26 แข่งกันล่าสัตว์

26

แข่งกันล่าสัตว์

เมื่อขบวนม้าเคลื่อนเข้าไปในผืนป่าลึกมากขึ้น ยามนี้ดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงเล็กน้อย ฮ่องเต้ผู้เสด็จนำอยู่หัวขบวนทรงรั้งสายบังเหียนม้าให้ชะลอความเร็วลง พระองค์หมุนพระวรกายกลับมาทอดพระเนตรเหล่าผู้ติดตามด้วยพระพักตร์แปรเปลี่ยนเป็นนึกสนุก

“บรรยากาศในป่าลึกเหมาะแก่การวัดฝีมือยิ่งนัก หากเดินทางไปพร้อมกันทั้งขบวนคงหมดสนุกพอดี เช่นนั้นเรามาแข่งกันล่าสัตว์ดีกว่า”

เหล่าทหารอารักขาและขันทีต่างพากันนิ่งรอฟัง ฟ่านหมิงเจ๋อเองก็พยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งจึงเอ่ยตอบรับ

“กระหม่อมเห็นด้วยกับฝ่าบาทพะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ทรงสรวลเบาๆ ก่อนจะชี้พระหัตถ์แบ่งกลุ่มออกเป็นสองกลุ่ม ซึ่งไม่ว่าจะมองอย่างไรก็แทบจะเรียกว่าแบ่งเป็นสองกลุ่มไม่ได้เลย

“หมิงเจ๋อ เจ้ามากับข้า ส่วนองครักษ์และขบวนอารักขาให้ติดตามข้าไปทั้งหมด ส่วนฉางเซียว เจ้าพาอิงอิงแยกไปอีกทางหนึ่ง ดูแลนางให้ดีอย่าให้มีแม้แต่รอยขีดข่วน”

เมื่อได้ยินพระบัญชา ฟ่านอิงอิงก็เบิกตาโต นางรีบเอี้ยวตัวหันกลับไปมองฉางเซียวที่นั่งอยู่ข้างหลัง หวังจะให้เขาเป็นฝ่ายปฏิเสธ ทว่าฉางเซียวกลับทำเพียงก้มศีรษะลงรับพระบัญชาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“กระหม่อมรับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ”

เมื่อตกลงได้ดังนั้น ฮ่องเต้จึงทรงเสนอกติกาขึ้นก่อน

“กติกาไม่มีอันใดซับซ้อน ผู้ใดล่าสัตว์ป่าได้มากที่สุดเป็นผู้ชนะ กระต่ายหนึ่งคะแนน กวางสองคะแนน เสือ หมี และสัตว์ดุร้ายชนิดอื่นๆ นับเป็นห้าคะแนน ยามต้นยามเซินให้ทุกคนนำสัตว์ที่ล่าได้กลับไปเจอกันที่หน้ากระโจมหลวง ใครกลับมาช้าถือว่าแพ้”

สิ้นคำสั่งการ ฮ่องเต้ทรงกระตุกสายบังเหียน นำขบวนอารักขาและฟ่านหมิงเจ๋อแยกตัวเบี่ยงไปทางทิศตะวันตกอย่างรวดเร็ว ฟ่านอิงอิงมองตามแผ่นหลังพี่ชายจนลับสายตา แทนที่ฟ่านหมิงเจ๋อจะช่วยพูดให้นางสักหน่อย แต่กลับสะบัดปีกบินหนีไปหน้าตาเฉย แล้วที่บอกว่าแบ่งเป็นสองกลุ่ม มันสองกลุ่มแบบใดกัน อีกฝ่ายมีผู้ติดตามเป็นพรวน ส่วนนางต้องติดแหง็กอยู่กับฉางเซียวและออกจากป่าไม่ได้จนกว่าจะถึงยามเซิน

“ยามนี้เหลือเพียงเราสองคนแล้ว ลงจากม้าแล้วนั่งรออยู่ตรงนี้เถิดเจ้าค่ะ พอใกล้ถึงยามเซินค่อยออกไปรอที่กระโจมหลวง”

“คุณหนูฟ่านตั้งใจจะฝ่าฝืนรับสั่งฝ่าบาทงั้นหรือ”

“ชนะฝ่าบาทแล้วมีประโยชน์อันใด ท่านโหวลองคิดดูให้ดีๆ สิว่าแพ้หรือชนะจะมีประโยชน์กว่ากัน มีใครบ้างอยากเห็นกษัตริย์พ่ายแพ้ให้คนธรรมดา หาใช่เพียงเรื่องล่าสัตว์แต่เป็นทุกเรื่องนั่นแหละ”

“หึ...ยังเป็นคุณหนูฟ่านที่รู้จักเอาตัวรอดเป็นยอดดีอยู่เสมอ ตามใจเจ้าก็แล้วกัน อยากแพ้ข้าก็ทำให้ได้ เพียงแต่อย่างน้อยๆ ก็ต้องได้กระต่ายป่าติดมือไปบ้าง มิเช่นนั้นจะถูกตำหนิได้ว่าไม่ให้ความร่วมมือ”

ฉางเซียวเค้นหัวเราะ สองมือจับสายบังเหียนแน่นขึ้น บังคับม้าตัวใหญ่ให้ก้าวเดินไปตามทางเดินแคบๆ เบื้องหน้า

“เรื่องชัยชนะนั้นข้าหาได้ใส่ใจไม่”

“ข้าก็ไม่ใส่ใจเจ้าค่ะ ที่ข้าสนใจก็คืออยากให้ถึงยามเซินไวๆ จะได้ออกจากป่านี้เสียที”

“ไม่อยากอยู่ใกล้ข้าขนาดนั้นเลยหรือ”

นางกลอกตาขึ้นบน แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เรื่องนั้นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ข้าได้หาทางออกให้ตนเองเรียบร้อยแล้ว”

“หมายความว่าอย่างไร”

ฟ่านอิงอิงคิดว่าตนเองไม่ต้องอธิบาย เพราะจากที่เห็นเขานั่งคุกเข่าหน้าตำหนักเฉียนชิงเป็นเวลาหลายชั่วยาม นางก็พอจะรู้แล้วว่าเขาก็ไม่ได้อยากแต่งงาน หากนางสามารถขยายพันธุ์ว่านหยกเก้าตะวันจนนำมาสกัดเป็นยารักษาไทเฮาได้สำเร็จ นางตั้งใจว่าจะใช้ความดีความชอบนี้ทูลขอให้ฮ่องเต้ยกเลิกราชโองการแต่งงาน ถ้านางทำสำเร็จมันก็คงจะดีต่อทุกฝ่าย

“ไปล่ากระต่ายสักตัวสองตัวกันเถิดเจ้าค่ะ”

ทั้งสองคนควบม้าออกจากจุดเดิม ก่อนที่ฉางเซียวจะชะลอความเร็วของม้าแล้วลงจากหลังม้า เขายื่นมือมาช่วยประคองฟ่านอิงอิงลงมาอย่างระมัดระวัง จากนั้นจัดการนำสายบังเหียนผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งอย่างแน่นหนา

“เสียงฝีเท้าม้าค่อนข้างดัง น่าจะทำให้สัตว์ป่าแตกตื่นตกใจเสียเปล่าๆ เราคอยดักซุ่มอยู่ตรงนี้ดีกว่า”

ชายหนุ่มเอ่ย ฟ่านอิงอิงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย นางเดินตามหลังเขาไปยังโคนไม้ใหญ่แล้วค่อยๆ นั่งลงเอนหลังพิงกับลำต้นด้วยท่าทางเบื่อหน่าย เหม่อมองแมกไม้รอบกายเพื่อรอจังหวะเผื่อจะมีสัตว์ป่าตัวเล็กๆ สักตัวหลงผ่านมา

“ข้าจะไปดูรอบๆ นี้ก่อน เจ้ารออยู่ตรงนี้แหละ”

ชายหนุ่มพูดจบก็เดินออกไปสำรวจบริเวณรอบๆ ด้วยฝีเท้าแผ่วเบา ทว่าก้าวเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว สายตาของเขาก็พลันสะดุดเข้ากับรอยเท้าคนบนพื้นดิน

ฉางเซียวย่อกายลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ยื่นปลายนิ้วลงไปแตะสัมผัสรอยเท้านั้นอย่างพินิจ รอยเท้าบุรุษขนาดใหญ่มิใช่รอยรองเท้าของทหารอารักขา อีกทั้งรอยเท้ายังดูใหม่อยู่ราวกับว่าเพิ่งเดินผ่านไปได้ไม่นาน

ในเขตอุทยานหลวงหวงห้ามแห่งนี้ นอกเหนือจากขบวนเสด็จของฮ่องเต้ ข้าราชบริพาร และทหารอารักขาแล้ว ย่อมไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้ามาโดยเด็ดขาด การปรากฏรอยเท้าของบุคคลที่สามนั่นตีความหมายได้อย่างเดียวว่าในผืนป่าแห่งนี้มีผู้บุกรุก หรืออาจจะเป็นกลุ่มคนร้ายที่แฝงตัวเข้ามาหมายปองพระชนม์ฮ่องเต้ก็เป็นได้

ฉางเซียวรีบผุดลุกขึ้นยืนทันที เขาหันกลับไปหาฟ่านอิงอิงที่ยังคงนั่งเอนหลังพิงต้นไม้ด้วยสีหน้าผ่อนคลาย พลางส่งเสียงเรียก

“เราต้องไปแล้ว!”

ฟ่านอิงอิงขยับตัวลุกขึ้นยืน นางจ้องมองใบหน้าคมเข้มของเขาด้วยความสงสัยว่าเหตุใดจู่ๆ เขาถึงได้มีท่าทีรีบร้อนนัก

“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือเจ้าคะ”

ยังไม่ทันที่ฉางเซียวจะอธิบาย เขาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของนาง แล้วเหวี่ยงร่างของนางขึ้นไปบนหลังม้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นกระโดดขึ้นตามไปนั่งซ้อนหลัง รวบสายบังเหียนบังคับม้าให้ทะยานออกไปทันที

“ท่านโหว! นี่ท่านเป็นอะไรไป เกิดเรื่องอันใดขึ้น!”

“ข้าเห็นรอยเท้าคน รอยเท้านั้นยังใหม่อยู่ ไม่แน่ว่าตอนนี้ฝ่าบาทอาจจะกำลังตกอยู่ในอันตราย!”

พอรู้เช่นนั้นแล้วฟ่านอิงอิงก็ตกใจเป็นอย่างมาก นางเหลียวมองไปรอบๆ พยายามสอดส่องหาขบวนผู้ติดตามของฮ่องเต้ทว่ากลับไม่พบแม้แต่เงา ไม่รู้ว่ายามนี้ฮ่องเต้และฟ่านหมิงเจ๋อเดินทางไปล่าสัตว์ไกลถึงไหน อาศัยเพียงความทรงจำว่าตอนที่แยกกันนั้น ขบวนของฮ่องเต้มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออก

ท่ามกลางแมกไม้อันหนาทึบ ฟ่านอิงอิงยังคงกวาดสายตามองหาอยู่อย่างนั้น ไร้ซึ่งเสียงของผู้คนพูดคุยกัน ไม่มีแม้กระทั่งเสียงฝีเท้าม้าของขบวนติดตาม มีเพียงเสียงกิ่งไม้ที่ไหวโอนตามแรงลมพัด นั่นยิ่งทำให้นางเป็นห่วงฮ่องเต้และพี่ชายมากยิ่งขึ้น