เดียว ไม่ได้เอ่ยทักทายนางสักคำ แต่กลับแสดงท่าทีสนอกสนใจพี่ชายของนางมากกว่า

“กุนซือฟ่าน ตั้งแต่กลับมาจากชายแดนก็ไม่ได้เจอกันนาน”

“ขอรับท่านโหว ไม่ทราบว่าท่านโหวสบายดีหรือไม่” ฟ่านหมิงเจ๋อยิ้มรับ พลางประสานมือเอ่ยถามด้วยความนอบน้อม

“ดี...น่าจะดีกระมัง”

ฉางเซียวตอบด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจนัก หากถามว่าสบายกายดีหรือไม่ เขาย่อมสบายดีทุกประการ ทว่าพักนี้ตั้งแต่ต้องมารับมือและพบเจอหน้าฟ่านอิงอิง เขากลับมีเรื่องกวนใจและชวนให้หงุดหงิดอยู่บ่อยครั้ง จึงไม่อาจเรียกว่าสบายใจได้เต็มปาก

สนทนากันได้เพียงไม่นาน ฮ่องเต้ก็เรียกให้ทุกคนเตรียมตัวควบม้าตามเสด็จเข้าไปในเขตอุทยานหลวง ฟ่านอิงอิงตั้งท่าจะกระโดดขึ้นหลังม้าตัวเดียวกับพี่ชายด้วยความคุ้นเคย ทว่าจู่ๆ ฮ่องเต้กลับทรงชี้พระหัตถ์มาทางนางแล้วสั่งให้ไปนั่งม้าตัวเดียวกับว่าที่สามี

มีวูบหนึ่งที่ใบหน้าหวานฉายแววไม่ยินยอมอย่างปิดไม่มิด แต่ก็จำต้องเก็บซ่อนอารมณ์นั้นไว้ใต้รอยยิ้ม หญิงสาวจำใจเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างม้าตัวใหญ่ที่ชายหนุ่มควบอยู่ เพียงแค่นางยื่นมือออกไป ฉางเซียวก็ออกแรงดึงร่างบอบบางของนางขึ้นไปนั่งบนหลังม้าฝั่งหน้าตนทันที ท่วงท่าของเขาราบลื่นและง่ายดาย ราวกับว่าสิ่งที่ดึงขึ้นมานั้นเป็นเพียงสิ่งของที่มีน้ำหนักเบาแสนเบา

เมื่อขบวนม้าเคลื่อนตัวออกเดินทาง ยิ่งควบม้าลึกล้ำเข้าไปในผืนป่ามากเท่าใด แมกไม้หนาทึบก็ยิ่งแผ่กิ่งก้านบดบังท้องฟ้าเบื้องบนจนบรรยากาศรอบกายเริ่มสลัวมืดลง ทั้งๆ ที่เมื่อครู่นี้แสงอาทิตย์ยามเที่ยงวันยังคงสว่างจ้าดวงตาแทบพร่า ม้าตัวใหญ่ที่ฉางเซียวโหวกับฟ่านอิงอิงร่วมเดินทางมาด้วยกันนั้นรั้งอยู่ท้ายสุดของขบวน ส่วนม้าของฟ่านหมิงเจ๋อกับฮ่องเต้นำหน้าไปไกล ด้วยระยะห่างที่รั้งท้ายและห่างไกลจากสายตาผู้คน คราวนี้ไม่ว่าจะเอื้อนเอ่ยวาจาอันใดก็คงไม่มีผู้ใดได้ยินอย่างแน่นอน

“มาทำไม”

ฉางเซียวโน้มตัวก้มลงเอ่ยถามชิดใกล้ใบหูขาวผ่อง เสียงทุ้มๆ ทำเอาฟ่านอิงอิงรีบเอียงหน้าหลบตามสัญชาตญาณ พลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“ไม่เกี่ยวกับท่านโหว ที่แน่ๆ ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าท่านโหวจะมาร่วมล่าสัตว์กับฝ่าบาทด้วย หากรู้ก่อนข้าคงไม่มาหรอกเจ้าค่ะ”

“งั้นหรือ ข้าก็นึกว่าเจ้าอยากมาเจอข้าเสียอีก”

นางไม่ได้อยากเจอเขาเลยสักนิด ชายผู้นี้ไปเอาความคิดหลงตัวเองเช่นนี้มาจากที่ใดกัน ฟ่านอิงอิงกัดฟันแน่นก่อนจะเค้นเสียงตอบกลับไปทันควัน

“เหตุใดข้าต้องอยากเจอท่านโหวด้วย หลงตัวเองมากเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”

ฉางเซียวเห็นว่านางกลับมาต่อปากต่อคำกับตนแล้วและไม่ได้แสดงท่าทีเงียบขรึมเหมือนวันก่อน เขาก็ค่อยยิ้มออกบ้าง เช่นนั้นนางคงไม่ได้เป็นอันใดมาก อาจจะแค่หงุดหงิดหรือไม่พอใจอะไรสักอย่าง เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว เขาเองก็จะได้สบายใจเสียที

“วันนั้น…”

“วันไหน”

“เมื่อวาน เจ้าไม่พอใจอะไรเหตุใดถึงไม่ให้ไปส่งที่จวน ไม่พอใจข้าหรือไม่พอใจจ้าวหยวนฉี หรือโมโหที่จ้าวหยวนฉีมากับสตรีนางอื่น หรือว่าเสียใจที่เขาไม่คิดจะต่อสู้เพื่อเจ้า”

พอได้ฟังคำถามเหล่านี้ ฟ่านอิงอิงก็ยิ่งไม่พอใจมากขึ้น นางตั้งท่าจะกระทุ้งศอกใส่คนข้างหลัง ทว่าฉางเซียวที่เล่าเรียนวิชาต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก สัญชาตญาณจึงตอบสนองไวกว่านางหลายเท่า สองมือที่จับบังเหียนม้าของเขาขยับรวบเข้าหากัน กลายเป็นการบีบนางเอาไว้ไม่ให้ขยับเคลื่อนไหวได้อีก ท่าทางเช่นนี้ไม่ต่างอันใดจากการสวมกอดสตรีข้างหน้าไว้แน่นๆ ฟ่านอิงอิงโมโหจนหน้าเขียวหน้าแดงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นางหายใจกระฟัดกระเฟียดออกมาแรงๆ แล้วเอียงหน้าซบลงกับต้นแขนของเขา อ้าปากงับเข้าที่ต้นแขนแกร่งอย่างแรงจนฉางเซียวเผลอหลุดเสียงร้องออกมา

เสียงร้องด้วยความเจ็บของเขาดังไกลไปถึงหัวขบวน พลอยทำให้ฮ่องเต้และฟ่านหมิงเจ๋อต้องรั้งบังเหียนหยุดม้าแล้วหันกลับมามอง

“เป็นอะไรไป! ตีกันงั้นรึ ฮ่าๆ ถึงจะตีกันก็ห้ามลงจากหลังม้า มิเช่นนั้นข้าจะสั่งลงโทษพวกเจ้าทั้งสองคน!”

สุรเสียงของฮ่องเต้ดังก้องมาจากหัวขบวน สร้างความตลกขบขันให้เหล่าข้าราชบริพารที่อยู่กลางขบวนเป็นอย่างยิ่ง ฟ่านอิงอิงเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองกำลังทำเรื่องเสียกิริยาต่อหน้าพระพักตร์ ก็รีบเงยหน้าขึ้นมาจากต้นแขนของชายหนุ่ม นางเชิดหน้าขึ้นมองตรงไปเบื้องหน้า พลางเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความอับอายและขุ่นเคือง