2 ฟ้าดินเป็นพยาน

2

ฟ้าดินเป็นพยาน

บ่าวรับใช้มีสีหน้าลังเล ก่อนจะตัดสินใจพุ่งเข้ามาหาฟ่านอิงอิงหมายจะจับนางกลับไปทำพิธี แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกออกมาจากทางห้องโถงที่เวลานี้เต็มไปด้วยกลุ่มควันโขมงหนาทึบ

"หยวนฉี! ตอนนี้ป้ายวิญญาณบรรพบุรุษตระกูลจ้าวจะไหม้หมดแล้ว สะใภ้เช่นนางแม่ไม่ขอรับเด็ดขาด! นางเป็นตัวอัปมงคลอะไรกัน ยังไม่ทันได้แต่งเข้าตระกูลจ้าวก็สร้างความวิบัติฉิบหายได้ถึงเพียงนี้ หากวันนี้เจ้ายังดึงดันจะแต่งกับนางให้ได้ แม่คนนี้ก็จะกระโดดเข้ากองไฟตายให้มันรู้แล้วรู้รอด!"

"ยายแก่ช่างพูดได้ดี!  เอาเลย  โดดเสียสิข้าจะรอดู"

เสียงที่สวนกลับมาทันควันทำเอาทุกคนบริเวณนั้นต่างอึ้งงันไปตามกัน เมื่อก่อนนั้น ถึงแม้ว่าฟ่านอิงอิงจะเอาแต่ใจและเย่อหยิ่งเพียงใด แต่นางก็ยังคงรักษาหน้าและให้ความเคารพยำเกรงมารดาของจ้าวหยวนฉีมาโดยตลอด ทว่าในยามนี้นางตระหนักแน่ชัดแล้วว่า ในเมื่อกำลังจะตัดขาดความสัมพันธ์อันน่าสะอิดสะเอียนนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเสแสร้งถนอมน้ำใจคนสารเลวพวกนี้อีกต่อไป

"เจ้า! เจ้ามันเด็กเมื่อวานซืน กล้าดียังไงถึงมาเรียกข้าเช่นนั้น ดีแล้วที่ลูกชายข้ารอดพ้นจากจากสตรีเช่นเจ้า ถึงแม้ตระกูลของเจ้าจะใหญ่โต แต่ตระกูลจ้าวของเราก็มีหยวนฉีที่เป็นถึงขุนนางขั้นสาม ใช่ว่าจะให้ยอมใครมารังแกกันง่ายๆ สตรีเช่นเจ้าหากใครได้ไปเป็นสะใภ้ก็ไม่ต่างอะไรจากรับตัวกาลกินีเข้าบ้าน!”

มือเหี่ยวย่นยกขึ้นชี้หน้าฟ่านอิงอิง ยามเมื่อขยับปากด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย ใบหน้าของสวีหยาถิงก็สั่นระริก เกิดมาจนอายุป่านนี้แล้ว สวีหยาถิงไม่เคยพบเคยเห็นคุณหนูสูงศักดิ์ตระกูลใดสันดานดิบเถื่อนเช่นฟ่านอิงอิงมาก่อนเลยสักคน ตอนแรกตระกูลจ้าวคิดว่าฟ่านอิงอิงรักใคร่หลงใหลจ้าวหยวนฉีถึงเพียงนี้ ต่อให้รับสตรีอีกคนเข้าจวนมาพร้อมกันก็น่าจะก้มหน้ารับสภาพไปได้เอง ทว่าทุกอย่างกลับตาลปัตรไม่เป็นท่า นอกจากฟ่านอิงอิงจะไม่ยอมจำนนแล้ว ยังก่อความวินาศสันตะโรจนจวนตระกูลจ้าวแทบไม่เหลือชิ้นดี

“ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าสวีหยาถิงจะไม่ขอยอมรับสตรีไม่รู้ความเช่นฟ่านอิงอิงเข้ามาเป็นสะใภ้เด็ดขาด!”

“ไม่รู้ความ?  หึ...ในเมื่อมารดาของข้าเอ็นดูรักใคร่ข้าเป็นที่สุด แล้วข้าจะต้องรู้ความเพื่อเอาใจมารดาผู้อื่นไปทำไม ข้าเองก็ขอประกาศเอาไว้ตรงนี้เช่นกัน ให้ป้ายวิญญาณไหม้ๆ ของตระกูลจ้าวเป็นพยาน ข้าฟ่านอิงอิงไม่เอาจ้าวหยวนฉีแล้ว จากนี้ไปสำหรับข้า จ้าวหยวนฉีมีค่าแค่ขี้หมากองเดียว!”

“อิงอิง! เจ้ากล้าเปรียบเทียบข้ากับสิ่งปฏิกูลเชียวรึ”

จ้าวหยวนฉีเดือดดาลจนแทบอยากพุ่งเข้ามาบีบคอนาง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมองเห็นกลุ่มคนที่เพิ่งจะวิ่งกรูเข้ามาทางประตูจวน คนเหล่านั้นเป็นชายฉกรรจ์จากจวนราชครูเกือบสามสิบชีวิต ทุกคนล้วนถูกฝึกฝนมาอย่างดีจนมีฝีมือเป็นเลิศ จ้าวหยวนฉีเห็นแล้วถึงกับขนลุกชัน

คนของตระกูลฟ่านวิ่งเข้ามายืนล้อมบังร่างของฟ่านอิงอิงไว้เพื่อเป็นเกราะปกป้องภัยให้นาง หากวันนี้คุณหนูฟ่านไม่ได้กลับจวนราชครูตามประสงค์ พวกเขาเหล่านี้ก็พร้อมสู้เพื่อให้นางได้ก้าวออกจากจวนตระกูลจ้าวอย่างไม่คิดเสียดายชีวิต

“อิงอิง เจ้าจะรังแกตระกูลจ้าวเกินไปแล้ว!” จ้าวหยวนฉีกัดฟันกรอด น้ำเสียงที่ลอดออกมาจากไรฟันสั่นเครือด้วยความโกรธจัด “เจ้าคิดดูให้ดีๆ หากวันนี้เจ้ากล้าก้าวออกจากตระกูลจ้าว ข้าจะไปเรียกร้องขอความเป็นธรรมที่กรมอาญาในข้อหาที่เจ้าเผาจวนตระกูลจ้าวจนวอดวาย คราวนี้ชื่อเสียงของราชครูฟ่านคงย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี หากเจ้าอยากให้บิดาตกที่นั่งลำบากไปด้วยก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!”

สิ้นเสียงขู่ของจ้าวหยวนฉี  รถม้าหรูหราคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าประตูจวน ผู้ที่อยู่ในรถม้าไม่ได้ก้าวลงจากรถ  เพียงแต่ใช้หลังมือเบี่ยงผ้าม่านออกแล้วเอ่ยสั่งบ่าวไพร่ที่ยืนบังหน้าฟ่านอิงอิงด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“ไปขนสินเดิมของลูกสาวข้าออกมาให้หมด"

เมื่อได้ยินคำนั้น หัวใจของจ้าวหยวนฉีแทบร่วงลงไปอยู่ตาตุ่ม ผู้ที่นั่งอยู่ในรถม้าไม่ใช่ใครอื่นแต่คือราชครูฟ่านที่เขารู้จักเป็นอย่างดี ท่าทางสุขึมเยือกเย็นเช่นนี้ทำให้จ้าวหยวนฉีใจสั่นจนอ้าปากพูดสิ่งใดไม่ออกเป็นนาน  ได้แต่มองดูบรรดาบ่าวตระกูลฟ่านเข้าไปหิ้วหีบสินเดิมออกมาด้วยความเสียดาย ส่วนนางสวีที่เห็นแบบนั้นก็แทบจะลมจับ ดีที่ได้เจ้าสาวอีกคนของจ้าวหยวนฉีที่เพิ่งวิ่งหนีตายออกมาจากห้องโถงรับร่างไว้ทัน

“ป้าสวี! ป้าสวี! เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

จางอี้โหรวรีบร้อนจนทำให้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวปลิวหลุดไป ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ฟ่านอิงอิงได้เห็นหน้าสตรีอีกคนของจ้าวหยวนฉีอย่างชัดเจน เมื่อหลายเดือนก่อนจ้าวหยวนฉีเคยเล่าให้ฟังว่า มีแม่นางคนหนึ่งช่วยมารดาของตนในขณะที่กำลังเดินทางไปไหว้พระขอพรนอกเมือง วันนั้นเกิดอุบัติเหตุรถม้าของนางสวีเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ โชคดีที่จางอี้โหรวผ่านมาจึงให้ความช่วยเหลือเอาไว้ 

เพียงเวลาผันผ่านไปไม่นาน คิดไม่ถึงว่านางสวีจะอยากได้จางอี้โหรวมาเป็นสะใภ้เพื่อตอบแทนบุญคุณที่เคยช่วยเหลือ ถึงขั้นกล้าให้มาร่วมทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินพร้อมกันกับฟ่านอิงอิงสามคนผัวเมีย แถมยังยืนกรานหนักแน่นว่าจะไม่ยอมให้จางอี้โหรวเป็นเพียงอนุ ต้องมอบตำแหน่งภรรยาเท่าเทียมกันให้เท่านั้น

“หึ เจ้าเองสินะจางอี้โหรว หน้าตาไม่เลวเลยนี่ พวกสตรีจิ้งจอกที่ข้าเคยเห็นมาก็หน้าตาคล้ายคลึงกับเจ้านี่แหละ กล้าแย่งเจ้าบ่าวของคนอื่นแล้วยังทำบีบน้ำตาราวกับว่าตัวเองได้รับความอยุติธรรมนักหนา นังแพศยาสิไม่ว่า!”

“พี่สาว เหตุใดถึงได้ใช้ถ้อยคำรุนแรงกับข้าถึงเพียงนี้เล่าเจ้าค่ะ” จางอี้โหรวตาแดงก่ำ หยาดน้ำใสๆ ที่ปริ่มอยู่ขอบตาเตรียมพร้อมจะไหลออกมาได้ทุกเมื่อ นางพยายามประคองนางสวีให้ยืนขึ้น จากนั้นจึงเดินเข้ามาใกล้ฟ่านอิงอิงด้วยท่าทางน่าสงสาร

“พี่สาว ข้าขอร้องพี่สาวอย่าได้โทษคุณชายจ้าวกับป้าสวีเลยนะเจ้าคะ เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเองทั้งหมด งานแต่งวันนี้ตัวข้ารู้แล้วว่าตนเองไม่มีวาสนาสู้พี่สาวได้ เช่นนั้นข้าจะเป็นฝ่ายถอยเองเจ้าค่ะ  ได้อยู่ใกล้ๆ คุณชายจ้าวต่อให้เป็นอนุก็ไม่เป็นไร” 

พูดจบจางอี้โหรวก็ยืนตัวสั่นระริกอย่างน่าเวทนา นางบอบบางเหมือนดอกบัวขาว  ใครได้เห็นก็คงสงสารและเห็นอกเห็นใจกับท่าทีไร้เดียงสานี้ แต่ฟ่านอิงอิงกลับไม่คิดเช่นนั้น เพียงแค่ได้ยินเสียงที่ดัดจนอ่อนหวานเกินเหตุจางอี้โหรวครั้งแรก ทุกคำที่พูดมาเหมือนจะเจียมเนื้อเจียมตัวแต่กลับแฝงด้วยความเย้ยหยันราวกับว่าตนเป็นผู้ชนะ

“หยุดนะ! ห้ามมาบีบน้ำตาต่อหน้าข้า ไม่งั้นข้าจะควักลูกตาของเจ้าออกมาเสีย! แล้วก็ไม่ต้องเรียกข้าว่าพี่สาวด้วย ข้ากับเจ้าไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอันใดกัน บุตรีราชครูเช่นข้าจะไปนับญาติกับพวกลูกสาวพ่อค้าได้อย่างไร"